Αριδαία Blog

Τι συμβαίνει όταν παίρνετε για πρωταγωνιστές στη διεθνή πολιτική σκηνή ηγέτες με σοβαρά προβλήματα στη χώρα τους; Με μια λέξη, πρόβλημα. Όπως και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, αυτοί οι πολιτικοί πήραν την ιστορία της Λιβύης λάθος από την πρώτη μέρα, και εγείρει σοβαρά ερωτήματα ως προς την ικανότητά τους να εκτελούν τα καθήκοντά τους.
Γιατί, για παράδειγμα, έχουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης επιδοθεί σε ψέματα(;) σχετικά με…..
αεροπορικές επιδρομές που ποτέ δεν έγιναν, σχετικά με τους βομβαρδισμούς… των αμάχων όταν τα κτίρια που έπρεπε να έχουν βομβαρδιστεί είναι ακόμα σε άριστη κατάσταση; Γιατί υπήρξαν ιστορίες για στροφή των βαρέων όπλων του Gaddafy ενάντιων «άοπλων πολιτών» όταν αυτό που μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα είναι επιδρομικές συμμορίες των τρομοκρατών και των κακοποιών να διαπράττουν πράξεις βαρβαρότητας, εμπρησμούς και αδικαιολόγητη καταστροφή;

Γιατί Ντέιβιντ Κάμερον, Χίλαρι Κλίντον και ο Νικολά Σαρκοζί παρέλειψαν να αναφερθούν – έστω και μία φορά – τη σφαγή των οπαδών του Muammar Al-Qathafi στη Βεγγάζη; Δεν είναι ένα ή δύο άτομα, όχι στρατιώτες, 212 (διακόσιοι δώδεκα) άοπλοι πολίτες – αυτοί ναι, ήταν πράγματι άοπλοι – στη Βεγγάζη (πού αλλού); Δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ.

Γιατί παρέλειψαν να αναφέρουν – έστω και μία φορά – την προέλευση όλων των μισθοφόρων στις μάχες στη Λιβύη – όχι μόνο για την υποστήριξη των κυβερνητικών δυνάμεων – αλλά και αυτών που αγωνίζονται μαζί με τους «αντάρτες» από την Βεγγάζη ανακηρύσσοντάς την σε αυτόνομη περιφέρεια. Ξεχνάμε ότι η Βρετανία και η Γαλλία έχουν πολεμήσει σε μεγάλες και αιματηρές μάχες εναντίον των αυτονομιστών, στη Βόρεια Ιρλανδία, στη Βρετάνη, στην Κορσική.

Γιατί Κάμερον, Κλίντον και Σαρκοζί παρέλειψαν να αναφέρουν το γεγονός ότι η Λιβυκή κυβέρνηση αποδέχτηκε το διεθνές σχέδιο ειρήνευσης που πρότεινε ο πρόεδρος Τσάβες της Βενεζουέλας και την δημιουργία μιας Διεθνούς Επιτροπής Ειρήνης, γιατί παρέβλεψαν το γεγονός ότι Muammar Al-Qathafi πρότεινε μια ομάδα από την επιτροπή ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ να έρθει στη Λιβύη για να κάνει μια έρευνα σχετικά με το τι συνέβη;

Γιατί πουθενά δεν αναφέρουν το γεγονός ότι ο πλούτος απο το πετρέλαιο της Λιβύης έχει επανεπενδυθεί στην οικονομία της χώρας, δίνοντας τους Λίβυους το καλύτερο βιοτικό επίπεδο στην Αφρική, με τους καλύτερους δείκτες ανθρώπινης ανάπτυξης στην ήπειρο; Γιατί πουθενά δεν αναφέρουν ότι, πριν ανέβει στην εξουσία ο Καντάφι, η Λιβύη ήταν επίσημα η φτωχότερη χώρα στον κόσμο, με κατά κεφαλήν εισόδημα σε λιγότερο από 50 δολάρια τον χρόνο;

Γιατί πουθενά δεν αναφέρουν ότι οι Λίβυοι έχουν δωρεάν στέγαση, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και δωρεάν υπηρεσίες εκπαίδευσης; Αλήθεια υπάρχει δωρεάν στέγαση, δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και δωρεάν υπηρεσίες εκπαίδευσης στις χώρες τους;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Στο εσωτερικό πολιτικό μέτωπο, Κάμερον, Κλίντον και Σαρκοζί θέλουν και χρειάζονται Φώκλαντ, Κοσσυφοπεδία, ένα Αφγανιστάν, ένα Ιράκ, θέλουν και χρειάζονται να βρουν έναν “κακό δικτάτορα” που “καταπιέζει τον λαό του”, που είναι εύκολο να εντοπιστεί, για να φύγει το ενδιαφέρων της κοινής γνώμης από τη δική τους καταπιεστική πολιτική, καθώς καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό των χωρών τους και καθιστούν το μέλλον των εκατομμυρίων νέων, απελπιστική.

Ας είμαστε ειλικρινείς, σχετικά με το εμπορικό μέτωπο, οι δυτικές εταιρείες πετρελαίου επιθυμούν να επαναδιαπραγματευτούν τις συμβάσεις τους σύμφωνα με τους δικούς τους όρους – και όχι μόνο στη Λιβύη – αλλά σε ολόκληρη την Αφρική. Ο Καντάφι, ένας από τους πατέρες της Αφρικανικής Ένωσης και ένας από τους αρχιτέκτονες της Αφρικανικής Ενότητας, έχει εξοργίσει τα δυτικά κεκτημένα εμπορικά συμφέροντα που είναι συνηθισμένα σε ιμπεριαλιστική και αποικιοκρατική πολιτική των πόρων της Αφρικής.

Τώρα λοιπόν που ο Καντάφι προσπαθεί να αλλάξει αυτή την τάση, αποκαλείται ένα τέρας και “πρέπει να αφαιρεθεί γιατί είναι μια απειλή”.
Timothy Bancroft-Hinchey
από την Pravda.Ru

Το 2007 η BP έκλεισε συνεργασία με την Λιβύη για εκμετάλλευση και παραγωγή πετρελαίου αξίας 900 εκ. $ και αποτελεί την μεγαλύτερη συμφωνία που έχει κάνει η εταιρεία για μία περιοχή. Η Λιβύη παράγει 1.8 εκ. βαρέλια την ημέρα και εξάγει το 85% της παραγωγής της. Αν και αυτή η παραγωγή θεωρείται μικρή σε σχέση με αυτή της Ρωσίας και της Σ. Αραβίας (περίπου 10 εκ βαρέλια την ημέρα), η Λιβύη θεωρείται προνομιούχος χώρα λόγω των τεραστίων αποθεμάτων της ( 47 δις. βαρέλια), αφού αποδεδειγμένα έχει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Αφρική και έτσι κατατάσσεται ως 9η χώρα στον κόσμο σε αποθέματα πετρελαίου.

Η BP είχε αξιοσημείωτη παρουσία και πριν το 1971 στη Λιβύη, όμως με την άνοδο του Καντάφι οι εγκαταστάσεις της BP κρατικοποιήθηκαν. Το 2007, υπογράφτηκε νέα συμφωνία με τη Λιβύη. Η BP μάλιστα είχε παραδεχτεί ότι άσκησε πολιτικές πιέσεις στη Βρετανία για την απελευθέρωση του Λίβυου βομβιστή του Λόκερμπι, προκειμένου να ικανοποιηθεί ο Καντάφι.

Οι εξορύξεις αναβλήθηκαν λόγω της μόλυνσης του Κόλπου του Μεξικού το 2010 και τελικά είχε συμφωνηθεί ότι τα έργα στη Λιβύη θα ξεκινούσαν τον Ιούνιο του 2011. Τα μόνα έξοδα που έχει κάνει μέχρι στιγμής η εταιρεία είναι οι εγκαταστάσεις και η απασχόληση 140 ατόμων ως προσωπικό.

Μακροπρόθεσμα όμως, αν οι αναταραχές συνεχίστουν, θα στοιχίσουν στην BP γιατί τα σχέδια για εξόρυξη και εκμετάλλευση θα βγουν εκτός χρονικών ορίων. Την τρέχουσα περίοδο πάντως, η BP δεν φαινόταν να αντιμετωπίζει προβλήματα, αφού λόγω των αναταραχών, η ζήτηση για πετρέλαιο αυξήθηκε δραματικά και η τιμή του πετρελαίου έφτασε στην υψηλότερη τιμή των τελευταίων 30 μηνών, στα 105$ το βαρέλι.

Την Τρίτη όμως η τιμή του αργού πετρελαίου έπεσε στα 99$ το βαρέλι στην Ασία λόγω της χαμηλής ζήτησης από την Ιαπωνία. Αυτό οφείλεται στην πτώση της Ιαπωνικής οικονομίας λόγω τσουνάμι. Πιο αναλυτικά, η ζήτηση για αργό πετρέλαιο από την Ιαπωνία, την 3η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο είχε δραματική πτώση. Κάποιοι πίστευαν ότι λόγω της καταστροφής των πυρηνικών εργοστασίων, η Ιαπωνική οικονομία θα στρεφόταν σε συμβατικές μορφές ενέργειας. Όμως το τσουνάμι κατέστρεψε το 1/3 της ικανότητας διύλισης αργού πετρελαίου και έκλεισε πολλά εργοστάσια όπως της Sony και της Toyota, οπότε και η ζήτηση πετρελαίου είναι μειωμένη.
Λέτε γι’ αυτό να αποφάσισαν οι Ευρωπαίοι να σώσουν τον κόσμο της Λιβύης;

Πολλοί αναλυτές που προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα αίτια των εξεγέρσεων στη Μέση Ανατολή, θεωρούν ότι οι νέες τεχνολογίες, κυρίως το Διαδίκτυο, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο και πως συμβάλλουν γενικότερα στη δημοκρατικοποίηση των κοινωνιών.

Με αυτή την άποψη όμως διαφωνεί ο γνωστός ερευνητής και διάσημος μπλόγκερ Evgeny Morozov, ο οποίος έχει μελετήσει τις πολιτικές επιπτώσεις του Ιντερνετ. Ο Morozov αμφιβάλλει για τις δυνατότητες του Ιντερνετ να προκαλέσει αλλαγές σε αυταρχικά καθεστώτα, θεωρώντας, αντιθέτως, ότι αποτελεί ισχυρό όπλο για την καταπίεση της διαφωνίας και για τον εντοπισμό των διαφωνούντων.
Ο Morozov έχει εξελιχθεί σε γκουρού των κοινωνικών μέσων. Τον περασμένο μήνα δημοσιεύθηκε και το βιβλίο του «The Net Delusion: The Dark Side of Internet Freedom» (Η Αυταπάτη του Δικτύου: η σκοτεινή πλευρά της ελευθερίας του Ιντερνετ) με εγκωμιαστικά σχόλια κριτικής.

Στη συνέντευξη που του πήραμε μοιράζεται τις απόψεις του με την «Κ.Ε.».

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν θερμά πως οι νέες τεχνολογίες, ειδικά το Διαδίκτυο, συντελούν στη δημοκρατικοποίηση της κοινωνίας, αλλά εσείς είστε ένας σκεπτικιστής. Γιατί;

Υπάρχουν πολλά πράγματα να θαυμάσουμε για το Διαδίκτυο. Εάν περιορίζαμε τη «δημοκρατικοποίηση» στη βελτίωση της πρόσβασης στις πληροφορίες ή στη διευκόλυνση της πολιτικής συμμετοχής, θα υπήρχαν ελάχιστες αμφιβολίες για τη συνεισφορά του Διαδικτύου στη δημοκρατία. Ομως, η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν υπερασπίζεται την απόλυτη ελευθερία στο να έχουμε πρόσβαση ή να δημοσιεύουμε οτιδήποτε πληροφορίες θέλουμε, πόσω μάλλον να διαμορφώνουμε τις αστικές οργανώσεις και τους πολιτικούς συνδέσμους που προτιμούμε. Αντιθέτως, οι φιλελεύθερες δημοκρατίες έχουν νόμους που ρυθμίζουν τη λιβελλογραφία και τη γλώσσα μίσους. Οι κρατικοί θεσμοί της προσπαθούν να περιφρουρήσουν τις ευαίσθητες πληροφορίες που τους προμηθεύουν οι πολίτες, από τους αριθμούς μητρώου ασφάλισης έως το ιατρικό ιστορικό τους. Οι κυβερνήσεις τους απαγορεύουν, δικαίως, ομάδες ανθρώπων που προωθούν την τρομοκρατία ή την παιδική πορνογραφία. Τις περισσότερες φορές, το Διαδίκτυο μας επιτρέπει να αποφεύγουμε αυτές τις ευθύνες και να αγνοούμε εύκολα τα εμπόδια. Ο οιοσδήποτε μπορεί να φωνάξει «φωτιά!» στο κατάμεστο ψηφιακό μας θέατρο χωρίς τον φόβο τυχόν συνεπειών.

Λέτε ότι το Διαδίκτυο δεν μπορεί να αποτελέσει ένα πραγματικά ισχυρό φόρουμ για τη συμμετοχή των πολιτών ή εννοείτε ότι υπάρχουν πιθανές επιπτώσεις πίσω από τη χρήση του που δεν έχουμε ακόμα λάβει σοβαρά υπόψη;

Το Διαδίκτυο μπορεί να είναι όντως ένα πολύ ισχυρό φόρουμ για την πολιτική συμμετοχή των πολιτών, αλλά το πόσο ισχυρό τελικά θα γίνει είναι κάτι που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες οι οποίοι δεν έχουν γίνει ακόμα πλήρως κατανοητοί. Η πραγματικότητα είναι ότι η εικονική δημόσια πλατεία μας -την οποία εξυμνούν τόσο πολύ οι λάτρεις του Διαδικτύου- ανήκει σε ιδιωτικές εταιρείες που επιθυμούν να μεγιστοποιήσουν το κέρδος παρά να συμβάλουν στο δημόσιο καλό. Το Facebook, για παράδειγμα, δεν είναι τόσο χρήσιμο για τους ακτιβιστές σε καταπιεστικά κράτη όπως είναι η Κίνα: η ιστοσελίδα θέτει εκτός λειτουργίας τους λογαριασμούς τους εάν ανακαλυφθεί ότι χρησιμοποιούν ψευδώνυμα. Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη ότι το Διαδίκτυο έχει πολλές άλλες πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις, που πάνε πέρα από τη συμμετοχή των πολιτών: το Διαδίκτυο μπορεί εύκολα να χρησιμοποιηθεί για την κατάχρηση της ιδιωτικότητας ή για τη διάδοση ψεύτικων πληροφοριών ή για την παρακολούθηση ανθρώπων.

Στο βιβλίο σας «The Net Delusion» υποστηρίζετε ότι οι αυταρχικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο για να καταπνίξουν τη διαφωνία. Πώς το κάνουν αυτό;

Οι αυταρχικές κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται το Διαδίκτυο για τη διάδοση της προπαγάνδας (μερικές φορές μισθώνοντας μπόγκερ γι’ αυτή τη δουλειά), συμμετέχοντας σε online παρακολούθηση (μέσω επιτήρησης των δραστηριοτήτων στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης ή εγκατάστασης κατασκοπικού υλικού στους υπολογιστές των διαφωνούντων), παρενοχλώντας τους διαφωνούντες και τους ανεξάρτητους εκδότες με επιθέσεις στον κυβερνοχώρο και ούτω καθεξής. Οι πιο δημιουργικοί από τους ηγέτες χρησιμοποιούν επίσης το Διαδίκτυο για να κρατήσουν τους πολίτες τους μακριά από τα πολιτικά δρώμενα: ευτυχώς για τους δικτάτορες, ο Ιστός παρέχει τόσο πολλές θαυμάσιες ευκαιρίες για να διασκεδάζουν οι άνθρωποι και να ξεχνούν τη φρικτή ύπαρξή τους! Στη δική μου χώρα, τη Λευκορωσία, έχω παρατηρήσει ότι υπάρχουν μερικές κρατικές υπηρεσίες παροχής Ιντερνετ που επιτρέπουν στους πελάτες τους να κατεβάσουν πειρατικές ταινίες -κι αυτό, νομίζω, δεν αποδυναμώνει την κυβέρνηση αλλά μάλλον το αντίθετο. Οι έξυπνοι ηγέτες έβρισκαν πάντα τρόπους να προσφέρουν στο, λαό άρτον και θέαμα -και υπάρχει μεγάλη αφθονία απ’ αυτό online.

Στις πρόσφατες εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, οι νέοι στηρίχθηκαν εκτενώς στις νέες τεχνολογίες για την κινητοποίηση και την αποστολή πληροφοριών σε ανθρώπους σε γειτονικές χώρες, ενθαρρύνοντάς τους να αγωνιστούν για την ελευθερία. Ποια είναι η δική σας ερμηνεία για τον ρόλο του Διαδικτύου στη φωτιά που απλώθηκε στον αραβικό κόσμο;

Το Διαδίκτυο έπαιξε σίγουρα ρόλο στην Τυνησία και την Αίγυπτο, πολύ λιγότερο στη Λιβύη. Ηταν καθοριστικός ο ρόλος του στη διάδοση των εξεγέρσεων; Δεν νομίζω. Αλλά, από την άλλη μεριά, αυτή είναι η πραγματικότητα του κόσμου όπου ζούμε: τα κοινωνικά μέσα έχουν τη δυνατότητα να φτάνουν σε εκατομμύρια ανθρώπους με το άγγιγμα ενός ποντικιού και θα ήταν ανόητο για τους διαδηλωτές να μην τα χρησιμοποιήσουν. Θα μπορούσαν να έχουν ανατρέψει την κυβέρνηση χωρίς αυτά; Μάλλον, γιατί όπως είδαμε στην περίπτωση της Αιγύπτου, οι διαδηλώσεις συνέχισαν ακόμα και όταν κατέβασαν τους διακόπτες του Ιντερνετ – και βλέπουμε μια παρόμοια κατάσταση στη Λιβύη. Εντούτοις, ούτε η Αίγυπτος ούτε η Τυνησία ήταν υποδείγματα κρατικού ελέγχου του Ιντερνετ. Η Τυνησία τα πήγε καλύτερα από την Αίγυπτο, αλλά, συνολικά, είχαν μια αρκετά απλουστευμένη προσέγγιση σχετικά με τον έλεγχο του Ιντερνετ. Μπλοκάρισαν μερικούς ιστοχώρους (η Αίγυπτος ούτε αυτό έκανε) και συνέλαβαν μπλόγκερ, αλλά δεν χρησιμοποίησαν τις νέες μορφές προπαγάνδας, παρακολούθησης και επιθέσεις στον κυβερνοχώρο που βλέπουμε να υιοθετούνται στη Ρωσία ή την Κίνα ή ακόμη και στο Ιράν. Οι κυβερνήσεις αυτών των τριών αυταρχικών χωρών είναι πολύ πιο εξελιγμένες στον έλεγχο του Ιστού.

Το Facebook είναι η νέα τάση για να συνδέονται οι άνθρωποι μεταξύ τους. Ενισχύει ή περιορίζει ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται αυτό το εργαλείο τις προοπτικές για μεγαλύτερη συνειδητοποίηση για το τι συμβαίνει στον κόσμο και για ενεργό πολιτική συμμετοχή;

Σίγουρα, το Facebook έχει διευκολύνει τους ανθρώπους να εκφράζουν τις διαμαρτυρίες τους. Μερικές φορές αυτό είναι χρήσιμο -ειδικά όταν χρησιμοποιείται στρατηγικά με στόχο να ωθήσει τους ανθρώπους να βγούν στους δρόμους. Πιο συχνά, όμως, οι εικονικές διαμαρτυρίες παραμένουν απλά εικονικές: υπογράφουμε δηλώσεις διαμαρτυρίας online, προσχωρούμε σε ομάδες Facebook, κάνουμε tweet και αλλάζουμε την εικόνα μας για να υποστηρίξουμε κάποιο αίτημα -και έπειτα δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Με ανησυχεί αυτό επειδή σε πολλές περιπτώσεις η εικονική διαμαρτυρία καθιστά την πραγματική διαμαρτυρία πιο αδύνατη και λιγότερο ισχυρή. Υπάρχουν φυσικά πολλές δραστηριότητες -όπως η συγκέντρωση χρημάτων- όπου το Διαδίκτυο υπερέχει, αλλά η σημαντική πολιτική αλλαγή απαιτεί συχνά κάτι παραπάνω από χρήματα -απαιτεί πραγματική θυσία. Ενα άλλο σημείο που αγνοείται συχνά σε αυτές τις συζητήσεις είναι ότι τα κοινωνικά μέσα έχουν κάνει επίσης ευκολότερη τη δουλειά της μυστικής αστυνομίας να γνωρίζει εκ των προτέρων το συναίσθημα των διαφωνούντων και να λαμβάνει προληπτικά μέτρα. Το πρόβλημα με τις διευκολυνόμενες από το Διαδίκτυο διαδηλώσεις είναι ότι, εάν η κυβέρνηση δεν καταρρεύσει, στο τέλος έχει τα μέσα (και τις πληροφορίες!) που είναι απαραίτητες για να εντοπίσει εικονικά τους περισσότερους από τους αντιπάλους της -αναλύοντας τα tweets που εστάλησαν και τα κείμενα των μηνυμάτων από τα ηλεκτρονικά ταχυδρομεία. Αυτό ακριβώς συνέβη στο Ιράν μετά τις διαμαρτυρίες του 2009 -αλλά το γεγονός αυτό απέσπασε ελάχιστη προσοχή από τα mainstream μέσα ενημέρωσης.

Στον ΧΡΟΝΗ ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ

*(πολιτικός αναλυτής, εταίρος στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ)

ΠΡΕΖΑ TV
20-3-2011