Στις 17 Νοέμβρη τιμάται η εξέγερση του 1973 κατά της δικτατορίας. Έτσι, λοιπόν κι εμείς τιμήσαμε την επέτειο του Πολυτεχνείου και τα παιδιά εκείνα που έφεραν πίσω τη Δημοκρατία στη χώρα μας. Αφιερώσαμε μία εβδομάδα για να κατανοήσουμε έννοιες όπως είναι η “δημοκρατία” κι η ” δικτατορία” τα χαρακτηριστικά και τις διαφορές τους. Αυτό πραγματοποιήθηκε μέσα από τη συμβολική αφήγηση , το θεατρικό παιχνίδι , τα τραγούδια , τις εικαστικές μας δημιουργίες , τη συζήτηση και το εποπτικό υλικό. Επικεντρωθήκαμε κι αναδείξαμε τις αξίες της ελευθερίας, της ειρήνης και της ενότητας. Χαρακτηριστική μας δράση ήταν η μεταφορά του έργου του «Η Ντενεκεδούπολη» σε κουκλοθέατρο με τους μικρούς ήρωες – τενεκεδάκια να μάχονται για μια ελεύθερη κι ειρηνική κοινωνία.
Ας δούμε αναλυτικότερα τις δράσεις μας. Αρχικά, η εισαγωγή μας στο θέμα έγινε μέσα από τη συζήτηση και την ανάγνωση του βιβλίου “Η κυρά Δημοκρατία” , στο οποίο παρουσιάζονται τα χαρακτηριστικά κι οι διαφορές των πολιτευμάτων της δημοκρατίας και της δικτατορίας , μέσα από τις δύο κυρίες – πρωταγωνίστριες της ιστορίας. Ακολούθησε αντίστοιχο ελεύθερο σχέδιο με τα μικρά μας αστέρια να αποτυπώνουν ατομικά την “κυρία Δημοκρατία” και την “κυρία Δικτατορία.
Τι συνέβη, όμως, όταν ξεκίνησε σε ανύποπτο χρόνο η δραματοποίηση της κυρίας Δημοκρατίας και της κυρίας Δικτατορίας;
Ενώ χορεύαμε χαρούμενοι και τραγουδούσαμε εμφανίστηκε μια μαυροφορεμένη κυρία που άρχισε να μας φωνάζει και να μας διατάζει να σταματήσουμε. Μας απαγόρευσε να παίζουμε, να χορεύουμε, να γελάμε. Όλα αυτά μας δημιούργησαν αρνητικά συναισθήματα, σύγχυση, φόβο, θυμό κι αρχίσαμε να αντιδράμε.
Ενωθήκαμε κι αρχίσαμε να σπρώχνουμε αυτήν την “κακιά κυρία” , μέχρι που τα καταφέραμε και την ρίξαμε κάτω. Ρίξαμε τη “Δικτατορία”, όπως είχαν κάνει το ’73 και τα παιδιά στο Πολυτεχνείο!
Δε θα μπορούσαν να λείπουν , φυσικά , τα τραγούδια που συνδέθηκαν με την εξέγερση του Πολυτεχνείου κι οι καλλιτεχνικές μας δράσεις με ατομικές κι ομαδικές δημιουργίες. Εμπνευσμένοι από το τραγούδι της Τ. Τσανακλίδου “Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο” , ζωγραφίσαμε τον δικό μας τοίχο με αποτύπωμα από αφρώδες χαρτόνι και κολλήσαμε πάνω τους δυο καρδιές κι έναν ήλιο στη μέση, τα οποία κι είχαμε κόψει προηγουμένως. Τελευταία πινελιά , η φιγούρα μας, η οποία φαινόταν να κρατάει το φωτεινό ήλιο. Ομαδική μας δημιουργία αποτέλεσαι ένα χαρτόνι μαύρο που συμβολίζει μια σκοτεινή περίοδο κατά την οποία “μπαίνει” χρώμα κι ελπίδα από την αγάπη των παιδιών. Το έργο μας, εμπνευσμένο από τον καλλιτέχνη γκραφίτι , Bansky , και το έργο του “Το κορίτσι με το μπαλόνι”.
Η εβδομάδα μας έκλεισε με τη γιορτή μας , η οποία είχε τη μεταφορά του βιβλίου “Ντενεκεδούπολη”, της Ε. Φακίνου σε κουκλοθέατρο και την ερμηνεία αγαπημένων μας τραγουδιών που συνδέθηκαν με το Πολυτεχνείο.
