“Μου παρήγγειλε τ’ αηδόνι με το πετροχελιδόνι
να του φτιάξω τη φωλιά του μέσα στα βασιλικά του,
να την πλέξω με την τάξη γύρω γύρω με μετάξι.
Του παρήγγειλα κι εγώ: “Το μετάξι ειν’ ακριβό”.
Μου παρήγγειλε κι εκείνο: “Όσο κάνει εγώ τα δίνω”.
Δημοτικό
Ο λαϊκός μας πολιτισμός μοιάζει με το ξύλινο σεντούκι της γιαγιάς. Ανοίγοντάς το ξεπηδούν μνήμες και θύμισες μέσα από φθαρμένα υφαντά και κεντίδια, χιλιοχρησιμοποιημένα κανάτια και μπρίκια, σκουριασμένα καντηλέρια και ζωγραφιστές πιατέλες, χοντρές μάλλινες φλοκάτες και μισοδιαλυμένες πινακωτές από αλλοτινούς καιρούς. Ο λαϊκός πολιτισμός μας προσφέρει ένα ταξίδι στο χρόνο και στο χώρο, στο τότε και στο τώρα. Σε αυτό το ταξίδι που ακολουθήσαμε με τα Χανθρωπάκια, πήραμε αμέτρητες πληροφορίες για την ελληνική μας παράδοση, αισθανθήκαμε περηφάνια και λεβεντιά, εκτιμήσαμε την ελευθερία που απολαμβάνουμε και αναβιώσαμε την αγνή ζωή στην παλιά Ελλάδα των παππούδων μας.
Την κυρά Σαρακοστή που ‘ναι έθιμο παλιό κι οι γιαγιάδες μας τη φτιάχναν’ με αλεύρι και νερό.
Για στολίδι της φοράμε στο κεφάλι ένα σταυρό μα το στόμα της ξεχνάμε γιατί νήστευε καιρό.
Και τις μέρες τις μετράμε με τα πόδια της τα επτά κόβουμ’ ένα τη βδομάδα μέχρι να ‘ρθει η Πασχαλιά.
