Bιβλιοθήκη 2ου Γυμνασίου Κοζάνης

>

Έξω έβρεχε. Εγώ καθόμουν στο παράθυρο και παρατηρούσα αυτό το μεγάλο ταξίδι όπου έκαναν οι μικρές σταγόνες για να φτάσουν στον αφιλόξενο κόσμο των ανθρώπων .Βαρέθηκα να κοιτάζω τις σταγόνες της όμορφης και δροσερής βροχής και αποφάσισα να κάνω μία ζωγραφιά. Κάθισα λοιπόν και ζωγράφισα κάτι αφηρημένο και απλό. Δεν είχα όμως ιδέα τι είχα ζωγραφίσει. Πήγα και το έδειξα στους γονείς μου αλλά εκείνοι δεν κατάλαβαν τι ήταν και για να μη με στενοχωρήσουν, όπως κάθε γονιός, είπαν πως ήταν αριστούργημα. Μετά το έδειξα και στον αδερφό μου. Ούτε κι αυτός κατάλαβε και μου είπε να φύγω γιατί διάβαζε. Τον καταλαβαίνω. Το έδειξα και στους φίλος μου και κρυφογέλασαν, αλλά μου είπαν ότι ήταν πολύ ωραίο. Το έδειξα και στους παππούδες μου και αφού δεν είχαν καταφέρει να μορφωθούν ούτε κι αυτοί κατάλαβαν, αλλά με επιβράβευσαν με τα καλύτερα λόγια. Δυστυχώς κανείς δεν κατάλαβε ότι είχα ζωγραφίζει τη φρίκη. Κανείς δεν κατάλαβε ότι είχα ζωγραφίσει αυτό που εξουσιάζει τους ανθρώπους, αυτό που διαλύει ζωές, αυτό που χωρίζει και τα πιο αγαπημένα αδέρφια. Όλοι το είδαν, μα κανείς δε το κατάλαβε. Κανένας δεν κατάλαβε πως εγώ είχα ζωγραφίσει το χαρτζιλίκι μου.Γιάννης Βαλασίδης Α1 Γυμνασίου

>

Ναι λοιπόν μοναξιά δεν υπάρχει πουθενά, σε κανένα μέρος του κόσμου. Ακόμα κι αυτοί που είναι ή νιώθουν μόνοι, στην πραγματικότητα δεν είναι. Σας το λέω αυτό γιατί το έχω νιώσει, το έχω βιώσει. Θα έρθει κάποτε η στιγμή όπου ο καθένας μας θα βρεθεί μόνος. Θα νιώσει την απόρριψη, την κοροϊδία, την εκμετάλλευση από έμπιστους φίλους, από άτομα που προσπαθείς να τα πλησιάσεις με σκοπό να τους κάνεις να σε αγαπήσουν, τα οποία δεν είχες ξανασυναντήσει ποτέ, από άτομα που τα νιώθεις δικά σου και που στο τέλος σε προδίδουν. Όμως δε σταματάς εκεί. Συνεχίζεις τη ζωή σου ακάθεκτος. Και αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα, το ότι μπορείς να σταθείς αξιοπρεπής στα πόδια σου σε αυτόν το μακρύ και δύσκολο δρόμο που ονομάζεται ΖΩΗ. Αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει και ήταν μια στάση στη ζωή σου, θα σου κρατάνε συντροφιά εκείνες τις δύσκολες ώρες. Άνθρωποι όπου σε αγάπησαν πραγματικά και όταν σε έκαναν να κλάψεις κατάλαβαν το λάθος τους και έτρεξαν αμέσως πίσω σου να σε παρηγορήσουν και να σου ζητήσουν συγγνώμη. Κι εκείνες τις δύσκολες ώρες της μοναξιάς έρχεται εκείνο το γλυκό και απαλό αεράκι και σου φέρνει πολλές και διάφορες γλυκές αναμνήσεις από τις καλές στιγμές που πέρασες από εκείνους που σε ξέχασαν όταν τους κάλεσες στο σπίτι σου, που σε προσπέρασαν αδιάφοροι όταν έπεσες, που σε παραμέλησαν όταν τους ζήτησες βοήθεια. Αυτή είναι η καλύτερη παρέα. Γιατί το χθες σε βοηθάει να φθάσεις στο αύριο.Γιάννης Βαλασίδης Α1 Γυμνασίου