Μικρές εικόνες, μεγάλες εντυπώσεις …

Την Πέμπτη 30 και την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017, στο πλαίσιο του προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης «ΥΔΑΤΙΝΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ», πραγματοποιήσαμε μια διήμερη εξόρμηση σε διάφορες περιοχές της κεντρικοδυτικής κυρίως Πελοποννήσου. Οι περιοχές ενδιαφέρουσες τόσο για την ιστορία τους όσο και για τη σημερινή τους αξία στην καθημερινή μας ζωή.
Αρχικά επισκεφθήκαμε τη Λίμνη Στυμφαλίας, όπου σύμφωνα με τον μύθο ο Ηρακλής πραγματοποίησε τον έκτο του άθλο αντιμετωπίζοντας τις Στυμφαλίδες Όρνιθες. Σήμερα είναι μια λίμνη με καλαμιώνες και πλούσιο οργανικό κόσμο, η οποία θεωρείται φυσικό καταφύγιο και σταθμός ξεκούρασης για τα μεταναστευτικά πουλιά. Απολαύσαμε την πανοραμική θέα των νερών της και περπατήσαμε στα οργανωμένα μονοπάτια της περιοχής καταλήγοντας τέλος στο υπερσύγχρονο Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας που αντιμετωπίζει μουσειολογικά και βιωματικά το φαινόμενο του βιότοπου της λίμνης και τα προβλήματά του.
Ύστερα είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε το Σπήλαιο Κάψια. Το θέαμα μοναδικά εντυπωσιακό όπου χρώματα εκρηκτικά, κόκκινα, κίτρινα και γαλάζια δημιουργούν ένα έργο τέχνης απαράμιλλης ομορφιάς φτιαγμένο από την ίδια τη φύση. Η επαφή όμως με τη φύση μας άνοιξε η όρεξη και τι πιο ωραίο από μια στάση στο Λεβίδι για φαγητό, όπου δοκιμάσαμε αρκαδικές νοστιμιές. Το σούρουπο μας βρήκε στην πανέμορφη Σκαφιδιά Ηλείας, στο πολυτελές ξενοδοχείο Aldermar, όπου γευματίσαμε και διανυκτερεύσαμε.
Τη δεύτερη μέρα της εκδρομής μας, μετά από ένα πλούσιο πρωινό, ξεναγηθήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ολύμπιας, η οποία έχει καθιερωθεί όχι μόνο στο πανελλήνιο αλλά και παγκοσμίως ως το σημαντικότερο θρησκευτικό και αθλητικό κέντρο της αρχαιότητας. Το δέος που δημιουργεί ο χώρος έκανε τη φωνή μας ψίθυρο και πραγματικά νοιώσαμε μέθεξη περιδιαβαίνοντας το χώρο. Τέλος, αυτό που σίγουρα θα μας μείνει αξέχαστο ήταν η απίστευτη διαδρομή με τον Οδοντωτό, από το Διακοφτό στα Καλάβρυτα. Η επίσκεψη μας στον τόπο της θυσίας μοναδικός φόρος τιμής για τους προγόνους μας. Η απόλαυση του τοπίου σε δεύτερο πλάνο.
Τα αξιοθέατα υπέροχα, η διαδρομή ευχάριστη. Όλη η εκδρομή μια απίστευτη εμπειρία. Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους συνοδούς-καθηγητές μας και όλους όσοι συνέβαλλαν με το δικό τους τρόπο στο να πραγματοποιηθεί η εκδρομή αυτή. Ευχαριστούμε που μας δώσατε την ευκαιρία να ζήσουμε κάτι τόσο ξεχωριστό.
(Χριστίνα Φράγκου)

Οι Έλληνες ποιητές γράφουν για τα ποτάμια …

Η θάλασσα και τα ποτάμια

Πήγαν τα ποτάμια
παραπονεμένα
κι είπαν της θαλάσσης:
Φέρνομε σ᾿ εσένα
όλα μας τα πλούτη,
όλη τη χαρά μας,
όλη τη ζωή μας,
όλα τα νερά μας.
Και για πληρωμή μας
συ τι μας χαρίζεις;
Παίρνεις τα νερά μας
και μας τ᾿ αρμυρίζεις!
Και τους είπ᾿ εκείνη:
Πώς μπορώ ν᾿ αλλάξω;
Τα γλυκά νερά σας
πώς να τα φυλάξω;
Είμ᾿ απὸ τη φύση
αρμυρὴ πλασμένη
Κι αρμυρὸ κοντά μου
καθετί θα γένει.
Τα παράπονά σας
πόνε στα χαμένα.
Θέτε το καλὸ σας;
φεύγετ᾿ απὸ μένα.
(Γεώργιος Δροσίνης)

Τα μέσα μου ποτάμια

Μέσα μου κυλάνε δυο ποτάμια,
δυο φλέβες που χτυπάνε δυνατά.
Άραχθος και Λούρος έρχονται από ψηλά.
Ο ένας έρχεται από το Τόμαρο,
φίδι που γδέρνεται στ’ άγρια βουνά
μέχρι να βγει στο ξέφωτο.
Πλατάνια και ιτιές ,τριφύλλια ,καλαμπόκια,
και κάτω στο τελείωμα ελιές και εσπεριδοειδή,
πουρνάρια, δρυς, παλιά υδραγωγεία ,υδρόμυλοι,
νεροτριβές και χάνια.
Ο άλλος Άραχθος ορμητικός,
θεριεύει με τα δάκρυα των ανθρώπων
με τον καθημερινό τους μόχθο.
Πέτρα πάνω στην πέτρα• σε κάθε πέτρα κι ένας άγιος.
Πέτρινα γεφύρια, ξωκλήσια, εικονίσματα,
αλώνια, βρύσες, αναβαθμίδες της ξερολιθιάς.
Δρόμοι των νερών των ανθρώπων και των πολιτισμών.
Μέσα μου κυλάνε δυο ποτάμια,
δυο φλέβες που χτυπάνε δυνατά.
(Γιάννης Παππάς)

Το Ποτάμι

Όλα ανεβοκατεβαίνουν,
όλα πάνε και γυρίζουν.
Ένα μόνο δε γυρίζει:
το ποτάμι, το ποτάμι.
Όλα χάνουν τη λαλιά τους,
όλα κάποτε σωπαίνουν.
Ένα μόνο δε σωπαίνει:
το ποτάμι, το ποτάμι.
Όλα πάνε και γυρίζουν,
όλα κάποτε σωπαίνουν.
Ένα μόνο δε γυρίζει,
ένα μόνο δε σωπαίνει:
Το ποτάμι το ποτάμι.
(Ζαχαρίας Παπαντωνίου)

Το Ποτάμι

Πες μου ποτάμι που τρελά
μέσα στους κάμπους τρέχεις
και τόσες εμορφιές της γης
με τα νερά σου βρέχεις,
γιατί μας ψάλλεις θλιβερό
σκοπό με τη φωνή σου;
Ποιος άλλος ζει τέτοια ζωή
γλυκιά σαν τη δική σου;
Κι εκείνο αποκρίθηκε:
Την ευτυχία έχω
αφού η μοίρα μού ’γραψε
αιώνια να τρέχω.
Αν ροδοδάφνες γέρνουνε
με χάρη στα νερά μου,
αν λυγαριές κι αγράμπελες
ανθίζουν στα πλευρά μου,
μήπως μπορώ να τις χαρώ
και να τις αγαπήσω;
Περνώ, τις βλέπω μια στιγμή
και τις αφήνω πίσω…
Και το ποτάμι σώπασε
κι αφήνει το διαβάτη
με πικραμένη την καρδιά,
με δακρυσμένο μάτι,
γιατί μια μαύρη, μια σκληρή
ιδέα τον τρομάζει,
πως κι η δικιά του η ζωή
με το ποτάμι μοιάζει.
(Γεώργιος Δροσίνης)