Και ήρθε η ώρα της λήξης μιας δύσκολης αλλά ταυτόχρονα δημιουργικής χρονιάς… Συνθήκες δύσκολες που προέκυψαν από την αρχή  της μας έδωσαν την ευκαιρία να δοκιμαστούμε, να βρούμε τρόπους να ανακάμψουμε, να συλλέξουμε εμπειρίες,να δημιουργήσουμε, να εξελιχθούμε…

Επιλέξαμε να κλείσουμε τον υπέροχο αυτόν κύκλο παρουσιάζοντας, παράλληλα στα πλαίσια και του προγράμματος Φιλαναγνωσίας, το θεατρικό “Παραμυθοσαλάτα”.

Κι αφού ετοιμάσαμε την πρόσκληση…

Περιμέναμε με χαρά αυτή τη μέρα!

 

Και… παραμύθι μύθι μύθι το παραμύθι έχει αρχίσει…

Θυμούμαι ως τώρα τη γιαγιά έτοιας λογής ν’ αρχίζει και σε καιρούς αλλοτινούς ο νους τση ν’ αρμενίζει. Να μου μιλεί σιργουλευτά για κείνα και για τ’ άλλα για μαγικά, για έρωτες, για φονικά μεγάλα. Για βασιλιάδες νιους καλούς που κάστρα επατούσαν τσι μάισσες και τα θεριά σκοτώναν κι ενικούσαν. Κι όντεν ο ύπνος ο γλυκύς δόξευγε το μυαλό μου στον κόσμο των παραμυθιών γύριζ’ ο λογισμός μου. Έσβησ’ ο χρόνος ο κακός μαζί με τη χαρά μου τσι ιστορίες τση γιαγιάς από τα όνειρά μου. Κι έρχουντ’ απ’ τον παλιό καιρό Θε μου νά ‘ταν αλήθεια ώρες αεροφύσημα κείνα τα παραμύθια. Μην κλαις μικρή μου και πληγές ανοίγεις μου στα στήθη εμείς όλοι μαζί θα κάνουμε τον κόσμο παραμύθι.

 

Κι όταν πια σουρούπωσε και οι ήρωες των παραμυθιών πήγαν να κρυφτούν πάλι στις σελίδες των βιβλίων…

ήρθε η ώρα του απολογισμού και η ερώτηση ενός μικρού νηπίου…

”Κυρία ήταν όμορφη η γιορτή μας;”