Σε συνεργασία με το Παιδαγωγικό Τμήμα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, είχα την ιδιαίτερη τιμή να συμμετάσχω ως μέντορας στη διδακτική πρακτική φοιτητών και φοιτητριών, συμβάλλοντας στη σταδιακή μετάβασή τους από τη θεωρητική παιδαγωγική κατάρτιση στη ζωντανή πραγματικότητα της σχολικής τάξης. Η διαδικασία του mentoring αποτέλεσε ένα ουσιαστικό πλαίσιο καθοδήγησης, παρατήρησης, αναστοχασμού και παιδαγωγικής αλληλεπίδρασης, μέσα από το οποίο οι μελλοντικοί εκπαιδευτικοί είχαν τη δυνατότητα να προσεγγίσουν τη διδασκαλία όχι ως απλή εφαρμογή μεθόδων, αλλά ως σύνθετη πράξη σχεδιασμού, επικοινωνίας, ευθύνης και παιδαγωγικής ευαισθησίας.
Η εμπειρία αυτή ανέδειξε τη βαθύτερη αξία της σχέσης μέντορα–φοιτητή/τριας ως σχέσης εμπιστοσύνης, υποστήριξης και επαγγελματικής διαμόρφωσης. Μέσα από την παρακολούθηση πρότυπων διδακτικών παρεμβάσεων, τον διάλογο, την ανατροφοδότηση και τη σύνδεση της θεωρίας με την πράξη, η τάξη μετατράπηκε σε χώρο παιδαγωγικής μαθητείας και ουσιαστικής επαγγελματικής αφύπνισης. Για μένα, η συμμετοχή σε αυτή τη διαδικασία υπήρξε μια βαθιά υπενθύμιση ότι η εκπαίδευση εξελίσσεται μέσα από τη συνέχεια των γενεών των εκπαιδευτικών: από τη γνώση που μεταδίδεται, την εμπειρία που μοιράζεται και την έμπνευση που γίνεται πράξη.
