Τα παιδιά δεν διαφέρουν πολύ από τους χαρταετούς. Είναι φτιαγμένα να πετάνε. Χρειάζονται όμως τον αέρα – απεριόριστη αγάπη, εμπιστοσύνη και ενθάρρυνση.
Ο εαυτός μου και η προσωπογραφία μου είναι μια βασική βιωματική δράση. Βοηθά τα παιδιά να αναπτύξουν την αυτογνωσία, την αυτοεκτίμηση και τις λεπτές κινητικές τους δεξιότητες.
Τα παιδιά μιλάνε για τον εαυτό τους και γνωρίζονται μεταξύ τους. Στη συνέχεια κοιτάζουν με τη σειρά τον εαυτό τους σε έναν καθρέφτη, κάνουν γκριμάτσες (χαρά, λύπη, θυμό) για να δουν πώς αλλάζει το πρόσωπο τους. Περιγράφουν τα χαρακτηριστικά τους (χρώμα ματιών, μαλλιών, σχήμα προσώπου) και εντοπίζουν ομοιότητες και διαφορές τους φίλους τους.
Προσπαθούμε να αποτυπώσουμε τον εαυτό μας στο χαρτί και να φτιάξουμε την προσωπογραφία μας. Σχεδιάζουμε το σχήμα του προσώπου μας και τοποθετούμε τα χαρακτηριστικά στη σωστή θέση (μάτια ψηλά, μύτη στη μέση, στόμα χαμηλά).
Στο πλαίσιο του σχεδίου δράσης ” Όλοι μαζί μπορούμε”
διαβάσαμε το παραμύθι του Norbert Landa “Συγγνώμη”, όπου ο αρκούδος και ο λαγός, δύο πολύ καλοί φίλοι, θύμωσαν και τσακώθηκαν μία μέρα και έπαψαν να κάνουν παρέα. Συνειδητοποίησαν όμως ότι έλειπε ο ένας στον άλλον και με μία μαγική λέξη (συγγνώμη) έγιναν και πάλι φίλοι.
Συζητήσαμε το παραμύθι και ζητήσαμε από τα παιδιά να μας πουν και άλλες ευγενικές λέξεις ή φράσεις που μπορούμε να πούμε σε ένα φίλο μας( ευχαριστώ, παρακαλώ,θέλεις να παίξουμε, θέλεις να σε βοηθήσω, συνεργάζομαι κ.τ.λ.) Τις γράψαμε και φτιάξαμε το μαγικό καπέλο με τις ευγενικές λέξεις.
Έδωσα στα παιδιά από μία κόκκινη χάρτινη καρδιά και φανταστήκαμε ότι είναι η δική μας καρδιά. Τους ζήτησα να πουν άσχημα λογάκια που μπορεί να πει κάποιος σε ένα φίλο του. Τα παιδιά μας είπαν διάφορα (δεν σε έχω φίλο, θα σε χτυπήσω, δε θα παίξεις μαζί μου, δε σε αγαπάω κ.τ.λ.) Κάθε φορά που ακουγόταν μία άσχημη κουβέντα τσαλάκωναν την χάρτινη καρδιά. Όταν ανοίξαμε τις καρδιές ήταν όλες τσαλακωμένες.
Ρώτησα πως αισθάνονται όταν ακούν άσχημα λογάκια και πώς όταν ακούν ευγενικές λεξούλες. Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι οι τσαλακωμένες καρδιές είναι πληγωμένες.
Όλοι μαζί φτιάξαμε μία ομαδική εργασία για το πότε η καρδιά μας κλαίει… και πότε γελάει…
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας διαβάσαμε το παραμύθι
“Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε”
Αποτυπώσαμε τα χέρια του παραμυθιού σε ομαδική εργασία και συμμετείχαμε στην 12η Πανελλαδική εκστρατεία κατά του Bullying. “Μίλα Τώρα” που πραγματοποίησε το “Χαμόγελο του παιδιού”.
Φτιάξαμε τα δικά μας συνθήματα για τη φιλία
Έκοψα χάρτινες καρδιές στη μέση και έδωσα στα παιδιά να ζωγραφίσουν τον εαυτό τους και να τον περιγράψουν. Στη συνέχεια τα παιδιά καλούνται να βρουν ποιος φίλος τους έχει την άλλη μισή καρδιά και να τις ενώσουν. Διαβάσαμε την περιγραφή που έκανε κάθε παιδί για τον εαυτό του.
Με τις καρδιές μας φτιάξαμε το δέντρο της φιλίας
Κάναμε αναγραμματισμό των λέξεων ΦΙΛΙΑ και ΑΓΑΠΗ.
Διαβάσαμε το παραμύθι της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη “Το αστέρι της φιλίας”
Το αρκουδάκι περιμένει να πέσει το τελευταίο φύλλο του φθινοπώρου για να κάνει μια ευχή. Θα μπορέσει άραγε να το πιάσει, ώστε να πραγματοποιηθεί η ευχή του; Ρωτάμε τα παιδιά ποιά ήταν η ευχή που έκανε το αρκουδάκι κι αν πραγματοποιήθηκε. Συζητήσαμε γιατί ήθελε να βρει φίλους και πόσο σηματικό είναι αυτό.
Με στεφάνια φτιάξαμε τα δικά μας αστέρια στο πάτωμα. Ζητήσαμε από τα παιδιά να βρούνε ένα αστέρι και να μπούνε μέσα όση ώρα θα έπαιζε η μουσική. Όλα τα παιδιά έπρεπε να χωρέσουν μέσα στα αστέρια. Κάθε φορά τα αστέρια λιγόστευαν. Στο τέλος έμεινε ένα αστέρι και τα παιδιά καλούνται να βρουν τρόπο να χωρέσουν σε αυτό(βάζοντας το ένα τους χέρι ή το πόδι τους )
Διαβάσαμε το παραμύθι της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη “Δωσ’ μου το χέρι σου”
Μια μέρα μία αρκούδα και μία αλεπού τσακώθηκαν για το ποιά από τις δύο θα πάρει το μέλι που βρήκαν στο δάσος για να ταϊσουν τα παιδιά τους. Θύμωσαν η μία με την άλλη και αποφάσισαν να κάνουν αγώνα τρεξίματος. Η νικήτρια θα έπαιρνε το μέλι. Ενώ η αλεπού κέρδιζε ένα βελανίδι έπεσε στο κεφάλι της και έπεσε κάτω. Η αρκούδα την προσπέρασε και κόντευε να περάσει το τέρμα. Τότε γύρισε πίσω, έδωσε το χέρι της στην αλεπού και την βοήθησε να σηκωθεί. Τελικά σκέφτηκαν πως η καλύτερη λύση ήταν να μοιραστούν το μέλι παρά κάποιοι να μείνουν νηστικοί.
Συζητήσαμε το παραμύθι με τα παιδιά και είπαμε πως δεν πρέπει να μαλώνουμε μεταξύ μας αλλά να συζητάμε τις τυχόν διαφωνίες μας και να βρίσκουμε τις καλύτερες λύσεις. Επίσης να “δίνουμε το χέρι μας¨” όταν κάποιος μας χρειάζεται.
Παρατηρήσαμε έναν πίνακα ζωγραφικής της Angela Treat Lyon με τίτλο “Εσύ κι εγώ”, ο οποίος μας θύμισε το παραμύθι.
Τα παιδιά έγιναν ζωγράφοι και έδωσαν χρώμα στο δικό τους χέρι που κρατά το χέρι ενός φίλου τους.
Με αφορμή το παραμύθι της Γιολάντας Τσορώνη-Γεωργιάδη “Η σκάλα της αγάπης”
φτιάξαμε τη δική μας σκάλα της αγάπης.
(Το μικρό αστέρι χάνει την ισορροπία του και πέφτει με φόρα από τον ουρανό στη Γη μέσα στο “Ιατρείο Ζώων”. Τι συμφορά! Πρέπει οπωσδήποτε να επιστρέψει. Ποιος θα το βοηθήσει όμως να γυρίσει στο “σπίτι” του; Ένα ένα τα ζώα προσπαθούν, μα κανένα δεν καταφέρνει να φτάσει τόσο ψηλά.
Εκεί που δεν το περιμένουν, κάποια πλασματάκια τόσο δα δίνουν τη λύση. Τα μικρά μυρμηγκάκια φτιάχνουν με το σώμα τους μία μεγάλη σκάλα που έφτανε ως τον ουρανό).
Φωτοτυπήσαμε τη φωτογραφία του κάθε παιδιού, την κόψαμε , τις κολλήσαμε την μία πάνω από την άλλη και φτιάξαμε τη σκάλα που έφτανε στην αγάπη.
Κι επειδή δε χωρούσαμε σε μία σκάλα φτιάξαμε δύο.
Παίξαμε παιχνίδια ενδυνάμωσης της ομάδας.
Με τη συνοδεία μουσικής και σε ζευγαράκια τα νήπια περπατάνε στο χώρο. Μόλις σταματήσει η μουσική χαιρετάνε το ταίρι τους με διάφορους τρόπους ( με το χέρι, ακουμπώντας το κεφάλι τους, την πλάτη, τη μύτη κ.τ.λ.).
Παρακολουθήσαμε στο You Tube το ουκρανικό παραμύθι “Το μαγικό γάντι”.
Μέσα από την επεξεργασία του παραμυθιού καταλάβαμε πως όλα τα ζώα παρά τη διαφορετικότητα τους χώρεσαν όλα μέσα στο γάντι.
Και όλοι οι καλοί χωράνε…
Κόψαμε αερόστατα σε κίτρινο, πράσινο, μπλε, ροζ και θαλασσί χρώμα. Ζητήσαμε από τα παιδιά να χωριστούν σε ομάδες ανάλογα με το χρώμα. Έτσι δημιουργήσαμε την κίτρινη, πράσινη, μπλε, ροζ και θαλασσί ομάδα. Με τη συνοδεία μουσικής η κάθε ομάδα περπατάει γύρω από το αερόστατο της. Μόλις σταματήσει η μουσική τα μέλη κάθε ομάδας βρίσκουν τρόπο να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους (πιάνονται σε κύκλο, αγκαλιάζονται, λένε μυστικά, ενώνουν τις πλάτες τους κ.τ.λ.)
Αποτυπώσαμε τα αερόστατα με τις φωτογραφίες των παιδιών σε χατί μέτρου.
Εν όψει των Αποκριών διαβάζαμε και αναλύσαμε το παραμύθι ” Το γαϊτανάκι” της Ζωρζ Σαρρή. (μπορείτε να το ακούσετε εδώ).
Παίξαμε το πασχαλινό παιχνίδι “ποιος θα μαζέψει τα περισσότερα αυγά.
Κόβουμε και σκορπίζουμε στο πάτωμα χάρτινα πασχαλινά αυγά. Τα παιδιά χωρισμένα σε δύο ομάδες προσπαθούν να μαζέψουν όσα περισσότερα αυγά μπορούν και να τα βάλουν στο καλάθι της ομάδας τους. Μετράμε τα αυγά. Νικήτρια είναι η ομάδα που μάζεψε τα περισσότερα.
Παρακολουθήσαμε στο You Tube το βίντεο “Του σκοινιού τα μανταλάκια”.
Διαπιστώνουμε πώς οι φίλοι μας μοιάζουν πολύ με του σκοινιού τα μανταλάκια. Γιατί μπορεί να μαλώνουμε με τους φίλους μας (όπως τα μανταλάκια μεταξύ τους) χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν τους αγαπάμε ή δε νοιαζόμαστε για αυτούς.
Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες και προσπάθησε η κάθε μία να κρεμάσει πιο γρήγορα τα μανταλάκια στο σχοινί, σε ένα παιδί κάθε ομάδας ή και στην κυρία.
Παίξαμε με το αερόστατο και όλοι μαζί προσπαθήσαμε να μην πέσουν οι μπάλες που βρίσκονται πάνω σε αυτό.
Ακούσαμε στο You Tube το τραγούδι ” ‘Οπου υπάρχει αγάπη”
Το σχέδιο δράσης έκλεισε με τη θεατρική ομάδα “Ο μικρός ελέφαντας” που επισκέφθηκε το νηπιαγωγείο μας
“Μα πώς φτιάχνεται η φιλία?”
H Tέρυ και η Φλέρι, δύο μικρές νεράιδες, κάνουν ένα μαγικό ταξίδι μαζί με τα παιδιά για να ανακαλύψουν τα μυστικά της φιλίας.
Ο σχολικός εκφοβισμός είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα το οποίο χρήζει προσοχής και άμεσης αντιμετώπισης. Ας καλλιεργήσουμε στην ψυχή των παιδιών αξίες όπως η ισότητα, η ομαδικότητα, η αλληλεγγύη, η φιλία και πάνω από όλα η αγάπη.
Το τμήμα Α2 του νηπιαγωγείου μας συμμετείχε στην 12η Πανελλαδική εκστρατεία κατά
του Bullying. “Μίλα Τώρα” που πραγματοποιεί το “Χαμόγελο του παιδιού”.
Ο στόχος της ευαισθητοποίησης των παιδιών κατά της βίας και της αντιμετώπισής της είναι να καλλιεργηθεί η συνείδηση και η υπευθυνότητα από μικρή ηλικία, ώστε τα παιδιά να αναγνωρίζουν τις διάφορες μορφές βίας και να μπορούν να τις εντοπίσουν στο περιβάλλον τους. Η εκπαίδευση γύρω από θέματα όπως ο σεβασμός, η ενσυναίσθηση, και η επικοινωνία χωρίς βία είναι ουσιαστική για την ανάπτυξη μιας κοινωνίας χωρίς βία, όπου τα παιδιά θα έχουν τη δυνατότητα να εκφράζονται και να αλληλεπιδρούν με τρόπο που προάγει την ειρηνική συνύπαρξη και την αποδοχή των διαφορών.
Φτιάξαμε λοιπόν και την αφίσα της τάξης με την συμμετοχή όλων των μαθητών και με σύνθημα τα “ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΔΕ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΓΑΠΑΝΕ” αλλά και βροντοφωνάζοντας “ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΒΙΑ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΦΙΛΙΑ”
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
