ΑΡΜΟΝΙΕΣ
——
ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ
——
Στην κ. Λιόλια Μ. Βαλλιάνου
Είταν κρυμμένα στη φωλιά πώπλασαν μύρια χρόνια
μες τη ζωή μας, άγνωρα λευκά δυο περιστέρια
κ’ είταν τα πάναγνα πουλιά ξένα στά καταφρόνια
της γης, σαν έσμιξαν εδώ, χαρούμενα τα χέρια.
Κι’ από την πρώτη γνωριμιά στο δρόμο τους τους αιώνια
η Αρμονία πρόβαλε μυριόχρωμα στ’ αστέρια,
και λάμπει τώρα ασάλευτη στους Ήλιους και στα χιόνια
μες τα πελάγη του Παντός, μέσα στης γης τ’ ασκέρια.
Και λάμπει μπρος· στ’ ολόφωτο, σάν όνειρο, ζευγάρι,
π’ αφίνει πλάι του και ζη κάθε του νου καμάρι
κάτω απ’ τον ίσικιο του βουνού, που ρόδα το στολίζουν.
Κι όταν, στο ξάνοιγμα τ΄αυγερινού, τα ρόδα αρχίζουν
να βαλσαμώνουν τις ψυχές, γοργά τα περιστέρια
την Αρμονία κλείνουνε, σε μια ψυχή ακέρια.
Παρίσι
ΠΕΤΡΟΣ ΖΗΤΟΥΝΙΑΤΗΣ