Αυτή τη φορά στο βαλιτσάκι που βρίσκεται το ημερολόγιο του σχολείου μας τρύπωσε ο ποιητής Νίκος Γκάτσος. Κάθε μέρα μας αφήνει ένα στιχάκι του ,άλλες φορές μια παρτιτούρα – κι έτσι καταλάβαμε πως πολλοί στίχοι του έχουν γίνει τραγούδια-,άλλες μια δυο λέξεις -που καταλάβαμε οτι ήταν ο τίτλος των τραγουδιών. Γινόμαστε κι εμείς ποιητές όταν η κυρία ξεχνάει τα γυαλιά της.
Μ άσπρα πουλιά και σύννεφα τον ουρανό θα….. σου χαρίσω, χτυπήσω, σπάσω, περπατήσω, δω…
και το όνομά σου αθάνατο στην πέτρα θα….βάλω, ανακατέψω ,δώσω ,κρύψω…
Αρχίσαμε όμως να θέλουμε να μάθουμε πράγματα για την ζωή του. Κάθε μέρα ρωτούσαμε κάναμε τα μαγικά μας και την άλλη μέρα βρίσκαμε την απάντηση μέσα στο βαλιτσάκι!
-Πώς ήταν το σπίτι από έξω και απο μέσα το σπίτι που γεννήθηκε;
-Είχε οικογένεια ;ζωάκια; φίλους;
-Ποιος ήταν ο αγαπημένος του ποιητής;
-Πώς περνούσε τα Χριστούγεννα;
-Πού συναντούσε τους φίλους του;
-Πώς ήταν το Κολωνάκι που έμενε;(Με αφορμή την φωτογραφία από το Κολω
νάκι παρατηρήσαμε οτι μοιάζει κάπως με την Ερμούπολη ,πήραμε μια φωτογραφία και βγάλαμε φωτογραφίες από την δική μας γειτονιά…και να τα ίδια μπαλκόνια ,τα κάγκελα σαν ωραίες μουτζούρες….)
-Πώς έγραφε τα ποιήματα του; μήπως και με φτερό;(βρήκε μια φίλη μας ένα φτερό περιστεριού στην πλατεία και ζωγραφίσαμε με αυτό)
Η Μυρτιά του μας έφερε στην παρέα τα λουλούδια. Το Κυκλαδίτικο τις Κυκλάδες. Το αγαπώ μια καρδερίνα την αγάπη .Το χάρτινο το φεγγαράκι την ησυχία. Και τώρα θα δούμε τι θα μας φέρει η Αθήνα του.
































Πρόσφατα σχόλια