Bιβλιοθήκη 2ου Γυμνασίου Κοζάνης

>Ο Τάσος Ηλιάδης είναι γεννημένος το 1940, απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου και ελειοχρωματιστής στο επάγγελμα. Ερασιτεχνικά ασχολείται με τη ζωγραφική, εδώ και πολλά χρόνια, δημιουργώντας δικές του συνθέσεις. Σύντομα εκδίδεται μία ποιητική του συλλογή με τον τίτλο “ΑΙΘΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ”. Σας επισυνάπτω απόσπασμα από τον πρόλογο του Καθηγητή Μιχάλη Μερακλή, στον οποίο εμπεριέχεται και ένα μικρό δείγμα της ποίησης του Τάσου Ηλιάδη:
Διάβασα τα ποιήματα του κυρίου Τάσου Ηλιάδη και βρήκα σε αυτά μιαν ευαισθησία ανόθευτη από υπέρμετρες –πέρα από τους οπωσδήποτε επιτρεπτούς στην ποίηση «τροπισμούς»– επιτηδεύσεις και εκζητήσεις στο λόγο, με τις οποίες, και γνωστοί και καλοί ποιητές, είθισται πλέον να συσκοτίζουν, χωρίς ουσιαστικήν αιτίαν τους στίχους τους, (είναι τάχα, προκειμένου για την ποίηση, ουσιαστική αιτία η μόδα;), προκαλώντας μάλιστα, και στους ίδιους τους φίλους και αναγνώστες της ποίησης, μεγαλύτερην ή μικρότερην απώθηση.
Ο ποιητής μάς καλεί σ’ ένα ποίημα «να σηκώσουμε/ τις σκόρπιες διαφημίσεις/ από τις κόρες των ματιών μας». Και δεν πρόκειται, φαντάζομαι, μόνο για τις διαφημίσεις του εμπορίου: όλοι κάτι διαφημίζουν – οι πολιτικοί πρώτοι πρώτοι. Και με την αναπόσπαστη πάντα συνθήκη των χονδροειδών υπερβολών, που κατατείνουν στο ψεύδος. Το να αποστρέψουμε τα μάτια μας από τις «διαφημίσεις» θα σήμαινε σε τελευταία ανάλυση: να γίνει μια επανάσταση· που δεν θα ξεκινάει πια από κάτω (που να βρεθεί το ομόλογο πλήθος τώρα!), αλλά από μέσα μας, από το μέσα του καθενός. Την εκδοχή αυτή στηρίζω και στο έξοχο ποίημα «Ροβινσώνας»:

Τώρα πώς επιθυμείς το όνομα σου
να ακούεις;
Βράχηκες μερόνυχτα με συντρόφους
που το κύμα πήρε.
Σ’ έβγαλε μια χούφτα θάλασσα σε αμμουδερό
εξώστη, Ροβινσώνα.
Ησυχία γύρω. Άγνωστα τα σφυρίγματα
των πουλιών.
Κοίταξες πρώτα τα χέρια σου. Κρύα ξανά.
Είδες το πρόσωπο σου σε λακκούβα
παραμορφωμένο. Είπες δικό μου είναι.
Ξέχασες τους συντρόφους σου για πολύ
μέσα σε χρόνο λίγο.
Όταν ζωή σ’ εκράτει τροφή έψαξες
να βρεις πάνω στης γης τα χείλη.
Γρήγορα απόφαση σου ήλθε να πάρεις
Ροβινσώνα.
Σήμερα είπες, τώρα. Το χθες μου
δεν θυμάμαι. Ο χρόνος με ακολουθεί.
Θα λείψουν εδώ οι τύποι τα πρέπει
των νόμων, η σκουριά τους.
Τα πρόσωπα, οι υποσχέσεις για το μέλλον.
Τώρα βάζω τις πρώτες φτέρες για σκέπη
στην καλύβα. Θα κάμω νέα εργαλεία.
Θα σκαλίσω τη γη, θα γνωρίσω το μέρος
που βρέθηκα. Νέα θα τα κάμω όλα.
Αφού ο δρόμος νέος είναι που βαδίζω τώρα.

Ο Τάσος Ηλιάδης είναι γεννημένος το 1940, απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου και ελειοχρωματιστής στο επάγγελμα. Ερασιτεχνικά ασχολείται με τη ζωγραφική, εδώ και πολλά χρόνια, δημιουργώντας δικές του συνθέσεις. Σύντομα εκδίδεται μία ποιητική του συλλογή με τον τίτλο “ΑΙΘΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ”. Σας επισυνάπτω απόσπασμα από τον πρόλογο του Καθηγητή Μιχάλη Μερακλή, στον οποίο εμπεριέχεται και ένα μικρό δείγμα της ποίησης του Τάσου Ηλιάδη:
Διάβασα τα ποιήματα του κυρίου Τάσου Ηλιάδη και βρήκα σε αυτά μιαν ευαισθησία ανόθευτη από υπέρμετρες ?πέρα από τους οπωσδήποτε επιτρεπτούς στην ποίηση «τροπισμούς»? επιτηδεύσεις και εκζητήσεις στο λόγο, με τις οποίες, και γνωστοί και καλοί ποιητές, είθισται πλέον να συσκοτίζουν, χωρίς ουσιαστικήν αιτίαν τους στίχους τους, (είναι τάχα, προκειμένου για την ποίηση, ουσιαστική αιτία η μόδα;), προκαλώντας μάλιστα, και στους ίδιους τους φίλους και αναγνώστες της ποίησης, μεγαλύτερην ή μικρότερην απώθηση.
Ο ποιητής μάς καλεί σ? ένα ποίημα «να σηκώσουμε/ τις σκόρπιες διαφημίσεις/ από τις κόρες των ματιών μας». Και δεν πρόκειται, φαντάζομαι, μόνο για τις διαφημίσεις του εμπορίου: όλοι κάτι διαφημίζουν ? οι πολιτικοί πρώτοι πρώτοι. Και με την αναπόσπαστη πάντα συνθήκη των χονδροειδών υπερβολών, που κατατείνουν στο ψεύδος. Το να αποστρέψουμε τα μάτια μας από τις «διαφημίσεις» θα σήμαινε σε τελευταία ανάλυση: να γίνει μια επανάσταση· που δεν θα ξεκινάει πια από κάτω (που να βρεθεί το ομόλογο πλήθος τώρα!), αλλά από μέσα μας, από το μέσα του καθενός. Την εκδοχή αυτή στηρίζω και στο έξοχο ποίημα «Ροβινσώνας»:

Τώρα πώς επιθυμείς το όνομα σου
να ακούεις;
Βράχηκες μερόνυχτα με συντρόφους
που το κύμα πήρε.
Σ? έβγαλε μια χούφτα θάλασσα σε αμμουδερό
εξώστη, Ροβινσώνα.
Ησυχία γύρω. Άγνωστα τα σφυρίγματα
των πουλιών.
Κοίταξες πρώτα τα χέρια σου. Κρύα ξανά.
Είδες το πρόσωπο σου σε λακκούβα
παραμορφωμένο. Είπες δικό μου είναι.
Ξέχασες τους συντρόφους σου για πολύ
μέσα σε χρόνο λίγο.
Όταν ζωή σ? εκράτει τροφή έψαξες
να βρεις πάνω στης γης τα χείλη.
Γρήγορα απόφαση σου ήλθε να πάρεις
Ροβινσώνα.
Σήμερα είπες, τώρα. Το χθες μου
δεν θυμάμαι. Ο χρόνος με ακολουθεί.
Θα λείψουν εδώ οι τύποι τα πρέπει
των νόμων, η σκουριά τους.
Τα πρόσωπα, οι υποσχέσεις για το μέλλον.
Τώρα βάζω τις πρώτες φτέρες για σκέπη
στην καλύβα. Θα κάμω νέα εργαλεία.
Θα σκαλίσω τη γη, θα γνωρίσω το μέρος
που βρέθηκα. Νέα θα τα κάμω όλα.
Αφού ο δρόμος νέος είναι που βαδίζω τώρα.

>Με αφορμή την περιοδεία της γνωστής πια Ρούλας από κανάλι σε κανάλι διαβάσαμε αυτό το απόσπασμα. Εσείς τι γνώμη έχετε;
…και βέβαια περισσότερο λυπάμαι τον γιο αυτής της πρώην αεροσυνοδού, πρώην παίκτριας ριάλιτι και νυν συζύγου πλουσίας εγκαταλειμμένης και… διακαναλικά εκπλιπαρούσης, που δεν έχει πια ούτε τόπο να κρυφτεί. «Ψιλά γράμματα» το δράμα του για τα κανάλια, παράπλευρες απώλειες θα έλεγε κανένας, παρενέργειες από την αρρώστια της δημοσιότητας· που ο ιός της -ύπουλος και φαινομενικά ανώδυνος- εισχωρεί μέσω της τηλεόρασης όλο και περισσότερο, οριζοντίως και καθέτως, στον ιστό της κοινωνίας. Απομυθοποιώντας συχνά «επώνυμους», γελοιοποιώντας «ανώνυμους», μετατρέποντας ανθρώπους σε «προϊόντα», συστατικά του γυαλιστερού πολτού, που τα ανακυκλώνει και τέλος τα πετάει στα σκουπίδια τρελαμένα. Και από την άλλη, εμείς, δεσμώτες-θεατές του αόρατου φακού, ευχαριστημένοι μάλιστα, ιδίως όταν μας ανοίγει την κλειδαρότρυπα· θαυμαστές της κρυφής κάμερας της «ερευνητικής δημοσιογραφίας», προάγγελου του Μεγάλου Αδελφού, που ξεσάλωσε και στα καθ’ ημάς αυτές τις μέρες. Νομίζω ότι ο εθισμός αυτός στο παρακολουθείν είναι ένας λόγος που δεχόμαστε παθητικά την επέλασή του, κάποτε μάλιστα και με χαρά. Ωσπου να καταντήσουμε κλώνοι του, απαθείς και ακίνδυνοι για το σύστημα.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 24/11/2007 Από την ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

Με αφορμή την περιοδεία της γνωστής πια Ρούλας από κανάλι σε κανάλι διαβάσαμε αυτό το απόσπασμα. Εσείς τι γνώμη έχετε;
…και βέβαια περισσότερο λυπάμαι τον γιο αυτής της πρώην αεροσυνοδού, πρώην παίκτριας ριάλιτι και νυν συζύγου πλουσίας εγκαταλειμμένης και… διακαναλικά εκπλιπαρούσης, που δεν έχει πια ούτε τόπο να κρυφτεί. «Ψιλά γράμματα» το δράμα του για τα κανάλια, παράπλευρες απώλειες θα έλεγε κανένας, παρενέργειες από την αρρώστια της δημοσιότητας· που ο ιός της -ύπουλος και φαινομενικά ανώδυνος- εισχωρεί μέσω της τηλεόρασης όλο και περισσότερο, οριζοντίως και καθέτως, στον ιστό της κοινωνίας. Απομυθοποιώντας συχνά «επώνυμους», γελοιοποιώντας «ανώνυμους», μετατρέποντας ανθρώπους σε «προϊόντα», συστατικά του γυαλιστερού πολτού, που τα ανακυκλώνει και τέλος τα πετάει στα σκουπίδια τρελαμένα. Και από την άλλη, εμείς, δεσμώτες-θεατές του αόρατου φακού, ευχαριστημένοι μάλιστα, ιδίως όταν μας ανοίγει την κλειδαρότρυπα· θαυμαστές της κρυφής κάμερας της «ερευνητικής δημοσιογραφίας», προάγγελου του Μεγάλου Αδελφού, που ξεσάλωσε και στα καθ’ ημάς αυτές τις μέρες. Νομίζω ότι ο εθισμός αυτός στο παρακολουθείν είναι ένας λόγος που δεχόμαστε παθητικά την επέλασή του, κάποτε μάλιστα και με χαρά. Ωσπου να καταντήσουμε κλώνοι του, απαθείς και ακίνδυνοι για το σύστημα.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 24/11/2007 Από την ΟΛΓΑ ΜΠΑΚΟΜΑΡΟΥ

>«Στο δικό μου γραμματοκιβώτιο το μέιλ προωθήθηκε από μια ζωγράφο, που το είχε λάβει από αναισθησιολόγο του ΕΚΑΒ, που το είχε λάβει κ.λπ. Ο τίτλος δεν φαινόταν ολόκληρος, ήταν κάτι σαν “**Σημαντικό Εγκατάλ-” το υπόλοιπο κοβόταν. Η πρώτη αντίδρασή μου ήταν να το προωθήσω στα σκουπίδια· σκέφτηκα ότι θα προειδοποιεί για κάποιον ιό, πιθανότατα φαρσοϊό, ή κάποιο ανέκδοτο για τα Ζωνιανά, καμιά ανακυκλούμενη ευχή, τέτοια πράγματα. Μηχανικά, το άνοιξα. Το μήνυμα είχε περάσει από πολλά χέρια, προτού φτάσει σ’ εμένα. Και ήταν ένα σύντομο κείμενο, δραματικό. Τις πρώτες ώρες της 17ης Νοεμβρίου, Πέτρου Ράλλη και Αγίας Αννης, ένα κόκκινο Σιτροέν χτύπησε θανάσιμα ένα νέο άνδρα και τον εγκατέλειψε. Ο αδελφός του, αλαφιασμένος, 28 ώρες μετά το θανατικό, έριχνε ένα μπουκάλι στο Διαδίκτυο, μήπως βρεθεί ο ασυνείδητος, ο εγκληματίας.Το μπουκάλι ταξίδεψε ακαριαία, από φόρουμ σε φόρουμ, από μπλογκ σε μπλογκ, κι από μέιλ σε μέιλ, και μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα βρέθηκε στον Τύπο και την τηλεόραση. Τώρα, φαίνεται να μην υπάρχει οδός διαφυγής για τον δειλό που εγκατέλειψε το θύμα του τροχαίου.Το περιστατικό έρχεται λίγους μήνες μετά το εξομολογητικό-καταγγελτικό μπλογκ της καρκινοπαθούς Αμαλίας, που ευαισθητοποίησε την κοινή γνώμη για την ασυνειδησία μερίδας γιατρών. Και λίγους μήνες μετά τις “βουβές” διαδηλώσεις των μπλογκ και των SMS αμέσως μετά τις μεγάλες πυρκαγιές του καλοκαιριού.Η δύναμη του Διαδικτύου -ιδού ο πρώτος συνειρμός από αυτό το αυθόρμητο κύμα επικοινωνίας. Σωστά. Ο παγκόσμιος ιστός υπό την παρούσα μορφή του, του Web 2.0, καυχιέται ήδη για τα κοινωνικά δίκτυα που αναπτύσσονται εντός του, για τη δυναμική του ως κοινωνικού μέσου. Ας μείνουμε όμως στο πρώτο συνθετικό: στο κοινωνικό. Παρά τις Κασσάνδρες και τους στερεοτυπικούς θρήνους περί ολικής αποξένωσης, ή το αντίστροφο ισοδύναμο που παραδίδεται από τη λαίδη Θάτσερ (“δεν υπάρχει κοινωνία αλλά άτομα, άνδρες και γυναίκες…”), φαίνεται ότι κοινωνία υπάρχει.Η κοινωνία των ανθρώπων. Που νοιάζονται, συμμερίζονται τον πόνο, συμμερίζονται ηθικές αρχές, στέκονται σεβαστικοί ενώπιον του θανάτου, στέκονται αλληλέγγυοι στον άγνωστο διπλανό, συντρέχουν όπως μπορούν. Στέκονται μαζί, εν κοινωνία.Ακόμη κι αν χρειάζεται ένα κόκκινο Σιτροέν, μια Αμαλία, μια Πάρνηθα, για να ξυπνήσουν».(ΑΠΟ ΤΗΝ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»)

«Στο δικό μου γραμματοκιβώτιο το μέιλ προωθήθηκε από μια ζωγράφο, που το είχε λάβει από αναισθησιολόγο του ΕΚΑΒ, που το είχε λάβει κ.λπ. Ο τίτλος δεν φαινόταν ολόκληρος, ήταν κάτι σαν “**Σημαντικό Εγκατάλ-” το υπόλοιπο κοβόταν. Η πρώτη αντίδρασή μου ήταν να το προωθήσω στα σκουπίδια· σκέφτηκα ότι θα προειδοποιεί για κάποιον ιό, πιθανότατα φαρσοϊό, ή κάποιο ανέκδοτο για τα Ζωνιανά, καμιά ανακυκλούμενη ευχή, τέτοια πράγματα. Μηχανικά, το άνοιξα. Το μήνυμα είχε περάσει από πολλά χέρια, προτού φτάσει σ’ εμένα. Και ήταν ένα σύντομο κείμενο, δραματικό. Τις πρώτες ώρες της 17ης Νοεμβρίου, Πέτρου Ράλλη και Αγίας Αννης, ένα κόκκινο Σιτροέν χτύπησε θανάσιμα ένα νέο άνδρα και τον εγκατέλειψε. Ο αδελφός του, αλαφιασμένος, 28 ώρες μετά το θανατικό, έριχνε ένα μπουκάλι στο Διαδίκτυο, μήπως βρεθεί ο ασυνείδητος, ο εγκληματίας.Το μπουκάλι ταξίδεψε ακαριαία, από φόρουμ σε φόρουμ, από μπλογκ σε μπλογκ, κι από μέιλ σε μέιλ, και μέσα σε δύο εικοσιτετράωρα βρέθηκε στον Τύπο και την τηλεόραση. Τώρα, φαίνεται να μην υπάρχει οδός διαφυγής για τον δειλό που εγκατέλειψε το θύμα του τροχαίου.Το περιστατικό έρχεται λίγους μήνες μετά το εξομολογητικό-καταγγελτικό μπλογκ της καρκινοπαθούς Αμαλίας, που ευαισθητοποίησε την κοινή γνώμη για την ασυνειδησία μερίδας γιατρών. Και λίγους μήνες μετά τις “βουβές” διαδηλώσεις των μπλογκ και των SMS αμέσως μετά τις μεγάλες πυρκαγιές του καλοκαιριού.Η δύναμη του Διαδικτύου -ιδού ο πρώτος συνειρμός από αυτό το αυθόρμητο κύμα επικοινωνίας. Σωστά. Ο παγκόσμιος ιστός υπό την παρούσα μορφή του, του Web 2.0, καυχιέται ήδη για τα κοινωνικά δίκτυα που αναπτύσσονται εντός του, για τη δυναμική του ως κοινωνικού μέσου. Ας μείνουμε όμως στο πρώτο συνθετικό: στο κοινωνικό. Παρά τις Κασσάνδρες και τους στερεοτυπικούς θρήνους περί ολικής αποξένωσης, ή το αντίστροφο ισοδύναμο που παραδίδεται από τη λαίδη Θάτσερ (“δεν υπάρχει κοινωνία αλλά άτομα, άνδρες και γυναίκες…”), φαίνεται ότι κοινωνία υπάρχει.Η κοινωνία των ανθρώπων. Που νοιάζονται, συμμερίζονται τον πόνο, συμμερίζονται ηθικές αρχές, στέκονται σεβαστικοί ενώπιον του θανάτου, στέκονται αλληλέγγυοι στον άγνωστο διπλανό, συντρέχουν όπως μπορούν. Στέκονται μαζί, εν κοινωνία.Ακόμη κι αν χρειάζεται ένα κόκκινο Σιτροέν, μια Αμαλία, μια Πάρνηθα, για να ξυπνήσουν».(ΑΠΟ ΤΗΝ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»)

>Πρόσφατα τιμήσαμε στο σχολείο μας την επέτειο του Πολυτεχνείου. Τα βίντεο που προβλήθηκαν μαζί με τις ωραίες απαγγελίες των μαθητών συγκίνησαν και μας μετέφεραν στα δύσκολα εκείνα για τη δημοκρατία χρόνια.
Σε κάποια σχολεία όμως ή γιορτή εξελίχθηκε διαφορετικά…Η Ρόζα Σανκρή, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου από τη Χίο, γράφει για τον εορτασμό του Πολυτεχνείου στο σχολείο της:
Σήμερα στο σχολείο έγινε η καθιερωμένη εορτή για τηv επέτειο του Πολυτεχνείου. Ακούστηκαν τραγούδια, λέξεις και λόγια, αποκυήματα εκείνης της οργής. Κάποια παιδιά τα αγνόησαν. Στριφογύριζαν στις καρέκλες τους ή μιλούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους οι πιο ήσυχοι. Άλλοι γελούσαν ή έκαναν σχόλια περιγελώντας τα ποιήματα και τα τραγούδια. ‘Οταν στον τοίχο ο καθηγητής πρόβαλε τηv εικόνα ενός τραυματισμένου φοιτητή, ακούστηκαν γέλια, γιατί η κοπέλα που έκλαιγε πίσω από τον φοιτητή φαινόταν “αστεία”…Δεν ήταν όμως “κάποια παιδιά ” που γέλασαν όταν είδαν τη φωτογραφία. Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στην ομάδα που κρατάει το σχολείο υπό κατάληψη εδώ και δύο εβδομάδες. Είναι αυτοί που ελεύθερα σήμερα διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται με την πιο ακραία μορφή και κανένας δεν τους εμποδίζει. Οι καθηγητές βιάστηκαν να φωνάξουν ένα «σουτ» και ένα «ησυχία». ‘Οπως ακριβώς βιάστηκαν να τους μαλώσουν και όταν έβαλαν στο οχολείο λουκέτα.Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να εξηγήσει στα παιδιά εκείνα ότι αν δεν ήταν εκείνος ο φοιτητής να φάει τότε τη σφαίρα στο κεφάλι και αν δεν ήταν εκείνη η φοιτήτρια να θρηνεί από πίσω του, όχι μόνο δεν θα είχαν τηv ελευθερία σήμερα να κρατάνε τα σχολεία υπό κατάληψη, αλλά δεν θα είχαν την ελευθερία να σκέφτονται τηv οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας. Και είναι κρίμα. Ίσως αν δεν γινόταν καθόλου αυτή η εορτή να ήταν καλύτερα για τη μνήμη εκείνων που έζησαν και πέθαναν τότε. Δεν τους αξίζει αυτός ο περίγελος».

Πρόσφατα τιμήσαμε στο σχολείο μας την επέτειο του Πολυτεχνείου. Τα βίντεο που προβλήθηκαν μαζί με τις ωραίες απαγγελίες των μαθητών συγκίνησαν και μας μετέφεραν στα δύσκολα εκείνα για τη δημοκρατία χρόνια.
Σε κάποια σχολεία όμως ή γιορτή εξελίχθηκε διαφορετικά…Η Ρόζα Σανκρή, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου από τη Χίο, γράφει για τον εορτασμό του Πολυτεχνείου στο σχολείο της:
Σήμερα στο σχολείο έγινε η καθιερωμένη εορτή για τηv επέτειο του Πολυτεχνείου. Ακούστηκαν τραγούδια, λέξεις και λόγια, αποκυήματα εκείνης της οργής. Κάποια παιδιά τα αγνόησαν. Στριφογύριζαν στις καρέκλες τους ή μιλούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους οι πιο ήσυχοι. Άλλοι γελούσαν ή έκαναν σχόλια περιγελώντας τα ποιήματα και τα τραγούδια. ‘Οταν στον τοίχο ο καθηγητής πρόβαλε τηv εικόνα ενός τραυματισμένου φοιτητή, ακούστηκαν γέλια, γιατί η κοπέλα που έκλαιγε πίσω από τον φοιτητή φαινόταν “αστεία”…Δεν ήταν όμως “κάποια παιδιά ” που γέλασαν όταν είδαν τη φωτογραφία. Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στην ομάδα που κρατάει το σχολείο υπό κατάληψη εδώ και δύο εβδομάδες. Είναι αυτοί που ελεύθερα σήμερα διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται με την πιο ακραία μορφή και κανένας δεν τους εμποδίζει. Οι καθηγητές βιάστηκαν να φωνάξουν ένα «σουτ» και ένα «ησυχία». ‘Οπως ακριβώς βιάστηκαν να τους μαλώσουν και όταν έβαλαν στο οχολείο λουκέτα.Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να εξηγήσει στα παιδιά εκείνα ότι αν δεν ήταν εκείνος ο φοιτητής να φάει τότε τη σφαίρα στο κεφάλι και αν δεν ήταν εκείνη η φοιτήτρια να θρηνεί από πίσω του, όχι μόνο δεν θα είχαν τηv ελευθερία σήμερα να κρατάνε τα σχολεία υπό κατάληψη, αλλά δεν θα είχαν την ελευθερία να σκέφτονται τηv οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας. Και είναι κρίμα. Ίσως αν δεν γινόταν καθόλου αυτή η εορτή να ήταν καλύτερα για τη μνήμη εκείνων που έζησαν και πέθαναν τότε. Δεν τους αξίζει αυτός ο περίγελος».

Πρόσφατα τιμήσαμε στο σχολείο μας την επέτειο του Πολυτεχνείου. Τα βίντεο που προβλήθηκαν μαζί με τις ωραίες απαγγελίες των μαθητών συγκίνησαν και μας μετέφεραν στα δύσκολα εκείνα για τη δημοκρατία χρόνια.
Σε κάποια σχολεία όμως ή γιορτή εξελίχθηκε διαφορετικά…Η Ρόζα Σανκρή, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου από τη Χίο, γράφει για τον εορτασμό του Πολυτεχνείου στο σχολείο της:
Σήμερα στο σχολείο έγινε η καθιερωμένη εορτή για τηv επέτειο του Πολυτεχνείου. Ακούστηκαν τραγούδια, λέξεις και λόγια, αποκυήματα εκείνης της οργής. Κάποια παιδιά τα αγνόησαν. Στριφογύριζαν στις καρέκλες τους ή μιλούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους οι πιο ήσυχοι. Άλλοι γελούσαν ή έκαναν σχόλια περιγελώντας τα ποιήματα και τα τραγούδια. ‘Οταν στον τοίχο ο καθηγητής πρόβαλε τηv εικόνα ενός τραυματισμένου φοιτητή, ακούστηκαν γέλια, γιατί η κοπέλα που έκλαιγε πίσω από τον φοιτητή φαινόταν “αστεία”…Δεν ήταν όμως “κάποια παιδιά ” που γέλασαν όταν είδαν τη φωτογραφία. Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στην ομάδα που κρατάει το σχολείο υπό κατάληψη εδώ και δύο εβδομάδες. Είναι αυτοί που ελεύθερα σήμερα διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται με την πιο ακραία μορφή και κανένας δεν τους εμποδίζει. Οι καθηγητές βιάστηκαν να φωνάξουν ένα «σουτ» και ένα «ησυχία». ‘Οπως ακριβώς βιάστηκαν να τους μαλώσουν και όταν έβαλαν στο οχολείο λουκέτα.Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να εξηγήσει στα παιδιά εκείνα ότι αν δεν ήταν εκείνος ο φοιτητής να φάει τότε τη σφαίρα στο κεφάλι και αν δεν ήταν εκείνη η φοιτήτρια να θρηνεί από πίσω του, όχι μόνο δεν θα είχαν τηv ελευθερία σήμερα να κρατάνε τα σχολεία υπό κατάληψη, αλλά δεν θα είχαν την ελευθερία να σκέφτονται τηv οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας. Και είναι κρίμα. Ίσως αν δεν γινόταν καθόλου αυτή η εορτή να ήταν καλύτερα για τη μνήμη εκείνων που έζησαν και πέθαναν τότε. Δεν τους αξίζει αυτός ο περίγελος».

Πρόσφατα τιμήσαμε στο σχολείο μας την επέτειο του Πολυτεχνείου. Τα βίντεο που προβλήθηκαν μαζί με τις ωραίες απαγγελίες των μαθητών συγκίνησαν και μας μετέφεραν στα δύσκολα εκείνα για τη δημοκρατία χρόνια.
Σε κάποια σχολεία όμως ή γιορτή εξελίχθηκε διαφορετικά…Η Ρόζα Σανκρή, μαθήτρια της Γ’ Λυκείου από τη Χίο, γράφει για τον εορτασμό του Πολυτεχνείου στο σχολείο της:
Σήμερα στο σχολείο έγινε η καθιερωμένη εορτή για τηv επέτειο του Πολυτεχνείου. Ακούστηκαν τραγούδια, λέξεις και λόγια, αποκυήματα εκείνης της οργής. Κάποια παιδιά τα αγνόησαν. Στριφογύριζαν στις καρέκλες τους ή μιλούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους οι πιο ήσυχοι. Άλλοι γελούσαν ή έκαναν σχόλια περιγελώντας τα ποιήματα και τα τραγούδια. ‘Οταν στον τοίχο ο καθηγητής πρόβαλε τηv εικόνα ενός τραυματισμένου φοιτητή, ακούστηκαν γέλια, γιατί η κοπέλα που έκλαιγε πίσω από τον φοιτητή φαινόταν “αστεία”…Δεν ήταν όμως “κάποια παιδιά ” που γέλασαν όταν είδαν τη φωτογραφία. Τα περισσότερα από αυτά ανήκουν στην ομάδα που κρατάει το σχολείο υπό κατάληψη εδώ και δύο εβδομάδες. Είναι αυτοί που ελεύθερα σήμερα διαδηλώνουν και διαμαρτύρονται με την πιο ακραία μορφή και κανένας δεν τους εμποδίζει. Οι καθηγητές βιάστηκαν να φωνάξουν ένα «σουτ» και ένα «ησυχία». ‘Οπως ακριβώς βιάστηκαν να τους μαλώσουν και όταν έβαλαν στο οχολείο λουκέτα.Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να εξηγήσει στα παιδιά εκείνα ότι αν δεν ήταν εκείνος ο φοιτητής να φάει τότε τη σφαίρα στο κεφάλι και αν δεν ήταν εκείνη η φοιτήτρια να θρηνεί από πίσω του, όχι μόνο δεν θα είχαν τηv ελευθερία σήμερα να κρατάνε τα σχολεία υπό κατάληψη, αλλά δεν θα είχαν την ελευθερία να σκέφτονται τηv οποιαδήποτε μορφή διαμαρτυρίας. Και είναι κρίμα. Ίσως αν δεν γινόταν καθόλου αυτή η εορτή να ήταν καλύτερα για τη μνήμη εκείνων που έζησαν και πέθαναν τότε. Δεν τους αξίζει αυτός ο περίγελος».