Οι λέξεις δεν έχουν, ούτε χρειάζονται, διαβατήρια για να ταξιδέψουν από μια γλωσσική επικράτεια σε μία άλλη. Γλωσσική μετανάστευση υπάρχει εδώ και χιλιετίες, είτε επειδή οι γλωσσικές κοινότητες γειτνιάζουν, είτε επειδή συμπίπτουν γεωγραφικά και συγκατοικούν στον ίδιο χώρο μετά από κατάκτηση ή μετακινήσεις πληθυσμών. Γλωσσικά δάνεια και αντιδάνεια είναι γνωστά στη γλωσσική ιστορία, ενώ τα γλωσσικά χρέη είναι τα μόνα που δεν αποπληρώνονται. Αλλιώς η Ελλάδα θα είχε πλουτίσει από την επιστροφή των γλωσσικών κεφαλαίων που διέθεσε η ελληνική γλωσσική τράπεζα σε πολλές γλωσσικές κοινότητες μέσα στους αιώνες, χωρίς Μνημόνια και χωρίς τρόϊκες…
Υπάρχουν, όμως, μερικές εποχές στη γλωσσική ιστορία που η εμμονή σε εισαγόμενες λέξεις είναι χαρακτηριστική. Το φαινόμενο δεν εξηγείται μόνο από την έλλειψη των αντίστοιχων όρων στην Ελληνική ή από την αδυναμία της γλώσσας μας να δημιουργήσει τους κατάλληλους όρους, τις λέξεις που αντιστοιχούν στις νέες έννοιες. Διαβάστε όλο το άρθρο »