Χαίρε η που πατείς και τα σημάδια σβήνονται
Χαίρε η που ξυπνάς και τα θαύματα γίνονται
Οδ. Ελύτης
Κυρίες και κύριοι
Επίκαιροι σήμερα οι χαιρετισμοί του ποιητή!
Και βέβαια είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς για θέματα με τα οποία έχουν ασχοληθεί στο παρελθόν πολλοί και για τα οποία έχουν γραφεί χιλιάδες σελίδες. Όμως το θέμα της μητέρας ανήκει σ’ αυτά που δεν εξαντλούνται ποτέ, γιατί ταυτίζεται με την ανεξάντλητη ύπαρξη της ζωής. Μπροστά στο θαύμα της δημιουργίας της ζωής ο άνθρωπος πάντοτε ένοιωθε δέος και υποκλινόταν. Γι’ αυτό ακριβώς από τότε που γεννήθηκαν οι μύθοι η Μητέρα αποτέλεσε μία ανεξάντλητη πραγματικότητα που λατρεύτηκε από όλους τους λαούς και βεβαίως από εμάς τους Έλληνες, έμεινε ως σύμβολο που δε μπορούμε να λησμονήσουμε, μία πανανθρώπινη Μάνα Γη που δίνει τη ζωή και βυζαίνει το βρέφος της ίδια κι απαράλλαχτα αιώνες πίσω, ίδια κι απαράλλαχτα αιώνες στο μέλλον.
Αυτό το σύμβολο, μαζί με τα αισθήματα που το συνοδεύουν μπορούμε να το ανιχνεύσουμε και να το αναγνωρίσουμε στα μνημεία του παρελθόντος, μνημεία λόγου και τέχνης, που στέκονται γύρω μας, αδιάψευστοι μάρτυρες μιας πνευματικότητας που χαρακτηρίζει και σήμερα τις δυτικές κοινωνίες και διαμορφώνει ξεκάθαρα το πολιτισμικό σύνολο που ονομάζουμε δυτικό πολιτισμό.
Στην αποψινή μας ομιλία θα προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε τα βήματα της γυναίκας της αρχαιότητας, ανακαλύπτοντας τον τρόπο που αυτή μεγάλωνε και προετοιμαζόταν για τον κορυφαίο ρόλο της, το ρόλο της μητρότητας. Καθώς βέβαια ο αρχαίος κόσμος καταλαμβάνει αρκετούς αιώνες και περικλείει ένα μωσαϊκό πόλεων και αντίστοιχων συνηθειών, είναι δύσκολο να επεκταθούμε σε ολόκληρο αυτό το φάσμα. Έτσι θα περιοριστούμε κυρίως στην Αθήνα της κλασικής εποχής, δηλαδή στον 5ο αιώνα π.Χ. γιατί οι πηγές που διαθέτουμε για την εποχή είναι περισσότερες. Το ενδιαφέρον μας ελκύουν δύο σταθμοί στη ζωή της γυναίκας, ο γάμος και η μητρότητα, γιατί, παρά τις διαφορετικές συνήθειες, η οικογένεια στο πλαίσιο του «οίκου» αναδεικνύεται το θεμέλιο της κοινωνίας και πυρήνας αυτής παραμένει η γυναίκα.Συνεχίστε την ανάγνωση