Παρακολουθήσαμε το βίντεο :
“Η Αληθινή ιστορία του Εμμανουέλ”
και ακολούθησε συζήτηση με τους μαθητές, και καταλήξαμε στο ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό σε άτομα με αναπηρία και ότι είμαστε όλοι διαφορετικοί αλλά και όλοι ίσοι.
Επιλέξαμε δραστηριότητες και παιχνίδια μέσα στην τάξη για να γνωρίσουν και να καταλάβουν καλύτερα τα άτομα ΑΜΕΑ και τον τρόπο ζωής τους :
Δέσαμε τα μάτια των παιδιών και ζητήσαμε να κινηθούν στο χώρο, πρώτα χωρίς καμία βοήθεια και στην συνέχεια με βοήθεια άλλου παιδιού. Μας περιέγραψαν το πώς ένιωσαν. Αν ήταν εύκολο ή δύσκολο και τι συναισθήματα τους προκάλεσε η έλλειψη όρασης κατά την κίνησή τους στο χώρο.
Ζητήσαμε από τα παιδιά να προσπαθήσουν να συνεννοηθούν (σε ζευγαράκια) χωρίς να μιλάνε.
Για να βοηθήσουμε την διαδικασία του παιχνιδιού ρωτήσαμε πώς θα έλεγαν με κινήσεις κάποιες προτάσεις.
Δείξαμε στα παιδιά ψηφιακές εικόνες με άτομα που έχουν κάποιας μορφής αναπηρία, Π.χ: δεν βλέπουν ή δεν ακούν, με άτομα σε αναπηρικό καροτσάκι, ή με κάποιο τεχνητό μέλος κλπ. Συζητάμε με τα παιδιά για τις απόψεις τους όσον αφορά τις φωτογραφίες και τα άτομα που απεικονίζουν.
Παρακολουθήσαμε στον υπολογιστή με θαυμασμό άτομα που ζωγραφίζουν με το στόμα ,αφού τους λείπουν τα χέρια τους, και προσπάθησαν να το βιώσουν ζωγραφίζοντας τα ίδια με το στόμα,αλλά και με τα πόδια.
Διαβάσαμε και συζητήσαμε το παιδικό βιβλίο “Θέλω μόνο να παίξω μαζί σου” του Αυτζή Μερκούριου,που μιλά για το Μάνο, ένα παιδί με σκιστά μάτια και πλακουτσό πρόσωπο ,για ένα αγόρι διαφορετικό από τ’ άλλα. Τα παιδιά της γειτονιάς του δεν παίζουν μαζί του. Εκείνος, όμως, ξέρει να παίζει, ξέρει να μοιράζεται, μα πάνω απ’ όλα ξέρει ν’ αγαπά…
