Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που
δημοσιεύεται στην έγκυρη εφημερίδα SABAH , από τον Engin Ardiç, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία…
στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της
Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου…

Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει µία
σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ
και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί
μεταφρασμένο το πλήρες κείμενο, από την συγκεκριμένη διεύθυνση
της Τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής :

” Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και
τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε
τις πράξεις µας…”
« ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα :
«Θα πάρουμε πίσω την Πόλη»…
ΑΝ έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους
στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη…
(όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και
σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και
τον γκρέμιζε κάτω…

ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας
Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως
Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως
αντιπρόσωποι της πόλης… ( όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε
χρόνο !)
ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες
αλλά Σταυρό….
ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε ;
Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που
θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο ;
Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να
ήταν χθες ;

Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( µ΄ αυτές τις γιορτές πού
κάνετε ) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι:
«αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα
πήραμε µε τη ßία».

Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6αιώνων;
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια
µέρα θα δοθεί πίσω ;
Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί
ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.

Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν
την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν
να την κατοικήσουν.
Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια
χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις
µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ;
Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο
Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;

Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας
περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν
υπάρχουν.
Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη…

Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που
πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική
λέξη η Ανατολή.
Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας
λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ»τραßώντας τη
λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η
νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα
διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια…

Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την
Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες….».

http://www.sabah.com.tr/Yazarlar/ardic/2009/05/29/hatirlatmayin_sunu_kefereye

Παρακολουθώ όσο μπορώ το κίνημα των αγανακτισμένων στο Σύνταγμα από την ημέρα που ανακοινώθηκε στο facebook. Δυστυχώς, ως μετανάστρια, δεν μπορώ να είμαι στο Σύνταγμα αυτές τις μέρες μιας και η χώρα μου αποδείχτηκε λιγότερο φιλόξενη προς τους νέους πολίτες της απ’ ότι άλλες χώρες στον κόσμο.
Από το zougla radio και άλλα μέσα προσπαθώ να ενημερόνομαι για το τι γίνεται στο Σύνταγμα. Παρατηρώ λοιπόν τα εξής:
Η πλειοψηφία του κόσμου που έχει μαζευτεί στο Σύνταγμα βγήκε έξω χωρίς να έχει στόχους. Βγήκε γιατί είναι αγανακτισμένος.
-Γιατί είναι οι Έλληνες αγανακτισμένοι;
-Γιατί έχει μειωθεί η αγοραστική μας δύναμη, γιατί οι νέεοι είναι άνεργοι, γιατί σπουδάζουμε χωρίς να έχουμε πιθανότητες να βρούμε δουλειά στο αντικείμενό μας, γιατί οι συντάξεις των παππούδων μας δεν φτάνουν ούτε για τα φάρμακά τους, γιατί οι γονείς μας απολύονται στα 50 τους, γιατί οι φίλοι μας και οι συγγενείς μας εγκαταλείπουν τη χώρα, γιατί όσοι δουλεύουμε δεν πληρωνόμαστε αξιοπρεπώς, γιατί δεν εμπιστευόμαστε την εξουσία, γιατί δεν μπορούμε να πάμε διακοπές, γιατί δεν μπορούμε να εκφραστούμε ελεύθερα στο χώρο εργασίας μας, γιατί… γιατί… γιατί…Για πολλούς λόγους.
‘Ακουσα από μια κοπέλα στο zougla radio ότι βγήκε γιατί αισθάνεται ότι ζει σε μια γειτονιά όπου δεν ξέρει τους γείτονές της. Ο καθένας βγήκε για το λόγο του.
Ρωτάνε οι δημοσιογράφοι τον απλό αγανακτισμένο κόσμο στο Σύνταγμα: Τι έχετε να τους πείτε;
Και ακούω αοριστολογίες του τύπου:
“Τι να τους πούμε; Δεν υπάρχουν λόγια” ή
“Αν δεν καταλάβουν τι θέλουμε….”
Ο κόσμος που είναι στο Σύνταγμα μαζεμένος μου δίνει την εντύπωση προβατων που ψάχνουν να βρουν τον τσοπάνη τους να τους πει τι να κανουν από δω και πέρα.
Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι:
“Ποιος κόσμος βρίσκεται στο Σύνταγμα; Δεν είναι αυτοί που επί χρόνια ψηφίζουν τα κόμματα που μας κυβερνούν τα τελευταία 40 χρόνιά; δεν είναι αυτοί που αντί να πάνε να ψηφίσουν πάνε στην παραλία για μαύρισμα; δεν είναι αυτοί που όταν απολύεται ένας συνάδελφός τους κάνουν τουμπεκί για να μην έρθει η σειρά τους σύντομα; δεν είναι αυτοί που επί χρόνια σνομπάρουν τους αγώνες των εργατών, των φοιτητών, των μαθητών, των αγροτών; δεν είναι αυτοί που αντί να βρούνε λύσεις στα προβλήματά τους, πίνουν ένα ακόμα να πάνε κάτω τα φαρμάκια; ”
Είναι όλοι αυτοί που ψηφίζουν όποιον τους τάξει 6μηνη σύμβαση σε ΚΕΠ είναι όλοι αυτοί που όταν τους καλούσε ένας συνάδελφός τους σε απεργία, του γυρνούσανε την πλάτη κάνοντας σχόλια του τύπου “εγώ είμαι νοικοκυραίος” και τον κάρφωναν και στον εργοδότη τους, είναι όλοι αυτοί που ποτέ δεν αγωνίστηκαν για τίποτα. Και τώρα βγήκαν όλοι αυτοί έξω για να πούνε ακόμα μια φορά ένα μεγάλο ΤΙΠΟΤΑ.
Λένε, ας μαζευτούμε και απο κει και πέρα βλέπουμε.
Ακούω ότι γίνονται λαικές συνελεύσεις στο σημείο. Πολύ θα ήθελα να μάθω τι λέγεται εκεί. Γιατί αναρωτιέμαι τι θα γίνει αν βγει ο πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της “Δημοκρατίας”, κάποιος και πει: “ΟΚ, μαζευτήκατε, είστε πολλοί και θέλουμε να σας ακούσουμε. Ό,τι ζητήσετε θα το κάνουμε.”
Τι γίνεται μετά; Τι έχει να ζητήσει όλο αυτό το πλήθος;
Ανατροπή της εξουσίας; Εκλογές; Επιτροπή λογιστικού ελέγχου; Μείωση εξοπλισμών; Επιστροφή στη δραχμή; Έξοδο απο την ΕΕ; Μεγαλύτερες συντάξεις; Μικρότερους φόρους; Καλύτερες συνθήκες εργασίας; Δίκη των υπουργών που πέρασαν τα τελευταία 40 χρόνια; Επιστροφή/παραμονή στο κράτος της ΔΕΗ, του ΟΤΕ, των αεροδρομίων, των λιμανιών, των ναυπηγίων, των αυτοκινητοδρόμων, των ΔΕΥΑ; Αντικειμενικά ΜΜΕ; Διωξη των προδοτων της Ελλάδας; Καλύτερα σχολεία; Τετράγωνες τυρόπιτες; Δωρεάν συναυλίες; Τιιιιιιιιιιιιιι;
Θέλω να δω όλον αυτόν τον κόσμο να οργανώνεται και να ζητά τα δίκια του!
Πολύ φοβάμαι όμως ότι μια μικρή πλειοψηφία ξέρει τι θέλει. Όλοι οι υπόλοιποι επί πολλές δεκαετίες κοιμούνται. Κοιμούνται τον ύπνο που τους έβαλε να κοιμούνται το ελληνικό και ξένο κεφάλαιο με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Από έναν τέτοιο ύπνο δύσκολα ξυπνάς και θέλεις πολύ χρόνο για να ξεμουδιάσει το μυαλό και το κορμί σου ώστε να ξεκινήσεις μια νέα κοινωνία, μια νέα ζωή.
Φοβάμαι ότι μέχρι να ξεμουδιάσουν οι αγανακτισμένοι, θα κουραστούν να πηγαίνουν στο Σύνταγμα καθημερινά και θα την κάνουνε για Μύκονο.

Αν δεν βρεθεί τσοπάνης και αιτήματα σύντομα, αυτό το κίνημα είναι καταδικασμένο να σβήσει, για να μην πω ότι ήταν καταδικασμένο από την αρχή, από τη στιγμή που ο άβουλος, κοιμισμένος κόσμος πήγε στο σύνταγμα όχι για να ενωθεί και να παλέψει προς μια κατεύθυνση, αλλά με μοναδικό κοινό σημείο να κρατήσει μακριά όλα τα κόμματα και τις σημαίες.

Για να πετύχει μια επανάσταση πρέπει οι δούλοι
1. να γνωρίζουν ποιος ήταν ο εχθρός-αφέντης τους
2. να είναι διατεθιμένοι να κινηθούν βίαια εναντίων του (και όχι ενάντια σε άλλους δούλους)
3. να είναι ενωμένοι με τους υπόλοιπους δούλους με κοινό στόχο να σπάσουν τα δεσμά τους.

Από το http://www.tsantiri.gr/
Το αδιαχώρητο γίνεται αυτή την ώρα στην πλατεία Συντάγματος από τους «Αγανακτισμένους» – Αποφασισμένους και θυμωμένους πολίτες. Σήμερα ο κόσμος είναι περισσότερος από τις τρεις προηγούμενες μέρες και ο συντονισμός είναι σαφώς καλύτερος από την πρώτη μέρα. Οι πολίτες πλέον έχουν παλμό και…
φωνάζουν συνεχώς συνθήματα κατά της Κυβέρνησης. Χτυπάνε ρυθμικά τα άδεια οικιακά σκεύη που έχουν φέρει και τραγουδούν όλοι μαζί αγκαλιασμένοι!
Εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι πολλοί από τους «Αποφασισμένους» γνωρίζονται μεταξύ τους. Όπως μας εξήγησαν, πέντε μέρες τώρα είναι συνέχεια μαζί, αφού πολλοί από αυτούς  από την Τετάρτη είτε πηγαίνουν στην πλατεία νωρίς το απόγευμα είτε κατασκηνώνουν και διανυκτερεύουν εκεί. Έχουν καταλάβει πλέον, ότι οι ανησυχίες και οι φόβοι τους είναι κοινοί και ότι μάχονται για τα ίδια ιδανικά.
Πολλά μικρά παιδιά είναι στην πλατεία. Ολόκληρες οικογένειες φωνάζουν συνθήματα ενώ τα βλέμματα κλέβουν οι ανήλικοι «Αγανακτισμένοι» οι οποίοι  κρατούν πανό και σημαίες. Δίνουν ελπίδα μόνο με την ύπαρξη τους σε όλους μας! Ας σημειωθεί τέλος ότι η συγκέντρωση παραμένει ειρηνική και χωρίς κομματικούς χρωματισμούς.
Πάρτε τα παιδιά σας και πηγαίνετε στην πλατεία…
ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΧΑΡΑ ΠΕΡΑΤΗ

Mobile Safety