Η 25η Νοεμβρίου έχει καθιερωθεί από τον ΟΗΕ ως η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών αναφέρεται σε οποιαδήποτε μορφή βίας που στρέφεται σε βάρος του γυναικείου φύλου και περιλαμβάνει γυναικοκτονίες, σωματική και ψυχολογική κακοποίηση ή οποιαδήποτε μορφή απειλής της σωματικής ακεραιότητας των γυναικών. Αν και η βία κατά των γυναικών θεωρείται -μαζί με την παιδική κακοποίηση- ως η πιο σοβαρή παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των οποίων η προστασία καθορίζεται βάσει νομοθεσίας, εντούτοις κάθε χρόνο αυξάνονται ραγδαία τα περιστατικά έμφυλης βίας στη χώρα μας.
Το 2021 καταγράφηκαν 16 γυναικοκτονίες, ενώ αυξήθηκαν σε 21 το 2022. Πρόκειται για 37 μητέρες που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη ζωή που ονειρεύτηκαν, διότι κάποιος βάναυσα τις στέρησε από τα παιδιά τους. Σύμφωνα με επίσημα στατιστικά στοιχεία η αύξηση των περιστατικών βίας στη χώρα μας ξεπερνά το 180% τα τελευταία χρόνια, γεγονός που καταδεικνύει ότι η χώρα μας κατέχει μια μαύρη πρωτιά έναντι των υπολοίπων αναπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών.
Η πλειοψηφία των θυμάτων δολοφονείται από τον σύντροφο/σύζυγό τους. Μια στις τρεις γυναίκες θα κακοποιηθούν κάποια στιγμή στη ζωή τους από τον σύντροφό τους. Μια στις πέντε γυναίκες έχουν πέσει ή θα πέσουν θύματα βιασμού ή απόπειρας βιασμού. Σχεδόν το 50% των γυναικών έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό τους χώρο. Δυστυχώς, έως και το 95% των γυναικών-θυμάτων δεν θα καταγγείλουν ποτέ την κακοποίηση. Τα στατιστικά τρομάζουν, σοκάρουν, απογοητεύουν… Κι όμως, κάθε χρόνο ενεοί παρακολουθούμε τις ίδιες ειδήσεις.
Ακολουθούν οι σκέψεις μαθήτριας του σχολείου μας, όπως τις κατέγραψε από τη λογοτεχνική σκοπιά της. Ευχόμαστε η βία κατά των γυναικών να μετατραπεί σύντομα σε προϊόν μυθοπλασίας και σε ένα μυθιστόρημα που κανείς δεν θα θέλει να διαβάσει στον 21ο αιώνα…
—————————————————————————————————————————————
Σε ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου η Αθηνά ζει με τον άντρα της , Ανδρέα.
Λάθος.
Σε ένα μικρό χωριό της Πελοποννήσου η Αθηνά προσπαθεί να επιβιώσει με τον βίαιο άνδρα της, Ανδρέα.
……………………………………………………………………..
Ημέρα: Ξημερώματα Πέμπτης.
Ώρα : Κανείς δεν ξέρει.
Το πρώτο χαστούκι ακουμπάει το απαλό μάγουλο μου και προσπαθώ να κρατηθώ όρθια από την ζαλάδα.
Ξανά. Το δεύτερο χαστούκι με κάνει να πέσω εντελώς στο πάτωμα με μια αφόρητη ζαλάδα να με κυριεύει.
Ο λόγος; ΔΕΝ υπάρχει πάρα μια αφορμή!
“Γιατί Αθηνά δεν είχες βράσει σωστά τα μακαρόνια;”
“Απλώς είχα ξεχαστεί γιατί ήθελα να…” Δεν ολοκλήρωσα ποτέ την φράση μου.
Με έπιασε από τα μαλλιά χτυπώντας με όσο πιο δυνατά μπορούσε. Τα δάκρυα μου έχουν σχηματίσει μια μικρή διαδρομή ξεκινώντας από την πηγή τους, τα μάτια μου, μέχρι το τέλος του λευκού προσώπου μου.
“Άσε με! Πονάω!”
Ουρλιάζω μα κανένας δεν ακούει!
Οι χωρικοί θα φοβηθούν να μιλήσουν (Όπως και εγώ).
Η πολιτεία θα το αφήσει καλύπτοντας το κάτω από ένα στρώμα με πολλές άλλες μαρτυρίες γυναικών που έχουν υποστεί βία!
Γιατί να μιλήσω;
” Δεν σε αφήνω! Είσαι μια άχρηστη. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.” Με μειώνει και εγώ μένω αντικείμενο στα χέρια του.
Βοήθεια!
“ΒΟΗΘΕΙΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ!” Καταφέρνω και φωνάζω την μαγική λέξη προσπαθώντας να φύγω από τα χέρια που τόσες φορές με έχουν αγγίξει με μίσος και απέχθεια .
Κατευθύνομαι προς της πόρτα την ανοίγω και τρέχω. Τρέχω τόσο γρήγορα μέχρι που ξεχνάω να αναπνεύσω . Ο Ανδρέας δεν με ακολουθεί πια.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα και πάω στην φίλη μου Αριάδνη. Χτυπάω την πόρτα της και μου ανοίγει με αποτέλεσμα να βγει ένα επιφώνημα έκπληξης.
“Τι έπαθες;” ρωτάει μα δεν της απαντώ στο ερώτημα της, αντιθέτως λέω την σκέψη μου φωναχτά.
“Αύριο φεύγω από την Πελοπόννησο! Θα πετάξω μακριά (του) και θα ανθίσω μακριά (του)!”
………………………………………………………………………….
Ημέρα 25 Νοεμβρίου κατά τη βία της γυναίκας!
Αφιερωμένο σε όσες έχουν υποστεί και δεχτεί σεξουαλική, λεκτική και ψυχολογική βία!
Καμία μόνη!
Μίλα!
Μπορείς!
Θα τα καταφέρεις!
Η βία δεν είναι αγάπη!!!
Μυθιστορηματική απόδοση: Σοφία Β. (μαθήτρια Γ’ λυκείου).
Συντάκτης άρθρου: Γιοβάρθη Νεφέλη (εκπαιδευτικός κλάδου ΠΕ02-Φιλόλογος).
Πρόσφατα σχόλια