Τα χερια είναι για να αγαπάμε, να μοιραζόμαστε, να παίζουμε…. Μια δράση με την ψυχολόγο Νάντια Πετράτου.

 

Είμαστε διαφορετικοί αλλά και μοναδικοί. Μας χωρίζουν πολλά άλλα όλα τα παιδιά έχουμε αναγκη απο μόρφωση, παιχνίδι, φαγητό, ύπνο.

Μαθαίνουμε το Β της Βίας, πατάμε πάνω της και σηκώνουμε τον φίλο μας.

Δύο μήλα ξεκινάνε μαζί την πορεία τους. Και τα δύο είναι τέλεια. Το ένα μήλο το λατρεύουμε, το νανουρίζουμε, του λέμε γλυκόλογα και μόνο το ενθαρρύνουμε. Το αλλά το απεχθανόμαστε, το βρίζουμε, το χτυπάμε, του λέμε ότι δεν αξίζει. Στο τέλος της πορείας τους μπορεί να φαίνονται ίδια εξωτερικά αλλά εσωτερικά το ένα είναι τέλειο όπως ξεκίνησε ενώ το άλλο είναι γεμάτο χτυπήματα.

Διαβάζουμε το ποίημα του Μιχάλη Γκάνα ‘τα χέρια’. Γινομαστε αγάλματα και παρατηρούμε τα χέρια μας σιγά σιγά να ξυπνούν. Πως είναι; Τρυφερά, σκληρά, δουλεμένα, μικρά, αθώα … τι λένε τα χέρια;

Μόνο αγάπη είναι ο τρόπος για να προχωρήσουμε. Αγάπη για τον εαυτό μας και για τον άλλον.

Υπόσχομαι…. Διαβάσαμε το ‘υποσχομαι’ και υποσχεθήκαμε να μην κάνουμε ποτέ κανέναν φίλο μας να νιώσει ξένος, μόνος.