Παρατίθενται εδώ μερικά στιγμιότυπα από το στολισμό της τάξης και το σκηνικό, που στήθηκε, για να παρουσιάσουν τα παιδιά στους γονείς τους τη δική τους απόδοση του κρυφού σχολειού.
Η ιστορία της Μπουμπουλίνας και η συμβολή της στην απελευθέρωση συγκίνησε ιδιαίτερα τα παιδιά και αυτό αποτυπώθηκε στο ιχνογράφημά τους, που διακρίνονταν για την ακρίβειά του. Ιχνογράφησαν τη ναυαρχίδα της, τον “Αγαμέμνονα”. Μάλιστα, κάποια παιδιά -με ιδιαίτερη επιμέλεια- ζωγράφισαν 9 κανόνια στην μια πλευρά της, γιατί θυμόταν ότι είχε συνολικά 18 κανόνια.
Δημιούργησαν τον Αρλεκίνο της τάξης με αφορμή την ομώνυμη ιστορία που εδώ παρατίθεται σε βίντεο. Οι μάσκες και τα καπέλα για την Τσικνοπέμπτη βασίστηκαν στο ίδιο μοτίβο του Αρλεκίνου. Έπαιξαν το παιχνίδι “Ένας έξυπνος γάιδαρος”, όπου κλήθηκαν να βάλουν την ουρά με κλειστά μάτια σε έναν γάιδαρο, που είχε σχεδιάσει η νηπιαγωγός. Φυσικά, είδαν πλούσιο εποπτικό υλικό για την Αποκριά, (τί σημαίνει, κάποια βασικά αποκριάτικα έθιμα κα) και χόρεψαν αποκριάτικα τραγούδια. Χόρεψαν το γαϊτανάκι, έπαιξαν παιχνίδια με κλόουν που προσκλήθηκε με πρωτοβουλία των γονιών τους και απόλαυσαν εδέσματα, που προσφέρθηκαν από τους γονείς τους.
Πρώτα, τα παιδιά σχεδίασαν το σώμα του Αρλεκίνου…
Μετά, η κυρία έβαλε χαρτοταινία για να σχηματίσει τους ρόμβους στη στολή του και τα παιδιά τους χρωμάτισαν
Έβαλαν τα χαρακτηριστικά του προσώπου και τα μαλλιά στον Αρλεκίνο, έγραψαν και το όνομά του…
Στη συνέχεια, η κυρία αφαίρεσε τις χαρτοταινίες και τα παιδιά ζωγράφισαν με τέμπερα κομφετί και σερμπατίνες
Χρωμάτισαν κι αυτούς τους αρλεκίνους για στολισμό στην τάξη
Μερικές από τις κατασκευές που στόλισαν την τάξη μας αυτές τις μέρες…
Παρατίθεται εδώ και μια ομαδοσυνεργατική δραστηριότητα, που πραγματοποιήθηκε με αφορμή τις Απόκριες: η κυρία ζήτησε από τα παιδιά να κλείσουν τα μάτια και τους μοίρασε από μια καρτέλα. Στη συνέχεια, έβαλε μουσική και τα παιδιά χόρευαν κρατώντας την καρτέλα στο χέρι. Στο STOP της μουσικής έπρεπε να βρούν ένα παιδάκι, που κρατά την ίδια καρτέλα και να ακολουθήσουν τις οδηγίες της κυρίας (“ενώστε τις πλάτες σας”, “ενώστε τους αγκώνες σας”, “ενώστε το γόνατό σας” κλπ). Η μουσική έπαιξε ξανά και τα παιδιά χόρευαν σε ζευγάρια. Στο STOP της μουσικής κάθε ζευγάρι έπρεπε να βρει το άλλο ζευγάρι, που κρατούσε τις ίδιες καρτέλες στο χέρι και να χορέψουν όλα μαζί. Έτσι, μοιράστηκαν σε 4 ομάδες (οι κλόουν, τα καπέλα, οι μάσκες, οι χαρταετοί). Έπειτα, η δασκάλα πρότεινε στις ομάδες να συζητήσουν για να διαλέξουν ποιόν πίνακα ζωγραφικής θα ήθελαν να ζωγραφίσουν όλα μαζί. Έπρεπε να συνεργαστούν τηρώντας κάποιους βασικούς κανόνες και για να διασφαλιστεί αυτό, κάθε ομάδα ψήφισε έναν συντονιστή. Αφού ολοκλήρωσαν τα ομαδικά ιχνογραφήματα, κάθε ομάδα παρουσίασε στην ολομέλεια της τάξης το έργο της. Στη συνέχεια, κάθε ομάδα κλήθηκε να συνεργαστεί για να διαλέξει τα κατάλληλα υλικά (καπέλα, μάσκες κ.α.), ώστε να μιμηθούν τη σκηνή, που απεικόνιζε ο κάθε πίνακας για να φωτογραφηθούν.
Χορεύουν κρατώντας στο χέρι μια καρτέλα που τους έδωσε η κυρία…
Όταν σταματά η μουσική βρίσκουν το παιδάκι που κρατά μια ίδια καρτέλα και χορεύουν ζευγαράκι…
Κάθε ζευγάρι εκτελεί κάποιες οδηγίες που δίνει η κυρία (πχ.ενώστε τους αγκώνες σας)
Κάθε ζευγάρι πρέπει να εντοπίσει ποιό άλλο ζευγάρι κρατά τις ίδιες ακριβώς καρτέλες. Έτσι, μοιράζονται σε ομάδες
Κάθε ομάδα έπρεπε να διαλέξει έναν από τους πίνακες που απεικόνιζαν μασκαράδες
Δουλεύοντας σε ομάδες: ο συντονιστής φορά ένα πορτοκαλί στεφάνι και φροντίζει να τηρούνται οι κανόνες της ομαλής συνεργασίας…
Κάθε ομάδα παρουσίασε στην ολομέλεια την εργασία της…
Τα αποτελέσματα των έργων τους…
Οι πίνακες είναι του ζωγράφου Tadeusz Makowski
Μιμούνται τις μορφές του πίνακα χρησιμοποιώντας διάφορα υλικά που υπήρχαν στις γωνιές τις τάξης για να φωτογραφηθούν…
Το 1ο εργαστήριο δεξιοτήτων, που αφορούσε στην κυκλοφοριακή αγωγή των παιδιών, ξεκίνησε με αφορμή την εικόνα ενός φαναριού που έδειξε η νηπιαγωγός στην τάξη. Ακολούθησε συζήτηση, όπου αποτυπώθηκαν σε ένα απλό ιστόγραμμα οι αρχικές αντιλήψεις των παιδιών για το πώς κυκλοφορούμε στο δρόμο είτε ως πεζοί είτε ως ποδηλάτες ή επιβάτες αυτοκινήτων. Αυτή η καταγραφή αποτέλεσε τη βάση για το σχεδιασμό των δραστηριοτήτων που ακολούθησαν.
Η νηπιαγωγός παρουσίασε στην ολομέλεια της τάξης διάφορα σήματα του ΚΟΚ και πρότεινε στα παιδιά να παίξουν παιχνίδι ταύτισης και παιχνίδι όπου έπρεπε να βρουν το άλλο μισό των σημάτων. Η παιδαγωγική σκοπιμότητα αυτών των απλών παιχνιδιών ήταν να παρατηρήσουν προσεκτικά τα σήματα και να επικεντρωθεί η συζήτηση γύρω από το νόημα που έχουν οι ομοιότητες και οι διαφορές τους.
Ταξινόμησαν τα σήματα ανάλογα με το σχήμα και το χρώμα τους και συζήτησαν για τη σημασία τους. Το αποτέλεσμα της συζήτησης αποτυπώθηκε σε φύλλο εργασίας. Έγινε συζήτηση για το σήμα του STOP και τη σημασία του, μιας και το σχήμα του ξεχώριζε από τα υπόλοιπα. Το κατασκεύασαν μάλιστα για να μπορούν να παίζουν στην τάξη τα αυτοκίνητα και τους πεζούς.
Φυσικά, συζήτησαν και για τους φωτεινούς σηματοδότες. Τοποθέτησαν τα χρώματα του φαναριού στη σωστή σειρά και το αποτύπωσαν σε ιχνογράφημα.
‘Επαιξαν πολλές φορές παιχνίδια ρόλων, όπου παρίσταναν τους πεζούς και τα αυτοκίνητα, ώστε να αντιληφθούν τί είναι η διάβαση πεζών, πότε και πώς διασχίζουμε το δρόμο.
Κατασκεύασαν διάβαση πεζών με τη φωτογραφία του εαυτού τους για να εμπεδώσουν καλύτερα τους στόχους.
Συζήτησαν και για το “Δ” του “Δρόμου” και του “Δεκεμβρίου” (μιας και βρισκόμασταν στο Δεκέμβριο) και κατασκεύσαν το “Δ” σαν δρόμο για αυτοκινητάκια.
Παρατήρησαν τη φωτογραφία ενός ατυχήματος και την επεξεργάστηκαν με την τεχνικής της ρουτίνας σκέψης “Βλέπω, σκέφτομαι, αναρωτιέμαι”.
Συζήτησαν και ζωγράφισαν τους “4 ΧΡΥΣΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΖΟΥΣ” και αποτύπωσαν σε ατομικό ιχνογράφημα έναν βασικό κανόνα για τη συμπεριφορά τους στο αυτοκίνητο.
Μια ακόμα επιτυχημένη δράση στο πλαίσο του εργαστηρίου ήταν και η παρουσίαση έντεχνης ιστορίας συναφούς θεματικής με εισηγήτρια την ίδια τη συγγραφέα, η οποία είναι και αστυνομικός, κα Γιώτα Καλαμαρά. Αφού συζήτησαν την ιστορία, η κα Γιώτα έπαιξε με τα παιδιά παιχνίδι ρόλων, όπου παρίσταναν το σχολικό τροχονόμο, τα αυτοκίνητα και τους μαθητές, που έπρεπε να τηρήσουν το κώδικα οδικής κυκλοφορίας για να φτάσουν με ασφάλεια στο σχολείο.
Ενδιαφέρουσα δραστηριότητα ήταν ο περίπατος στη Διασπορά, όπου τα παιδιά παρατήρησαν τα σήματα στους δρόμους. Μοιράστηκαν σε ομάδες και συνεργάστηκαν, ώστε να χαρτογραφήσουν τη διαδρομή, που έκαναν με τα σήματα ΚΟΚ, έχοντας ως σημείο αναφοράς το νηπιαγωγείο, τη λέσχη των αξιωματικών και τα σπίτια των συμμαθητών τους.
Η κυκλοφοριακή αγωγή έδωσε το έναυσμα για παιχνίδι με το beebot, όπου τα παιδιά κλήθηκαν να προγραμματίσουν το μελισσάκι-ρομπότ να πραγματοποιήσει διάφορες διαδρομές, που τα ίδια επέλεγαν.
Στο τέλος του προγράμματος η νηπιαγωγός κατέγραψε τις αντιλήψεις, όπως διαμορφώθηκαν μετά την όλη εκπαιδευτική διαδικασία και κάλεσε τα παιδιά να συγκρίνουν τις νέες αντιλήψεις τους με αυτές που είχαν στην αρχή του προγράμματος. Μπήκαν δηλ. στη διαδικασία να “αυτοαξιολογηθούν”, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό, αφού αυτό οδηγεί τα παιδιά στην γνώση του εαυτού τους: κρίνουν πώς ήταν ο εαυτός τους πριν και μετά το πρόγραμμα αντί να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τους συμμαθητές τους.
Οι αντιλήψεις των παιδιών πριν το εργαστήριο δεξιοτήτων
Οι αντιλήψεις των παιδιών στο τέλος του εργαστηρίου δεξιοτήτων
Ξεκίνησε στο νηπιαγωγείο μας εργαστήριο δεξιοτήτων, που αποσκοπεί στην αποδοχή της διαφορετικότητας του εαυτού και των άλλων. Αρχικά, έπαιξαν ένα κινητικό παιχνίδι, όπου χόρευαν στο ρυθμό της μουσικής και στο STOP ακολουθούσαν κάθε φορά την οδηγία της νηπιαγωγού: “πείτε κάτι όμορφο/θετικό για τον εαυτό σας”, “πείτε κάτι θετικό που καταφέρνετε”, “χαιρετίστε το διπλανό σας και πείτε του τί σας αρέσει σε εκείνον”, “χαιρετίστε τον διπλανό σας και πείτε τί θαυμάζετε σε αυτόν”.
Στη συνέχεια, τα παιδιά σχεδίασαν το περίγραμμα του χεριού τους, το έκοψαν και ζωγράφισαν μέσα σε αυτό κάτι που τους αρέσει να κάνουν πολύ. Κόλλησαν τις παλάμες σε ένα δεντράκι που είχε ετοιμάσει η νηπιαγωγός ανακοινώνοντας στην ολομέλεια της τάξης το όνομά τους και τί τους αρέσει να κάνουν. Έτσι, είδαν ότι στον καθένα αρέσουν διαφορετικά πράγματα και αυτό κάνει την ομάδα μας πιο ενδιαφέρουσα.
Στη συνέχεια, η νηπιαγωγός κατέγραψε σε ένα απλό σχεδιάγραμμα τις αντιλήψεις των παιδιών για το πώς συμπεριφερόμαστε στην ομάδα, ώστε όλοι να αισθάνονται αποδεκτοί. Ενθάρρυνε τα νήπια να ομαδοποιήσουν τις αντιλήψεις τους σε 3 λέξεις (φιλία, σεβασμός, συνεργασία), τις οποίες αντέγραψαν σε συννεφάκια για να τις αξιοποιήσουν αργότερα σε ομαδικό κολλάζ. Πρότεινε στα παιδιά να ζωγραφίσουν σε ένα λουλούδι κάτι που θα ήθελε το καθένα να προσέχουν οι άλλοι στη συμπεριφορά τους, ώστε το καθένα να είναι χαρούμενο στη μικρή ομάδα του νηπιαγωγείου. Έτσι, προέκυψαν κάποιοι καινούριοι κανόνες στην τάξη. Τα συννεφάκια και τα λουλούδια των παιδιών αξιοποιήθηκαν για να συμπληρώσουν το κολλάζ με το δεντράκι και τις παλάμες, που είχαν κάνει προηγουμένως. Έδωσαν (με ψηφοφορία) σε αυτό το απλό κολλάζ τον τίτλο “Η εργασία της αγάπης”.
Έπειτα τα παιδιά έπαιξαν ένα παιχνίδι για να αισθανθούν ότι είναι ωραίο που το καθένα είναι μοναδικό: η νηπιαγωγός σκόρπισε στο πάτωμα τόσα χαρτιά όσα και τα παιδιά και έβαλε από πάνω μια μολυβοθήκη. Έβαλε μουσική και τα παιδιά κινούνταν ανάμεσα στα χαρτιά και χωρίς να αγγίζει το ένα το άλλο με διάφορους τρόπους (σκυφτά, με γόνατα τεντωμένα, με τα χέρια στα αυτιά, με μάτια μισόκλειστα κ.α.). Στο STOP της μουσικής η νηπιαγωγός έδειχνε ένα παιδί κι έλεγε στην ομάδα να ακολουθήσουν όλοι τον τρόπο που κινείται αυτό. Στο τέλος της μουσικής κάθε παιδί έπρεπε να σταθεί με το δικό του τρόπο σαν άγαλμα. Ακολούθησε συζήτηση για το πώς ένιωσαν τα παιδιά όταν όλα έπρεπε να κάνουν τις ίδιες κινήσεις, ένιωθαν ελεύθερα; Πότε ένιωθαν πιο άνετα, όταν ακολουθούσαν κάποιον άλλον ή όταν το καθένα κινούνταν με τον τρόπο του και το ρυθμό του; Για να χαλαρώσουν, κάθισαν δίπλα από τη μολυβοθήκη τους και ζωγράφισαν ό,τι τους έρχονταν στο μυαλό για τη διαφορετικότητα. Οι ιδέες τους εξέπληξαν τις νηπιαγωγούς με την ποικιλία τους: “μέρα-νύχτα, άγριο παιδί-ήρεμο παιδί, παιδιά μεγάλα-παιδιά μικρά, παιδιά με χέρια-παιδιά χωρίς χέρια, διαφορετικά παιδιά στο πρόσωπο, παιδάκι παχουλό-παιδάκι λεπτό, παιδάκι σε αναπηρικό καροτσάκι-παιδάκι που περπατά με τα πόδια, σπίτι ψηλό-σπίτι χαμηλό, διαφορετικά λουλούδια, ένας χιονάνθρωπος μικρός και ένας μεγάλος που ο ένας κλαίει και ο άλλος γελάει”.
Ενδιαφέρουσα ήταν και η επεξεργασία (με την τεχνική της ρουτίνας σκέψης “δημιουργικές συγκρίσεις”) δυο έργων ζωγραφικής με εντελώς διαφορετική αισθητική: ο ένας είναι σύγχρονος, “Τα ανθρωπάκια” του Γ. Γαϊτη και ο άλλος του Αrthur Elsley, που ανήκει στην βικτωριανή εποχή. Τα νήπια περιέγραψαν τα έργα με ιδιαίτερη ακρίβεια και εντόπισαν τις διαφορές, που κατέγραψε η νηπιαγωγός. Διασκέδασαν πολύ με το παιχνίδι μίμησης, όπου παρίσταναν τους ήρωες που απεικονίζονταν στους πίνακες για να φωτογραφηθούν από τη νηπιαγωγό. Συζήτησαν γύρω από το ερώτημα “σε ποιόν πίνακα θα ήθελες να ζεις και γιατί;” Στο τέλος της δραστηριότητας, ιχνογράφησαν τη δική τους εκδοχή των έργων σε φύλλο εργασίας.
“Τα ανθρωπάκια” του Γ. Γαϊτη
Arthur J. Elsley
Αποτύπωσαν σε ιχνογράφημα τη δική τους εκδοχή των έργων
Αναπαριστούν τον πίνακα του A. Elsley
Αναπαριστούν τον πίνακα του Γ. Γαϊτη
Άκουσαν έντεχνη ιστορία με θέμα τη διαφορετικότητα (” Ο Έλμερ και το ουράνιο τόξο”, Ντ. Μακ Κι) και αφού τη συζήτησαν, έφτιαξαν μια κούκλα Έλμερ, ώστε να παίζουν όποια σκηνή της ιστορίας θέλουν την ώρα των ελεύθερων δραστηριοτήτων).
Παρακολούθησαν την παρακάτω ιστορία για την αποδοχή της διαφορετικότητας και αφού τη συζήτησαν, σκέφτηκαν ένα μήνυμα που θα έλεγε ο ένας ήρωας στον άλλον, το οποίο αντέγραψαν όπως μπορούσαν από τον πίνακα σε φύλλο εργασίας.
Προσεγγίσαμε τα συναισθήματα μέσα από αυτό το εργαστήριο δεξιοτήτων με αφορμή το παιχνίδι που περιγράφεται παρακάτω: η νηπιαγωγός μοίρασε εικόνες έργων του Πικάσο και της Μάργκαρετ Κιν και έδωσε την οδηγία στα παιδιά να κινηθούν στο ρυθμό της μουσικής χωρίς να αγγίζουν το ένα το άλλο. Όταν συναντούσαν ένα συμμαθητή τους έπρεπε να ανταλλάξουν εικόνες. Αφού οι εικόνες πέρασαν από όλα τα παιδιά για να τις δουν, η μουσική σταμάτησε και τα παιδιά συζήτησαν για τα συναισθήματα του κάθε προσώπου που απεικονίζονταν στους πίνακες ζωγραφικής. Παρακινήθηκαν να αναγνωρίσουν τα συναισθήματα των μορφών στους πίνακες αντιστοιχίζοντας τη φατσούλα με το ανάλογο συναίσθημα. Ακολούθησε συζήτηση όπου κατέληξαν ότι αν και όλοι οι άνθρωποι διαφέρουμε έχουμε κάτι κοινό: ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ.
Εδώ καταγράφονται οι κυριότερες δραστηριότητες για τη θεματική ενότητα “Συναισθήματα”, η οποία αποτελεί επιμέρους στόχο του εργαστηρίου δεξιοτήτων για την αποδοχή της διαφορετικότητας, αλλά και στόχο του σχεδίου δράσης του νηπιαγωγείου για την ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ των παιδιών. Συζήτησαν το συναίσθημα του φόβου, ιχνογράφησαν το δικό τους φόβο και ένας φίλος τους πρότεινε έναν τρόπο διαχείρισης τον οποίο ιχνογράφησε δίπλα στο δικό τους φόβο. Έπαιξαν κινητικό παιχνίδι διαχείρισης του παράλογου φόβου, όπου έπρεπε να κάνουν μια μικρή διαδρομή με εμπόδια και να πετάξουν το φόβο τους στη φωτιά. Κατασκεύασαν έναν καλόκαρδο δράκο, που “τρώει” το φόβο τους και έπαιξαν με αυτόν στο κουκλοθέατρο-δραστηριότητα που τα βοηθά να εξωτερικεύουν στους άλλους τα συναισθήματά τους. Παρατήρησαν το έργο του Έντβαρντ Μουνκ “Η κραυγή”, αναγνώρισαν το συναίσθημα του φόβου και φωτογραφήθηκαν ως πρωταγωνιστές του πίνακα. Επεξεργάστηκαν και το συναίσθημα του θυμού και πώς το διαχειριζόμαστε με το φανάρι του θυμού, που έχει ανάλογες οδηγίες (σταμάτα, σκέψου κάτι που σε ηρεμεί, πράξε με ψυχραιμία). Έφτιαξαν και το “Θ” του θυμού και έπαιξαν με αυτό στο κουκλοθέατρο. Φυσικά, συζητήθηκαν και τα συναισθήματα της λύπης και της χαράς. Έφτιαξαν μάλιστα και “το φάρμακο της λύπης”, δηλ. ένα κολλάζ στο οποίο ο καθένας πρότεινε έναν τρόπο διαχείρισης της λύπης.
Έντβαρντ Μουνκ, “Η κραυγή”. Τα παιδιά διασκέδασαν πολύ ενώ πόζαραν σαν τη φοβισμένη μορφή του έργου.
Σημαντικές δραστηριότητες ήταν και όλες όσες αφορούσαν στους συνανθρώπους με ιδιαιτερότητες. Πώς κινείται κάποιος που δεν έχει όραση, πώς διαβάζει, πώς είναι η καθημερινότητα κάποιου που δεν έχει χέρια ή πόδια, μπορεί να ζωγραφίσει; Τα παιδιά είδαν πλούσιο εποπτικό υλικό και “μπήκαν στο πετσί” αυτού του ρόλου μέσα από διάφορα παιχνίδια: ζωγράφισαν με το στόμα, κινήθηκαν με τα μάτια κλειστά χρησιμοποιώντας το ραβδί αλλά και το σκυλάκι-οδηγό, έμαθαν για τη γραφή Braille και έγραψαν το όνομά τους με την ανάγλυφη γραφή χρησιμοποιώντας φακές.
Ρουτίνα σκέψης “Βλέπω-Σκέφτομαι-Αναρωτιέμαι” με θέμα την καθημερινότητα ενός συμπολίτη με κινητικά προβλήματα
Συνθέτουν το όνομα τους με τον κώδικα Braille
Στο πλαίσιο αυτού του εργαστηρίου δεξιοτήτων πραγματοποιήθηκαν και δραστηριότητες που καλλιεργούν τη συνεργασία μεταξύ των μαθητών, η οποία αποτελεί και στόχο του σχεδίου δράσης του νηπιαγωγείου. Με αφορμή δυο έντεχνες ιστορίες που αφορούν τη φιλία και τη συνεργασία, τα παιδιά έπαιξαν διάφορα παιχνίδια όπου έπρεπε να συνεργαστούν για να νικήσουν. Παραθέτουμε εδώ τις φωτογραφίες.
Οι ιστορίες για τη φιλία και τη συνεργασία που επεξεργάστηκαν τα παιδιά
Ομαδική συνεργασία για να μην πέσει η μπάλα από το κινούμενο πανί
Έφτιαξαν κολλάζ με αφορμή την ιστορία “Η σκάλα της αγάπης”, μια ιστορία όπου οι ήρωες έπρεπε να συνεργαστούν για να στείλουν ένα πληγωμένο αστεράκι πίσω στον ουρανό. Ο βασικός στόχος ήταν να επιλέξουν ποιές λέξεις-έννοιες ταιριάζουν για να φτιάξουν τα σκαλοπάτια στη σκάλα της αγάπης.
Έπαιξαν παιχνίδι όπου κάθε φορά που σταματούσε η μουσική έπρεπε να γίνουν ζευγάρι με ένα άλλο παιδί και να εντοπίσουν τις ομοιότητες και τις διαφορές τους. Στο τέλος αποτύπωσαν ομοιότητες και διαφορές σε ένα φύλλο εργασίας.
Άκουσαν την ιστορία για τον “Τομ, το αόρατο αγόρι” και, αφού τη συζήτησαν, εντόπισαν και κατονόμασαν με ιδιαίτερη ευκολία τα συναισθήματα του κεντρικού ήρωα, τα οποία η κυρία κατέγραψε στον πίνακα. Στη συνέχεια τα παιδιά ζωγράφισαν μάσκες με τα συναισθήματα του ήρωα και συνέθεσαν τις λέξεις που περιγράφουν τα συναισθήματά του με γράμματα, που ήταν κολλημένα στο σώμα τους.
Το τραγούδι που παραθέτουμε εδώ αποτέλεσε σύνθημα για την έναρξη των δραστηριοτήτων για τη διαφορετικότητα
Παρουσιάζουμε εδώ μερικές φωτογραφίες από το παραμυθοεργαστήριο που πραγματοποιήθηκε στο νηπιαγωγείο μας με εισηγήτρια την κα Κατερίνα Μάσσαρα, ψυχολόγο. Με αφορμή μια έντεχνη ιστορία για τα συναισθήματα, τα παιδιά έπαιξαν διάφορα παιχνίδια που στόχευαν στην αναγνώριση των συναισθημάτων και στην έκφραση τους (λεκτική και μη). Τα παιδιά παρατήρησαν συναισθηματικές εκφράσεις του προσώπου και του σώματος, τις μιμήθηκαν, τις κατονόμασαν και ζωγράφισαν όποια τους εντυπωσίασε. Έπαιξαν και ένα παιχνίδι για τα μπερδεμένα συναισθήματα, που στόχο είχε να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι στην επικοινωνία μας με τους άλλους να κατονομάζουμε τί νιώθουμε κάθε φορά. Η δράση ενθουσίασε τόσο πολύ τα παιδιά που στο τέλος δεν άφηναν την ψυχολόγο να αποχωρήσει από το νηπιαγωγείο και τη ρωτούσαν πότε θα ξανάρθει! Σημειώνεται ότι αυτή η δράση εξυπηρετεί μεταξύ άλλων και το σχέδιο δράσης του νηπιαγωγείου μας, που αποσκοπεί στην ενίσχυση της συνεργασίας των μαθητών.
Μια ακόμα ιδιαίτερα επιτυχημένη δράση του νηπιαγωγείου μας, που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο εργαστηρίου δεξιοτήτων με θέμα την κυκλοφοριακή αγωγή, ήταν και η παρουσίαση έντεχνης ιστορίας συναφούς θεματικής με εισηγήτρια την ίδια τη συγγραφέα, η οποία είναι και αστυνομικός, κα Γιώτα Καλαμαρά. Αφού συζήτησαν την ιστορία, η κα Γιώτα έπαιξε με τα παιδιά παιχνίδι ρόλων, όπου παρίσταναν το σχολικό τροχονόμο, τα αυτοκίνητα και τους μαθητές, που έπρεπε να τηρήσουν το κώδικα οδικής κυκλοφορίας για να φτάσουν με ασφάλεια στο σχολείο.
Με αφορμή την αλλαγή του χρόνου, ξεκίνησε στο νηπιαγωγείο μας η θεματική για την εναλλαγή των εποχών στο πλαίσιο της οποίας πραγματοποιήθηκαν μερικές ενδιαφέρουσες δραστηριότητες. Παρατήρησαν τα χαρακτηριστικά των εποχών και τα κατέγραψαν σε δεντράκι που κατασκεύασαν, σε φύλλο εργασίας αλλά έμαθαν και να τα περιγράφουν μέσα από σχετικό αίνιγμα που έμαθαν.
Αντιστοίχισαν την εικόνα-σύμβολο της κάθε εποχής στο κλαδί του δέντρου που ταιριάζει.
Έπαιξαν παιχνίδι μίμησης των εποχών: χόρευαν στο ρυθμό της μουσικής και στο STOP έπρεπε να παρατηρήσουν το σύμβολο της εποχής που έδειχνε η νηπιαγωγός και να μιμηθούν κάτι που κάνουμε τη συγκεκριμένη εποχή. Πχ. Άνοιξη: μαζεύουμε λουλούδια, Καλοκαίρι: κολυμπάμε στη θάλασσα, Φθινόπωρο: κρατάμε ομπρέλα και χτυπάμε παλαμάκια σαν βροχή, Χειμώνας: φοράμε το παλτό, το σκούφο και τα γάντια. Έπαιξαν και γλωσσικό παιχνίδι: “Εγώ θα λέω μια λέξη και εσείς θα μαντεύετε την εποχή: μαγιό, παλτό, γάντια, βροχή, χιόνι, παγωτό, Χριστούγεννα, Πάσχα, τζάκι, καλοριφέρ, γαλότσες. ομπρέλα, καρπούζι, σταφύλια, κεράσια, πορτοκάλια κα.” Στη συνέχεια ταξινόμησαν εικόνες διαφόρων αντικειμένων με κριτήριο την εποχή στην οποία ανήκουν (“βάλε τις καρτέλες στο στεφάνι που ταιριάζουν”)
Τέσσερα παιδιά παρίσταναν τις εποχές του χρόνου φορώντας ένα σχετικό καπέλο. Τα υπόλοιπα παιδιά κρατούσαν κάποιο συμβολικό αντικείμενο στο χέρι που ταίριαζε με κάποια από τις εποχές. Τα παιδιά χόρευαν και μόλις σταματούσε η μουσική έπρεπε να σταθούν δίπλα από την εποχή με την οποία ταίριαζε το σύμβολο που κρατούσαν στο χέρι.
Παρατήρησαν το έργο του Γ. Τσαρούχη “Οι τέσσερις εποχές” και προσπάθησαν να το αναπαραστήσουν. Πρώτα διάλεξαν τί ταίριαζε να φορέσουν και έπειτα πόζαραν για να τους βγάλει η κυρία φωτογραφία. Στη συνέχεια παρατήρησαν τις φωτογραφίες τους και εξέφρασαν σκέψεις και συναισθήματα. Διάλεξαν ποιά φωτογραφία τους άρεσε περισσότερο επιχειρηματολογώντας. Τέλος, αποτύπωσαν τη δική τους εκδοχή του έργου του Γ. Τσαρούχη σε φύλλο εργασίας.
Πρώτα διάλεξαν τί θα χρειαστούν για την αναπαράσταση
Το έργο του Γ. Τσαρούχη ” Οι τέσσερις εποχές”. Διευκρινίζεται εδώ ότι έγινε μια μικρή παρέμβαση στο έργο και άλλαξε η σειρά των εποχών του καλλιτέχνη, ώστε να ταιριάζει με τα βιώματα των νηπίων που ξεκινούν να μαθαίνουν τις εποχές από το Φθινόπωρο που ανοίγουν τα σχολεία
Στη συνέχεια, τα παιδιά ζωγράφισαν διάφορα σύμβολα για τους μήνες κάθε εποχής ανατρέχοντας στον πίνακα αναφοράς της τάξης με το ημερολόγιο. Αυτά τα κόλλησαν στο κεφάλι κάθε μήνα σαν καπέλο. Μετά ταξινόμησαν τους μήνες ανά εποχή (“τα παιδιά κάθε εποχής”). Έφτιαξαν ένα ομαδικό κολλάζ, που απεικόνιζε την υδρόγειο σφαίρα και γύρω-γύρω τοποθέτησαν τους μήνες. Έβαλαν και από έναν ήλιο για κάθε εποχή που τον τοποθέτησαν κοντά στους θερμούς μήνες και μακριά στους πιο παγωμένους. Προηγουμένως, είχαν επεξεργαστεί με τη βοήθεια του google earth αλλά κι εκπαιδευτικών βίντεο την περιφορά της γης γύρω από τον ήλιο και τη σχέση της με την εναλλαγή των εποχών. Έδωσαν τον τίτλο στο έργο τους “Εποχές και μήνες”.
Η πιο μαγική χριστουγεννιάτικη δραστηριότητα για τα παιδιά είναι ο στολισμός του δέντρου! Φέτος τα νήπια στόλισαν δυο δέντρα: ένα του Νηπιαγωγείου κι ένα της Λέσχης των αξιωματικών της Διασποράς. Τα παιδιά έφεραν το χαρμόσυνο μήνυμα της Θείας γέννησης στη Διασπορά σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή των γονιών τους στη Λέσχη των αξιωματικών. Τα νήπια μοιράστηκαν σε ομάδες και αποφάσισαν ποιές κατασκευές θα ήθελαν να φτιάξουν μαζί με τους γονείς τους για να στολίσουν την αίθουσα. Παραθέτουμε εδώ τις σχετικές φωτογραφίες:
Ποικίλες δραστηριότητες πραγματοποιήθηκαν στο Νηπιαγωγείο, που έδωσαν αφορμή στα παιδιά να συζητήσουν, να μάθουν, να παίξουν, να δημιουργήσουν με διάφορα υλικά, να καλλιεργηθούν αισθητικά, να ψυχαγωγηθούν. Σπουδαίο γεγονός για τα παιδιά ήταν η παρουσίαση στους γονείς τους θεατρικού με θέμα τη Θεία γέννηση λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία. Παρατίθενται εδώ σχετικές φωτογραφίες:
Ο στολισμός του δέντρου του νηπιαγωγείου από τα παιδιά
Γράμμα στον Άη Βασίλη
Οι ευχετήριες κάρτες
Στολίδια για το σπίτι
Το σκηνικό του χριστουγεννιάτικου θεατρικού μας
Αξίζει να σημειωθεί ένα παιχνίδι αναγνώρισης συλλαβών που έπαιξαν τα παιδιά βασισμένο στις ¨φωνούλες” του Αη Βασίλη: ένα παιδί φορούσε το σκούφο του Αη Βασίλη και κρατούσε στα χέρια του καρτέλες με τις φωνούλες ” ΧΑ, ΧΟ, ΧΙ,ΧΕ”. Οι ίδιες καρτέλες μοιράζονταν τυχαία στα υπόλοιπα παιδιά, που παρίσταναν τα ελαφάκια χορεύοντας στο ρυθμό χριστουγεννιάτικης μουσικής. Στο STOP της μουσικής ο Αη Βασίλης φώναζε μια φωνούλα, δείχνοντας τη σχετική καρτέλα και τα “ελαφάκια” που κρατούσαν στο χέρι τους την καρτέλα με την ίδια φωνούλα έπρεπε να τρέξουν στον Αη Βασίλη να σύρουν το έλκηθρό του. Το παιχνίδι άρεσε πολύ στα παιδιά, ώστε το έπαιζαν και την ώρα των ελεύθερων δραστηριοτήτων. Αξιοσημείωτο είναι ότι τα μεγαλύτερα παιδιά εσωτερίκευσαν αμέσως τις φωνούλες και υποστήριζαν τα μικρότερα παιδιά που αρχικά μπερδεύονταν με τις συλλαβές. ‘Εμαθαν εύκολα να παίζουν το παιχνίδι χωρίς την παρέμβαση της νηπιαγωγού. Όχι μόνο πέτυχαν το διδακτικό στόχο, αλλά μέσα από αυτό το παιχνίδι ανέπτυξαν μεταγνωστικές και κοινωνικές δεξιότητες, που είναι και το “μεγάλο ζητούμενο” για την προσαρμογή τους στη σχολική κοινότητα και τη μαθησιακή τους εξέλιξη. Έγραψαν τις σχετικές φωνούλες σε χειροτεχνία που απεικόνιζε τον Αη Βασίλη για να στολίσουν την τάξη.
Τα μεγαλύτερα παιδιά βοηθούν τα μικρότερα να διακρίνουν τις “φωνούλες” του Αη Βασίλη για να παίξουν το παιχνίδι ( φωτογραφία από την ώρα των ελεύθερων δραστηριοτήτων)
Για την επέτειο των γεγονότων του Πολυτεχνείου τα παιδιά είδαν πλούσιο εποπτικό υλικό, άκουσαν τραγούδια της εποχής και συζήτησαν τα μηνύματα ιστορίας σχετικής με την έννοια της ελευθερίας των πολιτών. Έγραψαν το δικό τους μήνυμα σε μια κάρτα και ζωγράφισαν γαρύφαλλα στην πόρτα του Πολυτεχνείου σε σχετικό φύλλο εργασίας για να τιμήσουν τη μνήμη των θυμάτων.
Αφού παρακολούθησαν την ιστορία, συζήτησαν γύρω από το ερώτημα “ποιούς ήρωες συνάντησε ο Τομ και με ποιά σειρά;”, το οποίο κατέγραψαν και σε φύλλο εργασίας. Στη συνέχεια κατασκεύασαν σαλιγκάρι με κύκλους διαφορετικών μεγεθών, τους οποίους έπρεπε να διατάξουν από το μεγαλύτερο στο μικρότερο για να “βγει το καβούκι σαν αληθινό”. Συζήτησαν και για τη σπειροειδή γραμμή του κέλυφους του σαλιγκαριού (κοχλίας), την οποία και αποτύπωσαν σε ζελατίνα που τοποθετήθηκε πάνω από φωτογραφία σαλιγκαριού. Τέλος, έμαθαν κάποια βασικά στοιχεία για τη ζωή του σαλιγκαριού.
Όπως ήταν αναμενόμενο, στο νηπιαγωγείο “Αεροπορικής Βάσης Ανδραβίδας – Ίκαρος” έγινε εκτεταμένη αναφορά στο νόημα αυτής της ημέρας. Έμαθαν για το μύθο του Δαίδαλου και του Ίκαρου, απ’ όπου πήρε το όνομά του το Ικάριο πέλαγος, ο τόπος που διαμένουν αλλά και οι αεροπόροι. Δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουν για τους γονείς τους, που δουλεύουν στην αεροπορία και κατασκεύασαν αεροπλανάκι. Μιλήσαμε για τους αγγέλους, πώς παριστάνονται στις βυζαντινές εικόνες και το καθένα εξέφρασε κάποια χάρη που θα ήθελε ο άγγελος-προστάτης του να πραγματοποιήσει. Η μορφή των αγγέλων έδωσε το έναυσμα για μια πρώτη εξοικείωση με τη έννοια της συμμετρίας. Δημιούργησαν “συμμετρικά” φτερά αγγέλων. Μίλησαν ακόμα και για τη φωνούλα “Α, α” στην οποία έδωσαν μορφή αγγέλου. Παρατίθενται εδώ οι σχετικές φωτογραφίες:
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
