Του Γιάννη Σμαραγδή

Πράγματι, πρόκειται για μια καθ΄όλα αξιοπρεπέστατη παραγωγή!
Με υπέροχη φωτογραφία, υποβλητικούς φωτισμούς, επιτυχημένη επιλογή χώρων, άρτια κοστούμια και υπέροχη μουσική επένδυση από τον Βαγγέλη!
Οι ερμηνείες είναι από πολύ καλές έως σχετικά καλές.
Ο Λ. Λαζόπουλος είναι μια έκπληξη, αφού ξεφεύγει εντελώς από την μανιέρα του
και η βαθιά και ραγισμένη φωνή του τον τυλίγει με την αίγλη του ερμηνευτή.

Κάποια πρόσωπα παραμένουν αδικαιολόγητα ατσαλάκωτα στο πέρασμα του χρόνου,
Λίγο περισσότερο βάσανο, λίγο περισσότερο σκάψιμο, εκεί στα μάτια, στο βλέμμα, στο μέτωπο…χρειαζόταν, και παρά λίγο θα γινόταν κάποια απογειωτική έκρηξη.

Τα πάθη και οι ανομολόγητοι πόθοι κρατούν ένα μέρος της μυθοπλασίας και την βγάζουν στο φως ή την βυθίζουν στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής…άλλωστε τι είναι μια ταινία χωρίς την αποτύπωση του πάθους και του πόθου;

Μα πάνω από όλα, πρωταγωνιστής της ταινίας είναι το καταπληκτικό ταλέντο του
Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, του ζωγράφου, που επηρέασε όσο λίγοι τους μετέπειτα καλλιτέχνες και θεωρείται ο πρώτος εξπρεσιονιστής-κυβιστής, όταν δεν είχαν καν δημιουργηθεί οι σχετικές ζωγραφικές τεχνοτροπίες.

Γιαυτό απολαύστε τα έργα του, χωρίς άλλα περιττά λόγια….

Λ.Κ. 2008