Η μαριονέτα μας η κουκουβάγια που λέγεται Βάγια ήρθε στεναχωρημένη στην τάξη μας γιατί έχασε το αρχικό γράμμα του ονόματός της. Έχει όμως ένα στοιχείο μαζί της και πολλά άλλα μέσα στην τάξη για να μπορέσει να το βρει. Τα παιδιά την βοηθάνε παίζοντας κυνήγι θησαυρού, με στοιχεία διαδοχικά που τους φέρνουν όλο και πιο κοντά στη λύση του προβλήματος και στο χαμένο γράμμα.
Έπειτα, γνωρίζουν το δικό τους αρχικό γράμμα και ψαρεύοντάς το σε γράμματα που κολυμπάνε στο νερό παίζουν με αυτό.
Το παιχνίδι συνεχίζεται… αυτή τη φορά με στεφάνια. Μέσα έχει το καθένα τοποθετημένο ένα γράμμα που αντιστοιχεί στο αρχικό κάποιου/οιας μαθητή/τριας του ονόματός του/της. Με μουσική που σταματάει και ξεκινά, μπαίνουν μασκαρεμένα σαν βατραχάκια και βρίσκουν το στεφάνι που περιέχει το δικό τους.
Τα βατραχάκια που βρίσκονται στην τάξη μας έχουν ολόκληρο το όνομα των παιδιών και λειτουργούν ως παρουσιολόγιο της τάξης. Το κάθε παιδί βρίσκει το όνομά του και το τοποθετεί στο νούφαρο.
Σα γνήσια βατραχάκια που λατρεύουν τη λιμνούλα τους, ψαρεύουν με δεξιοτεχνία τα ονόματά τους με τη βοήθεια του καλαμιού και τους μαγνήτες του.
Το ουράνιο τόξο των παιδιών με το ζωγραφισμένο σύννεφο από πάνω μας θυμίζει το φθινοπωρινό τοπίο που επικρατεί. Στολίζεται η τάξη με τα πολύχρωμα συννεφάκια των παιδιών που σε κάθε χρωματιστή λωρίδα βρίσκεται ένα γράμμα, όλα μαζί σχηματίζουν ολόκληρο το όνομά τους.
Το παιχνίδι συνεχίζεται, αυτή τη φορά με διασκορπισμένα γράμματα.
Ο καθένας βρίσκει το αρχικό του ονόματός του και κινείτε στο χώρο με αυτό με μουσική.
Χορεύουμε με αυτό, το αγκαλιάζουμε, το κάνουμε φίλο και χαιρετάμε τους άλλους. Όταν σταματήσει η μουσική τότε με το γράμμα μας σταματάμε παίρνοντας μια πόζα.
Έπειτα, το γράμμα μας το ισορροπούμε πάνω μας.
Το κουβαλάμε στην πλάτη μας,
στον λαιμό μας,
στη μύτη μας,
στην κοιλίτσα μας.
Συνεχίζεται το παιχνίδι και με άλλα μέρη του σώματος κάνοντας ζευγαράκια.
Κλείνοντας, στολίζουμε το όνομά μας σε κάδρο για να το κρεμάσουμε στο δωμάτιό μας.
