Το Πάσχα τηρείται στο χωριό μας ένα έθιμο, αυτό του Αφανού. Αυτό το έθιμο πάει πολλά χρόνια πίσω… Όταν το χωριό έκανε ξεχωριστά Ανάσταση, οι μεν στην πάνω ενορία και οι δε στην κάτω.
Αυτός ο διαχωρισμός έδωσε αυτό το έθιμο… Στον Αφανό, λοιπόν, μάχονται οι δύο ενορίες του χωριού, οι “Πανωτικοί” και οι “Κατωτινοί” (τα ονόματα προέρχονται από τη γεωγραφική θέση των ενοριών). Στόχος της κάθε ομάδας είναι να κάψει ο Αφανός, περισσότερη ώρα από του αντιπάλου (να μαζέψει, δηλαδή, περισσότερες αστοιβές). Έτσι, όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, και την προηγούμενη, οι νεότεροι του χωριού, με κάθε μέσο εξαπολύονται σε γύρω χωριά, ασχέτως απόστασης, να μαζέψουν αστοιβές (ξεροί θάμνοι). Τις αστοιβές που συγκεντρώνουν, τις φυλάνε στις ενορίες τους, οι “Πανωτικοί” στον περίγυρο χώρο του Αγίου Ιωάννη, στο Γέροντος, και οι “Κατωτινοί” στο λιμανάκι του χωριού, τον Γιαλό.Παράλληλα, άλλες ομάδες εκατέρωθεν, φτιάχνουν τον Ιούδα και τον καίνε κι αυτόν στο σωρό από τις αστοιβές.
Μάλιστα, τα πράγματα εκτροχιάζονται αυτές τις ημέρες στο χωριό γιατί η μία ομάδα θα προσπαθήσει να σαμποτάρει την άλλη, καίγοντας τον Αφανό της αντιπάλου. Γι’ αυτό το λόγο, ο Αφανός δε μένει ποτέ μόνος του, φυλάσσεται από νέους, κυρίως, όλη τη μέρα και όλη τη νύχτα, μέχρι την ώρα της “κρίσης”. Πλέον, δεν καίγονται ταυτόχρονα, δηλαδή την Ανάσταση: ο ένας καίγεται το Μ.Σάββατο όταν ηχήσουν οι καμπάνες της Ανάστασης και άλλος την Κυριακή του Πάσχα. Την επομένη, όλοι βρίσκονται, χωρίς να έχει συμβεί τίποτα, και συνεχίζουν στους ίδιους ρυθμούς που ήταν… αγαπημένοι.
Πηγή Wikipedia