Αρά Γκιουλέρ, το μάτι της Κωνσταντινούπολης

Αρά Γκιουλέρ

Ο Γκιουλέρ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους ουμανιστές φωτογράφους του περασμένου αιώνα, ένας μάγος του φακού, που απαθανάτισε μοναδικά την καθημερινή ζωή των ανθρώπων αλλά και τα ιστορικά γεγονότα κατά το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα στην Κωνσταντινούπολη και την Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, που τον ονόμασαν «Το Μάτι της Κωνσταντινούπολης».

Ο Γκιουλέρ ξεκίνησε την καριέρα του ως φωτορεπόρτερ της εφημερίδας «Yeni Istanbul» το 1950, ενώ το 1961 το περιοδικό «English Photographic Annual» τον συμπεριέλαβε ανάμεσα στους επτά καλύτερους φωτογράφους του κόσμου. Για περισσότερα από 60 χρόνια η δουλειά του άφησε ανεξίτηλο στίγμα στη φωτογραφική Τέχνη με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα των λήψεων του, αλλά και την ιστορική καταγραφή που έκανε, ουσιαστικά, παρακολουθώντας την Κωνσταντινούπολη και τους ανθρώπους της να παλεύουν ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση.

 

 

 

“Τούρκοι κι Έλληνες είμαστε ίδιοι. Μιλάμε με τα μάτια”. Αρά Γκιουλέρ, ο διάσημος Τουρκοαρμένιος φωτογράφος που αποκάλεσαν το «μάτι της Κωνσταντινούπολης»

 

 

Γιάννης Σκαρίμπας

Γιάννη Σκαρίμπα

Σπασμένο Καράβι

Σπασμένο καράβι να ‘μαι πέρα βαθειά
έτσι να ‘μαι
με δίχως κατάρτια με δίχως πανιά
να κοιμάμαι

Να ‘ν’ αφράτος ο τόπος κι η ακτή νεκρική
γύρω-γύρω
με κουφάρι γυρτό και με πλώρη εκεί
που θα γείρω

Να ‘ν’ η θάλασσα άψυχη και τα ψάρια νεκρά
έτσι να ‘ναι
και τα βράχια κατάπληχτα και τ’ αστέρια μακριά
να κοιτάνε

Δίχως χτύπο οι ώρες και οι μέρες θλιβές
δίχως χάρη
κι έτσι κούφιο κι ακίνητο μες σε νύχτες βουβές
το φεγγάρι

Έτσι να ‘μαι καράβι γκρεμισμένο νεκρό
έτσι να ‘μαι
σ’ αμμουδιά πεθαμένη και κούφιο νερό
να κοιμάμαι

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

Κωνσταντίνος Καβάφης

Η ΠΟΛΙΣ

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θα βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση