Αριδαία Blog

ξεστομίσει idea, να πιστώνονται αυτόματα 5 σεντ στον Ελληνικό δημόσιο κορβανά. Το ίδιο για τις λέξεις ψυχή και ψυχανάλυση, δημοκρατία και πολιτική, μουσείο, Ευρώπη, ευρώ και πάει λέγοντας», σημειώνει η συγγραφέας στο βιβλίο της, που μόλις μεταφράστηκε στα Ελληνικά από την Αλφα Εκδοτική και το Ελληνοβρετανικό Κολέγιο.
«Αποφάσισα να γράψω το βιβλίο αυτό κατ’ αρχάς γιατί ήθελα να δείξω όλα όσα χρωστάμε στην Ελλάδα. Το γεγονός ότι μπορούμε να μιλάμε σήμερα για οικονομία και ευημερία οφείλεται στην Αρχαία Ελληνική Επιστήμη. Πιστεύω ότι όλες οι χώρες που χρησιμοποιούν Ελληνικής έμπνευσης “εργαλεία” θα πρέπει να πληρώσουν», δηλώνει στο «Εθνος της Κυριακής» η Λεονόρα Ζέελινγκ.
«Επίσης, η αγάπη μου για τη σύγχρονη, μοντέρνα Ελλάδα: τον απλό τρόπο ζωής, την ειλικρίνεια, την αγάπη για την ελευθερία, όλες τις ιδιότητες των σύγχρονων Ελλήνων, τις οποίες πρέπει να θαυμάζει κανείς. Και τρίτον, επειδή θεωρώ άδικη και αποκρουστική τη δυσφήμηση της Ελλάδας και των πολιτών της από την πλειονότητα των Γερμανών δημοσιογράφων.
Η Ελλάδα δεν έχει δισεκατομμύρια χρέος προς την Ε.Ε., αλλά η Ε.Ε. και ο κόσμος έχουν τεράστια χρέη προς την Ελλάδα»,  καταλήγει η κ. Ζέειλινγκ.

Η προίκα συνήθως αποτελούνταν από ρούχα και οικοσκευή, αλλά οι πιο πλούσιοι έδιναν κοσμήματα, χωράφια και σπίτια. Βλέπει κανείς σε προικοσύμφωνα να δίνονται ρούχα φορεμένα , το χρησιμοποιημένο τηγάνι της γιαγιάς ή…..
δυο ρίζες ελιές σε ένα χωράφι ξένο κ.λπ.”, εξήγεί η επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης η κ. Κάσδαγλη.

Την προίκα την έδινε ο γονιός, ο θείος ή κάποιος άλλος συγγενής για να εξασφαλιστεί η νέα γενιά, αλλά και για να εξασφαλιστεί ο ίδιος ο προικοδότης στα γηρατειά του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ένα προικοσύμφωνο, που χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, με το οποίο “εν ονόματι της Αγίας Τριάδος και της κόρης Κοκόνας προστάτιδος της Νήσου Πόρου” η μελλόνυμφη Κητή προικίζεται- μεταξύ άλλων- με “δύο μεσοφόρια ολόγερα και μπουγαδιασμένα, ενάμισυ ζευγάρι σκάλτσες, έως ότου γίνη ο γάμος έχει καιρόν να πλέξη και την άλλη να γίνουν δυο ζευγάρια, δυο ζευγάρια παπούτσια το ένα μπαλωμένο”, ενώ του γαμπρού του δίνεται “μια σκούφια, να φορά βραδιά παρά βραδιά για να μην τρυπήσει γρήγορα”.

Στην προίκα της Κητής περιλαμβάνονται ακόμη δυο τσουκάλια της προγιαγιάς της, ένα… ουροδοχείο “παστρικό και άπιαστο”, αλλά και δυο κότες, ένας πετεινός, ένα κόσκινο κουκιά, σπιτικά μακαρόνια και δυο οκάδες ελιές!

Με ένα άλλο προικοσύμφωνο που συντάχθηκε στις 13-2-1898 (το ανακάλυψε στη Βέροια ο μελετητής Γιώργος Χιονίδης και παρουσιάστηκε στο Η΄ Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Ιστορικής Εταιρείας), δίνεται προίκα συνολικής αξίας 50.000 γροσιών, στην οποία- μεταξύ άλλων- περιλαμβάνεται ένα σπίτι επιπλωμένο και ένα χωράφι στο σιδηροδρομικό σταθμό, με τον όρο ο γαμπρός και η νύφη να συγκατοικήσουν εφ’ όρου ζωής με τους δύο γονείς της κοπέλας.

Πλούσια νύφη πρέπει να ήταν η Μαργήτσα, κόρη του Θεολόγου Δημητράκη, από τον Πλάτανο της Ανατολικής Θράκης, την οποία ο πατέρας της προίκισε το 1919, όχι μόνο με ρούχα, στρώματα, παπλώματα, σεντόνια, πετσέτες, υφάσματα μεταξωτά, αλλά και με χρυσαφικά και χωράφια.

“Το ενδιαφέρον στο προικοσύμφωνο της γιαγιάς μου της Μαργήτσας είναι ότι και ο γαμπρός, δηλαδή ο παππούς μου, δίνει στη νύφη ένα χρυσό πεντόλιρο, δύο χρυσά δαχτυλίδια, μία χρυσή καρφίτσα, χρυσό ρολόι, και διαμαντένιο σταυρό με χρυσή καδένα”, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μάρθα Αργιαντοπούλου, στα χέρια της οποία πέρασε το προικοσύμφωνο της γιαγιάς από τη θεία της.

“Ο παππούς μου και η γιαγιά μου, όταν ήρθαν στην Ελλάδα δεν έφεραν μαζί τους περιουσιακά στοιχεία. Ήταν πάμφτωχοι. Φαίνεται, όμως, πως στον Πλάτανο, όπου ζούσαν, ήταν πλούσιοι. Εκείνη την εποχή είχαν καταστραφεί τα αμπέλια των Γάλλων από φυλοξήρα και για να κάνουν κρασί αναγκάστηκαν να αγοράσουν όλη την παραγωγή σταφυλιών από τα Γανοχώρια, ανάμεσα στα οποία ήταν και ο Πλάτανος. Έτσι, μπορεί να εξηγηθεί πώς πλούτισαν οι κάτοικοι του Πλάτανου, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο προπάππους μου”, αναφέρει η κ. Αργιαντοπούλου.

Παράλληλα, τονίζει ότι “το προικί της γυναίκας ήταν σιδεροκέφαλο”, δηλαδή μπορεί να διαχειριζόταν την προίκα ο άντρας, αλλά δεν μπορούσε να την εκποιήσει, διότι η κυριότητα ανήκε στη γυναίκα. Σε περίπτωση διαζυγίου, την έπαιρναν τα παιδιά ή αν δεν υπήρχαν παιδιά την έπαιρνε πίσω η γυναίκα.

Σύμφωνα με την κ. Κάσδαγλη, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περιοχή των Κυκλάδων, όπου προίκα δεν έδινε μόνο η νύφη, αλλά και ο γαμπρός.

Μάλιστα, το σπίτι της γυναίκας το έπαιρνε ως προίκα η πρώτη κόρη, η οποία είχε την υποχρέωση να δώσει το όνομα της μητέρας της στο κορίτσι που θα γεννούσε και στην κυριότητα του οποίου θα περνούσε η προίκα της μάνας.

Αντιθέτως, το σπίτι του άντρα περνούσε στην κυριότητα του γιού του, ο οποίος έπρεπε να πάρει το όνομα του παππού από την πλευρά του πατέρα.