Ταξιδεύουμε και εμείς με τους χαρταετούς του Μίκη Θεοδωράκη!
Ο παράξενος χαρταετός, της Ζωής Βαλάση και τις εκδόσεις Κέδρος (Από τη συλλογή: Τα μαγικά μολύβια)
Όλοι οι χαρταετοί της Καθαρής Δευτέρας κατέβηκαν, όλοι αφήσανε τα σύννεφα και το γαλάζιο φως, όλοι μπήκαν φρόνιμα στα ντουλάπια και τακτοποιήθηκαν καλά, μαζεμένες οι ουρές τους, τυλιγμένα τα κουβάρια τους, τέρμα οι τρέλες και οι ακροβασίες… Μονάχα ένας χαρταετός δεν κατέβηκε. Μονάχα ένας χαρταετός συνέχισε να πετάει όλο και πιο ψηλά, όλο και πιο μακριά. Γι’ αυτόν τον παράξενο χαρταετό θα σας μιλήσω τώρα.
Λοιπόν, πρωί πρωί την Καθαρή Δευτέρα, όλοι οι χαρταετοί ανέβηκαν στον ουρανό. Άλλοι κάναν τούμπες και βουτιές κι άλλοι αρμενίζαν ήσυχα και καμάρωναν. Ήταν όμορφοι χαρταετοί. Κόκκινοι με γαλάζιους κύκλους, κίτρινοι με μπλε μαργαρίτες, μεγάλοι με πολύχρωμες χάρτινες ουρές, μικροί με αστεία σκουλαρίκια…
Αλήθεια, ήταν πολύ φανταχτεροί και πολύ περήφανοι και θέλανε να φτάσουν ως τον ήλιο, αλλά τα παιδάκια τούς τραβούσαν μ’ ένα σπάγκο κατά τη γη.
– Είσαστε χαρούμενοι; Είσαστε ευτυχισμένοι; τους ρώτησε η Τρελούτσικη Ηλιαχτίδα που όλα θέλει να τα μαθαίνει.
– Με τόσα πλούτη που έχουμε, πώς να μην είμαστε ευτυχισμένοι; αποκρίθηκαν οι χαρταετοί με τις ουρές και τα σκουλαρίκια, με τις ζωγραφιές και τα χρώματα τα φανταχτερά!
– Ίσως έχετε δίκιο, ίσως έχετε άδικο είπε η Τρελούτσικη και πέταξε κοντά στο φίλο μας τον παράξενο χαρταετό.
-Κι εσύ; τον ρώτησε.
– Και βέβαια είμαι ευτυχισμένος!
– Όμως, δεν έχεις ζωγραφιές, δεν έχεις χρώματα φανταχτερά ούτε σγουρή ουρά και αστεία σκουλαρίκια.
– Είμαι ευτυχισμένος, γιατί είμαι ελεύθερος! Ταξιδεύω δίχως σπάγκο. Όλα είναι δικά μου!
– Μμμμ, έκανε η Τρελούτσικη Ηλιαχτίδα σκεφτική.
– Χα, χα, χα!…κορόιδεψαν οι άλλοι χαρταετοί. Και πού είναι τα σκουλαρίκια σου;
– Να τα, είπε ο λεύτερος χαρταετός και πήρε δυο αχνούτσικα αστεράκια από το περιβόλι της νύχτας και τα κρέμασε στ’ αυτάκια του.
Λάμψανε τ’ αστράκια, ίδιο χρυσάφι.
-Μμμμ έκανε πάλι η αχτιδούλα σκεφτική. Ίσως να έχεις δίκιο, ίσως να έχεις άδικο. Κι η ουρά σου πού είναι;
– Είμαι ένα λεύτερος χαρταετός και όποτε θέλω παίρνω για ουρά μου έν’ άσπρο σύννεφο.
Έτσι αποκρίθηκε και γάντζωσε στο ξυλαράκι του ένα άσπρο σύννεφο.
Οι άλλοι χαρταετοί δεν ξέρανε τώρα τι να πούνε. Δεν μπορούσανε πια να καμαρώνουν. Ο παράξενος χαρταετός ταξίδευε τραγουδώντας στον ουρανό όλο πιο ψηλά, όλο πιο μακριά. Στ’ αυτάκια του λάμπανε τα νυσταγμένα άστρα, η αφράτη μεταξένια ουρά του ανέμιζε με χίλια τσακίσματα και νάζια.
– Και πού είναι τα χρώματά σου; φώναξε ένας χαρταετός.
– Να τα! είπε ο φίλος μας κι έκανε μια βουτιά στη δύση και βάφτηκε με κόκκινο, χρυσό και πορτοκαλί.
– Έχεις δίκιο! είπε η Τρελούτσικη.
-΄Έχεις δίκιο! είπαν οι χαρταετοί.- Είσαι όμορφος! θαύμασε η Τρελούτσικη.- Είμαι ελεύθερος! είπε ο χαρταετός κι οι άλλοι ζήλεψαν.
Τώρα θέλανε να’ χουν κι αυτοί την ομορφιά του λεύτερου, μα ήτανε τόσο γεμάτοι με ψευτομπιχλιμπίδια, που δεν είχαν χώρο ούτε για μια κλωστίτσα ήλιου.
Ο παράξενος χαρταετός ξανοίχτηκε στον ατέλειωτο ουρανό. Πήγε τόσο ψηλά και τόσο μακριά, που κανένας χαρταετός δεν μπορούσε να φτάσει, γιατί κανένας σπάγκος δεν είναι τόσο μεγάλος. Οι άλλοι χαρταετοί κατέβηκαν και άραξαν στα ντουλάπια τους, ενώ ο φιλαράκος μας αρμένιζε στον κόσμο, στολισμένος με όλα τα λεύτερα πράγματα που ο καθένας μπορεί να χαίρεται. Το φως, το σύννεφο, τ’ αστέρια, το τραγούδι.
Λοιπόν, η Τρελούτσικη πολύ τον αγάπησε αυτόν το λεύτερο χαρταετό και του’ πε να γίνει ταχυδρόμος τ’ουρανού και εκείνος είπε » ναι» και τότε του’ δωσε αυτό ακριβώς το παραμύθι και μου το ‘ φερε.
Μικροί και μεγάλοι, όλοι αγαπούν τους χαρταετούς!
Να ‘ναι άραγε που κουβαλά μια ιδέα ελευθερίας;
Πότε όμως πέταξε ο πρώτος χαρταετός στον αέρα; Πάμε να δούμε ένα πολύ ενδιαφέρον βίντεο!
Τι όμως πρέπει να γνωρίζουμε για να πετάξουμε ένα χαρταετό;
1. Μπορούμε (ναι και όμως) να τον φτιάξουμε μόνοι μας
Αντί να αγοράσουμε έναν έτοιμο χαρταετό μπορούμε να φτιάξουμε τον δικό μας χαρταετό! Μάλιστα είναι μια καλή ευκαιρία να περάσουμε ευχάριστο και δημιουργικό χρόνο με τους δικούς μας. Έτσι από τη μια θα τον φτιάξουμε όπως θέλουμε εμείς, ενώ θα μας μείνει και η ικανοποίηση ότι δημιουργήσαμε κάτι με τα χέρια μας!
- H ουρά έχει μεγάλη σημασία, γιατί αυτή εξασφαλίζει την ισορροπία του χαρταετού.
2. Η ασφάλεια προηγείται
Το πέταγμα του χαρταετού είναι ένα διασκεδαστικό έθιμο που απολαμβάνουμε όλοι, ωστόσο κρύβει και κάποιους κινδύνους. Απλώς προσέχουμε μερικά πράγματα κι όλα θα πάνε καλά:
- Πετάμε τον χαρταετό σ’ ανοιχτούς χώρους, μακριά από γκρεμούς και –φυσικά- ποτέ από ταράτσες.
- Δεν πετάμε χαρταετό κοντά σε ηλεκτροφόρα σύρματα.
- Δεν πετάμε ποτέ χαρταετό όταν ο καιρός είναι κακός και έχει αστραπές
3. Ο απαραίτητος έλεγχος
- Έλεγχουμε μήπως ο χαρταετός μας έχει σκισίματα. Εάν υπάρχουν σκισίματα, μπορουμε να μπαλώσουμε τα σημεία αυτά με σελοφάν.
- Πριν πετάξουμε τον χαρταετό μας ξεμπέρδευουμε καλά την ουρά του.
4. Πως “πετάμε” τον χαρταετό;
Το βασικό είναι να εχει αέρα και ο χαρταετός μας θα σηκωθεί πιο εύκολα. Αν δεν έχει και τόσο αέρα ένας τρόπος για να υψώσουμε τον χαρταετό μας είναι απλά να τρέχουμε κόντρα στον άνεμο, ωστόσο αυτό απαιτεί μεγάλο χώρο, ενώ είναι και επικίνδυνο καθώς θα κοιτάζουμε ψηλά κι μπορεί να τραυματιστούμε. Εδώ λοιπόν σημαντικός είναι ο ρόλος του βοηθού που κρατά τον χαρταετό όσο πιο ψηλά μπορεί με τεντωμένα χέρια, κα ένας ακόμα κρατάει την καλούμπα και τρέχει. Ο χαρταετός θα πρέπει να κρατηθεί κόντρα στον άνεμο, αφήνοντας τον ελεύθερο όταν ο άνεμος το επιτρέπει.
Μόλις πετάξει ο χαρταετός:
- Άφηνουμε αρκετό σκοινί για να φτάσει ψηλά (εδώ «κολλάει» η γνωστή φράση: «αμόλα καλούμπα!») και στη συνέχεια φροντίζουμε να ‘ναι άνετο το σχοινί στα χέρια μας.
- Αν μας «τραβάει» αφήνουμε κι άλλο σχοινί για να πάει πιο ψηλά.
Αλλά πολλά είπαμε, πάμε με πολυ απλά υλικά που έχουμε όλοι στο σπίτι μας
να φτιάξουμε έναν όμορφο χαρταετό που θα πετάξουμε μόνοι μας!!!
Θα χρειαστούμε:
Ο χαρταετός μας είναι έτοιμος, καλή διασκέδαση και όμορφες πτήσεις!
Το παραμύθι από εδώ
Πληροφορίες για το πέταγμα του χαρταετού από εδώ