ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ: Η ελληνίδα γιατρός που βασανίστηκε και καταδικάστηκε από την Χούντα,γιατί βοήθησε τον ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ να δραπετεύσει( Στην φωτογραφία προσάγεται στο δικαστήριο )
Το σπίτι της Αμαλίας ήταν στην πλατεία Κολωνακίου, Κανάρη 23,όπου ο Δήμος της Αθήνας έχει εντοιχίσει πινακίδα. Επί χούντας ανέπτυξε αντικαθεστωτική δράση βοηθώντας τον ΑΛΕΚΟ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ να αποδράσει.Όμως την συνέλαβαν βασανίστηκε 25 ημέρες, στερώντας της ακόμη και το νερό,ενώ είχε διαβήτη.Σταμάτησαν όταν έπαθε αιματουρία και συνέχισαν να την ανακρίνουν, βασανίζοντας μπροστά της έναν σύντροφο της,όταν αυτή δεν απαντούσε στις ερωτήσεις τους.Δικάστηκε 16 μήνες φυλακή σε μία δίκη-παρωδία,όπου αυτή στηλίτευσε το καθεστώς.Φοβούμενοι την διεθνή κατακραυγή την απέλασαν και έμεινε στο Λονδίνο μέχρι το 1974 , αφού της είχαν αφαιρέσει την ελληνική ιθαγένεια.Εκεί ακούραστη μιλούσε ανοικτά για τα βασανιστήρια της χούντας και τα παραισθησιογόνα που χρησιμοποιούσαν στην ανάκριση .
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1912 και ήταν κόρη του δερματολόγου ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΚΟΥΤΣΟΥΡΗ,που είχε δική του κλινική.Αναγκάστηκε όμως να έλθει με την οικογένεια του στην Ελλαδα,γιατί κλήθηκε να υπηρετήσει τον τουρκικό στρατό και η κλινική του λεηλατήθηκε.Η Αμαλία πραγματοποίησε το όνειρο του πατέρα της να γίνει γιατρός,αν κα αγαπούσε τα Μαθηματικά.Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και συνέχισε σπουδές στο Παρίσι και στο Λονδίνο.
Στην διάρκεια της κατοχής ,που δούλευε στο Νοσοκομείο της Νέας Ιωνίας,συμμετείχε ενεργά στην Εθνική αντίσταση βγάζοντας ταυτότητες με την βοήθεια της αστυνομίας σε Εβραίους και σ’αυτούς που είχαν στοχοποιηθεί,σώζοντας πολλούς κυνηγημένους.Για την αντιστασιακή της δράση επιπλέον των σπουδών της,πήρε υποτροφία να εργαστεί στο εξωτερικό ως ερευνήτρια ,πρώτη από 45 υποψήφιους. Προτίμησε να εργαστεί με τον καθηγητή ΑΛΕΞΑΝΤΕΡ ΦΛΕΜΙΓΚ,που το 1945 είχε πάρει το Νόμπελ Ιατρικής,για την ανακάλυψη της πενικιλίνης.
Μετά απο 8 χρόνια γύρισε στην Ελλαδα,όπου ανέλαβε ,ως διευθύντρια στον Ευαγγελισμό.Κάλεσε τον καθηγητή της κάποιες φορές να δώσει διαλέξεις στην Ελλάδα και αυτός που είχε χάσει ,εν τω μεταξύ ,την γυναίκα του,μετά τρία χρόνια την ζήτησε δειλά σε γάμο,γιατί είχαν 30 χρόνια διαφορά ηλικίας.Αυτή δέχθηκε τόσο βιαστικά ,που αισθάνθηκε μετά πολύ αμήχανα,όπως έλεγε η ίδια αργότερα.Απέκτησε και τον τίτλο της “Λαίδης” αφού ο σύζυγος της ήταν “σερ”,όμως δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ. Ζήσανε μαζί μόνο δύο χρόνια ,μέχρι τον θάνατο του.
Εκλέχθηκε το 1977 και το 1981 ως βουλευτής,ενώ το 1985 ως βουλευτήςεπικρατείας. Ήταν η πρώτη πρόεδρος στο ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστείας και δεν δίστασε να διαφωνήσει με τον Αντρέα Παπανδρέου για διαγραφές μελών στο κόμμα τους.Έφυγε απ’την ζωή το 1986 και το όνομα της έμεινε στο νοσοκομείο στα Μελίσσια να την θυμίζει. Δεν πρόλαβε να δει την δημιουργία του Ιδρυματος”Βιοϊατρικής Έρευνας ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΛΕΜΙΓΚ”,που ιδρύθηκε αργότερα στην Βάρη.
