Περί Φυσικής

Πατήστε ΕΔΩ

Είναι η φωτογραφία ενός βραχώδους σχηματισμού σε μια λίμνη της Βουδιστικής Βιρμανίας. Η φωτογραφία είναι δυνατόν να ληφθεί μόνο μια ειδική μέρα του έτους κατά την οποία οι ηλιακές ακτίνες προσπίπτουν με συγκεκριμένο τρόπο στο βράχο. Πάτησε ΕΔΩ και γύρισε το κεφάλι σου προς τον αριστερό σου ώμο. Τότε θα δεις την ιδιαιτερότητα της φωτογραφίας!

Με τι μοιάζει άραγε το τοπικό σύμπαν γύρω μας; Αυτή η εντυπωσιακή εικόνα δείχνει περίπου 50.000 γαλαξίες γύρω από τον δικό μας, όπως εντοπίστηκαν από την Έρευνα του Ουρανού 2MASS στο υπέρυθρο φως.

Η εικόνα που προέκυψε είναι ένα απίστευτο μωσαϊκό των γαλαξιών που βοηθάει τους επιστήμονες να κατανοήσουν πώς δημιουργήθηκε και εξελίχθηκε το σύμπαν. Είναι ο πιο πλήρης 3-D χάρτης του τοπικού σύμπαντος (σε μια απόσταση 380 εκατομμυρίων ετών φωτός), που δημιουργήθηκε ποτέ.
Η σκοτεινή ζώνη πέριξ στο κέντρο της εικόνας έχει αποκλειστεί από τη σκόνη στο επίπεδο του δικού μας Γαλαξία. Μακριά από το γαλαξιακό επίπεδο, ωστόσο, κάθε κουκίδα αντιπροσωπεύει ένα γαλαξία, με ένα κωδικοποιημένο χρώμα για να δείξει την απόσταση του.
Οι πιο μπλε κουκκίδες αντιπροσωπεύουν τους πιο κοντινούς γαλαξίες στην έρευνα 2mass, ενώ οι πιο κόκκινες κουκκίδες τους πιο μακρινούς γαλαξίες, που βρίσκονται με μια μετατόπιση προς το ερυθρό (redshift) κοντά στο 0.1.
Τα ονόματα αναφέρονται σε σμήνη γαλαξιών ή και σε μεγαλύτερες δομές όπως υπερσμήνη.
Η Karen Masters από το Πανεπιστήμιο του Πόρτσμουθ παρουσίασε το χάρτη αυτό κατά την 218η συνεδρίαση της Αμερικανικής Αστρονομικής Εταιρείας.
Το γαλαξιακό φως είναι μετατοπισμένο προς το ερυθρό, γιατί το μήκος κύματος από την πηγή ‘τεντώνεται’ σε μεγαλύτερα μήκη κύματος, λόγω της διαστολής του σύμπαντος. Όσο πιο μακριά είναι ο γαλαξίας, τόσο μεγαλύτερη είναι η μετατόπιση του φωτός προς το ερυθρό. Γι αυτό και η ερυθρή μετατόπιση μετρά στην ουσία τις αποστάσεις των γαλαξιών.
Η έρευνα αυτή επέλεξε γαλαξίες από το πρότζεκτ 2MASS, το οποίο είχε σαρώσει ολόκληρο το νυχτερινό ουρανό για διάστημα τεσσάρων ετών σε τρεις υπέρυθρες ζώνες.
Το εγγύς υπέρυθρο φως διεισδύει ανάμεσα στη σκόνη καλύτερα από το ορατό φως, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο στους αστρονόμους να δουν περισσότερα στον ουρανό από ότι με το ορατό φως.
Πηγή: Daily Mail, physics4u

Ένας από τους πιο μυστηριώδεις γείτονες της Γης, ο γαλάζιος Ποσειδώνας, ολοκληρώνει την Τρίτη 12 Ιουλίου την πρώτη του περιφορά γύρω από τον Ήλιο από τότε που ανακαλύφθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1846.

Στον μακρινό αυτό αέριο γαλάζιο κόσμο ένα έτος διαρκεί 164,79 γήινα χρόνια

Σε μια ενδιαφέρουσα σύμπτωση λίγο πριν από την εξωγήινη πρωτοχρονιά, οι αστρονόμοι κατάφεραν για πρώτη φορά να υπολογίσουν και το πόσο διαρκεί η ημέρα του πλανήτη: 15 ώρες, 57 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα…..

Η εκτίμηση δημοσιεύεται στην επιθεώρηση Icarus από την ομάδα του Erich Karkoschka στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα στο Τούσον.

Ο προσδιορισμός της ταχύτητας περιστροφής είναι εύκολη υπόθεση στους βραχώδεις πλανήτες όπως η Γη ή ο Άρης: οι επιστήμονες μπορούν να παρακολουθούν τη μετακίνηση βουνών ή άλλων χαρακτηριστικών της επιφάνειας σε δορυφορικές φωτογραφίες ή εικόνες ραντάρ.

Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει στον Ποσειδώνα, ο οποίος αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από αέρια και δεν έχει ορατή επιφάνεια.

Ο Karkoschka κατάφερε τελικά να ξεπεράσει το πρόβλημα. Αφού εξέτασε εκατοντάδες εικόνες που μετέδωσε το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble, ο ερευνητής εντόπισε δύο διαταραχές στα νέφη του πλανήτη – μία κοντά στο βόρειο πόλο και μία κοντά στο νότιο- οι οποίες δείχνουν να παραμένουν διαρκώς πάνω από τα ίδια σημεία της επιφάνειας.

Παρακολουθώντας τις μετακινήσεις αυτών των δύο σχηματισμών, ο Karkoschka κατάφερε να υπολογίσει την περίοδο περιφοράς με ακρίβεια 0,0002 γήινων ωρών.

Και ο υπολογισμός της ταχύτητας περιφοράς θα μπορούσε τώρα να αποκαλύψει νέα στοιχεία για την εσωτερική δομή αυτού του παράξενου κόσμου.

Ο Karkoschka θα προσπαθήσει τώρα να διερευνήσει ποιος είναι ο μηχανισμός που γεννά αυτά τα σταθερά χαρακτηριστικά στα πολικά νέφη του Ποσειδώνα.

Προς το παρόν, ο ερευνητής εικάζει ότι οι σχηματισμοί προκαλούνται από ένα «θερμό σημείο» στον στέρεο πυρήνα του πλανήτη.

Πηγή: physics4u