Την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2008, στα πλαίσια των εκδηλώσεων ?Τροφώνια 2008?, θα ανεβεί η θεατρική παράσταση ?σύγκρουση γενεών – Το χάσμα”, από το Θέατρο Κνωσσός.
Μία παράσταση για τη ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΓΕΝΕΩΝ. Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα όλων των εποχών, με κρίσεις, συγκρούσεις, αδιέξοδα αλλά και ειλικρινείς τάσεις κατανόησης ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, μέσα από τον καθρέφτη του θεάτρου.
«ΤΟ ΧΑΣΜΑ» είναι μια θεατρική παράσταση με παραδείγματα μέσα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου θεάτρου: από τον Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, Σαίξπηρ, Μολιέρο, Ίψεν, Ο?Νηλ, Σίλερ, Χορτάτση έως τις μέρες μας με Χορν, Ξενόπουλο, Μάτεσι, Αναγνωστάκη, Διαλεγμένο, και καλύπτει τις συχνότερες αιτίες των συγκρούσεων των γενεών και τους λόγους που τις προκαλούν.
Επιλογή κειμένων σχόλια – στίχοι: Κώστας Γεωργουσόπουλος
« Το θέατρο στην κοιτίδα του, στην Αρχαία Αθήνα, υπήρξε σχολείο της Δημοκρατίας. Για τον Σαίξπηρ, πάλι, είναι ο καθρέφτης όπου η κοινωνία βλέπει το πρόσωπό της. Αλλά και η εκπαίδευση αποτελεί το όχημα πάνω στο οποίο τελείται η μύηση του νέου ανθρώπου στο πολιτικό γίγνεσθαι. Το Σχολείο με όργανο τη συστηματική γνώση, το διάλογο και την κριτική διαπλάθει πολίτες, δηλαδή υπεύθυνους ανθρώπους, δημιουργούς, παραγωγικούς, φιλότεχνους. Άρα, όταν το θέατρο απευθύνεται στο νέο άνθρωπο, το μαθητή οφείλει να συζητά μαζί του ελεύθερα και υπεύθυνα τα μεγάλα κοινωνικά, ηθικά, υπαρξιακά, ιστορικά και φιλοσοφικά προβλήματα.
Το θέατρο οφείλει να ψυχαγωγεί με σεβασμό στο μέτρο, στις παραδόσεις, στις στέρεες αξίες και στις ιδέες που ωθούν τον άνθρωπο στην πρόοδο. Ένα από τα σημαντικότερα, σοβαρότερα και κρίσιμα προβλήματα όλων των εποχών, αλλά στις ημέρες μας αιχμηρότερο είναι το χάσμα των γενεών, οι συγκρούσεις, οι κρίσεις, οι σχέσεις και τα αδιέξοδα αλλά συνάμα και οι ευνοϊκές και ειλικρινείς τάσεις κατανόησης ανάμεσα στα παιδιά και τους γονείς.
Με παραδείγματα από τα αριστουργήματα του παγκόσμιου θεάτρου προσπάθησα να καλύψω τις συχνότερες αιτίες των συγκρούσεων και των λόγων που τις προκαλούν. Οι εποχές ίσως να άλλαξαν αλλά ο μεγάλος πυρήνας που ονομάζεται οικογένεια κάθε φορά που διασπάται παράγει τα ίδια τραγικά ή γελοία κομμάτια, αφήνει τα ίδια βαθιά τραύματα και σημαδεύει για πάντα την προσωπικότητα των δύο συντελεστών. Κανένας δεν βγαίνει αλώβητος από την έκρηξη.
Η συγκεκριμένη σύνθεση όσο κι αν είναι εκρηκτική δεν επιθυμεί να τρομάξει ούτε τα παιδιά ούτε τους γονιούς. Θέλει να δείξει τα ακραία όρια και τις ακραίες συνέπειες της ενδοοικογενειακής έντασης. Σκοπός είναι να αντιληφθούμε πως δεν πρέπει να φτάνει στα όρια. Το θέατρο διδάσκει το μέτρο, δείχνοντας το μέτρο, δείχνοντας την υπερβολή. Αν κατορθώσουμε να πείσουμε με τα αρνητικά κυρίως παραδείγματα πως ο μόνος ορθός δρόμος είναι η αμοιβαία κατανόηση, η ανοχή, ο σεβασμός του άλλου και η επιθυμία να συναντηθούν τέκνα και γονείς στο φιλόξενο γήπεδο της ελευθερίας, θα είμαστε εμείς οι άνθρωποι του θεάτρου ήσυχοι πως πράξαμε ό,τι ο σκοπός του θεάτρου από την αρχαιότητα έως σήμερα αταλάντευτα επιδιώκει: να διδάξει παίζοντας ». Κώστας Γεωργουσόπουλος
Σκηνοθεσία: Λάμπρος Τσάγκας
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Παίζουν οι ηθοποιοί: Λάμπρος Τσάγκας, Γωγώ Ατζολετάκη, Λαμπρινή Λίβα, Γιάννης Σταματίου, Αντώνης Ντουράκης, Μαρία Τρικαλιώτη, Στέλιος Ανδρονίκου, Μυρσίνη Χρυσοχοΐδου, Εύα Δημητρίου.