ΑΠΟ ΠΟΤΕ ΟΙ ΑΡΠΑΓΕΣ ΟΝΟΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΝΗΜΕΙΑ?
‘Όχι δεν λέγονται ελγίνεια, γιατί δεν είναι δημιούργημα του Έλγιν, του άρπαγα που εκμεταλλεύτηκε την ασάφεια και την αδιαφορία της οθωμανικής κατοχής ,για να φυγαδεύσει μέσα στην παρανομία ό,τι πολυτιμότερο γέννησε ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ένα σύμβολο αρμονίας και μέτρου! Ο Παρθενώνας είναι η κορύφωση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, παγκόσμιο σύμβολο της απόλυτης αρμονίας και του ανυπέρβλητου κάλλους και ο Έλγιν τίποτε άλλο παρά ένας από τους χιλιάδες βέβηλους και ιερόσυλους που ασέλγησε πάνω στην τελειότητα και αρμονία του Παρθενώνα! Είναι ο πιο αισχρός κλέφτης στην παγκόσμια ιστορία και είναι επίσης αδαείς, αν όχι ανόητοι ,όσοι δεν κατανοούν το αυτονόητο: ΤΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΣΤΗΝ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!!!
Τα γλυπτά αυτά δεν έπεσαν από τον ουρανό,δεν ήρθαν ως δια μαγείας και τοποθετήθηκαν στον ναό! Φιλοτεχνήθηκαν βήμα-βήμα, μάρμαρο-μάρμαρο από την ιδιοφυΐα του Φειδία, που το όνομά του σημαίνει φως του Δία και την απόλυτη αφοσίωση και εργατικότητα των μαθητών του ,με πρωτοβουλία του ηγέτη της Αθήνας, του Περικλή, στην ακμή της αθηναϊκής δημοκρατίας! Είναι αλήθεια τραγικό ότι το βρετανικό μουσείο αρνείται με χίλιες δικαιολογίες αυτό που σε πανευρωπαϊκό επίπεδο αποτελεί όχι ευχή αλλά αίτημα διακεκριμένων πολιτικών, πνευματικών ανθρώπων και απλών πολιτών!!!!!!
Το μουσείο της Ακρόπολης πληροί όλες τις προυποθέσεις για τον επαναπατρισμό των περίφημων γλυπτών του Παρθενώνα, ώστε να ξαναβρούν το χώμα που τα γέννησε, την πατρίδα που τα ανέδειξε, τον λαό που τα περιμένει, για να γίνουν και πάλι κάτω από τον ίσκιο της Ακρόπολης και τον αττικό ουρανό μήνυμα της πίστης στο μέτρο και την αξία του ανθρώπου που στοχεύει ψηλά!!!!
(Άννα-Μαρία,,Γιώργος,Δημήτρης,Ελευθερία,Ιωάννα,Γ ΛΥΚΕΙΟΥ)
Κική Δημουλά, «Βρετανικό μουσείο (Ελγίνου μάρμαρα)»
Στην ψυχρή του Μουσείου αίθουσα
την κλεμμένη, ωραία, κοιτώ
μοναχή Καρυάτιδα.
Το σκοτεινό γλυκύ της βλέμμα
επίμονα εστραμμένο έχει
στο σφριγηλό του Διονύσου σώμα
(σε στάση ηδυπαθείας σμιλευμένο)
που δυό βήματα μόνον απέχει.
Το βλέμμα το δικό του έχει πέσει
στη δυνατή της κόρης μέση.
Πολυετές ειδύλλιον υποπτεύομαι|
τους δυό αυτούς να ‘χει ενώσει.
Κι έτσι, όταν το βράδυ η αίθουσα αδειάζει
απ’ τους πολλούς, τους θορυβώδεις επισκέπτες,
τον Διόνυσο φαντάζομαι
προσεκτικά απ’ τη θέση του να εγείρεται
των διπλανών γλυπτών και αγαλμάτων
την υποψία μην κινήσει,
κι όλος παλμό να σύρεται
τη συστολή της Καρυάτιδας
με οίνον και με χάδια να λυγίσει.
Δεν αποκλείεται όμως έξω να ‘χω πέσει.
Μιαν άλλη σχέση ίσως να τους δένει
πιο δυνατή, πιο πονεμένη:
Τις χειμωνιάτικες βραδιές
και τις εξαίσιες του Αυγούστου νύχτες
τους βλέπω,
απ’ τα ψηλά να κατεβαίνουν βάθρα τους,
της μέρας αποβάλλοντας το τυπικό τους ύφος,
με νοσταλγίας στεναγμούς και δάκρυα
τους Παρθενώνες και τα Ερεχθεία που στερήθηκαν
στη μνήμη τους με πάθος ν’ ανεγείρουν.
[πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 2005 , σ. 36-37]
