Ακόμη και για έναν ξένο, θα ήταν σαφές ότι για τα παιδιά, το να πηγαίνουν να παρατηρούν τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους. Η έντονη επαφή τους με την τέχνη (και ένα επίπεδο ενθουσιασμού που πολλοί ενήλικες προσπαθούν πολύ για να το διατηρήσουν) είναι αναμενόμενο να προκαλέσει κάποια ερωτήματα. Τι προκαλεί την τόση έντονη προσοχή του παιδιού στην τέχνη; Τι αντίκτυπο μπορεί να έχει η τέχνη στην ανάπτυξη ενός παιδιού; Και σε γενικές γραμμές, τι μπορούμε να κάνουμε για να έχουν τα παιδιά μας μια εκτίμηση για την τέχνη;

Όπως προσθέτει και ο Terry Liu, η τέχνη δεν είναι πλέον συνδεδεμένη μόνο ως δημιουργική επιδίωξη, αλλά χρησιμοποιείται ως «μέσο για να βοηθήσει τα παιδιά να μάθουν περισσότερα θέματα».
Επίσης ο Liu επισημαίνει πως υπάρχει αύξηση των πρωτοβουλιών που δεν είναι μόνο “αντανάκλαση και εκμάθηση της τέχνης”, αλλά και πώς χρησιμοποιούν την τέχνη για να “κατανοήσουν πώς σχετίζεται με την αντίληψη τους για τον κόσμο.” Οι νέοι διδάσκονται ότι η τέχνη συνδέεται άμεσα με τον κόσμο γύρω τους.

 

Πολλές άλλες μελέτες έχουν βρει μια συσχέτιση μεταξύ της δημιουργίας και των συναισθημάτων μας, η οποία είναι ένα κεντρικό δόγμα της θεραπευτικής τέχνης. Η ψυχολόγος Jennifer Drake, επίκουρος καθηγήτρια στο Brooklyn College, για παράδειγμα, έχει πραγματοποιήσει μελέτες πάνω σε αυτή τη σχέση μεταξύ παιδιών και ενηλίκων. Οι μελέτες αυτές με παιδιά ηλικίας έξι έως δώδεκα ετών, έχουν δείξει ότι η ζωγραφική μπορεί να μετριάσει τα αρνητικά συναισθήματα που αισθάνεται κάποιος όταν του ζητείται να θυμηθεί τις λεπτομέρειες που περιβάλλουν ένα θλιβερό προσωπικό γεγονός. Αυτά τα αποτελέσματα ενισχύουν τα θεσμικά προγράμματα και ενθαρρύνουν τους γονείς να προσελκύσουν παιδιά από μικρές ηλικίες. Χαρακτηριστικό είναι και το ακόλουθο άρθρο, για την τέχνη ως μέσο θεραπείας .

ολόκληρο το άρθρο εδώ