Από το http://topontiki.gr/
Ο ανασχηματισμός έχει φτάσει να αποτελεί το πιο αγαπημένο πολιτικό σίριαλ του καλοκαιριού, συχνά επικαλύπτοντας όλα τα υπόλοιπα – και πολύ πιο καυτά – μαντάτα από το μέτωπο της οικονομίας και της κοινωνικής απαντοχής. Μην το υποτιμάτε όμως το θέμα: και μόνο η μάχη των συγκροτημάτων ΜΜΕ για την… ονοματολογία, που διεξάγεται κρυφά και φανερά εν όψει του ανασχηματισμού, δείχνει ότι, υπό όρους, ίσως αποτελέσει μεγάλο πολιτικό γεγονός.
Αυτό όμως θα κριθεί από τη στάση που θα κρατήσει ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αν ο Παπανδρέου επιλέξει να κάνει έναν ανασχηματισμό ουσίας, θα έχουμε πολλές καραμπόλες και αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα, με αποτέλεσμα να έρθουν τα πάνω κάτω στο χρηματιστήριο της κυβερνητικής και…
κομματικής ιεραρχίας. Ας πάρουμε όμως τα πόστα από… την αρχή!
1. Μαξίμου: Εδώ το σίγουρο είναι ότι δεν πρόκειται να αλλάξει ο… Γιώργος! Όμως, από εκεί και… κάτω, κανένας δεν είναι σίγουρος, πλην της διευθύντριας και εξ απορρήτων Ρεγγίνας Βάρτζελη.
Αν μετακινηθεί ο Χάρης Παμπούκης από το Επικρατείας προς το Δικαιοσύνης ή το Εξωτερικών (για να μετρήσει τις αναγνωρισμένες ικανότητές του και εκτός των τειχών), στη θέση του ακούγεται ο Π. Γερουλάνος. Στενός συνεργάτης του Παπανδρέου, που ξέρει τα χούγια του και θα χειριστεί τα ΜΜΕ, ενώ θα συνδυαστεί η τοποθέτησή του με ριζικές αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας του Μαξίμου με τις αλληλοεπικαλύψεις δραστηριοτήτων και εξουσίας.
Σε μια τέτοια περίπτωση, τα επενδυτικά προγράμματα θα μεταφερθούν στους αρμόδιους υπουργούς για να φιλτράρονται καλύτερα, πριν πλακώσουν τα δημοσιεύματα από επιχειρηματίες ανταγωνιστές και – στο μέλλον – … εισαγγελείς!
Εδώ το ζητούμενο είναι να μην του φορέσουν «καπέλο» τον Ραγκούση, ο οποίος επιθυμεί να παίζει τον ρόλο του πρίγκιπα δίπλα στον αυτοκράτορα, θέλοντας να ελέγχει τα πάντα.
2. Αντιπροεδρία: «Πάγκαλος και ξερό ψωμί» πιστεύει ο Γιώργος και έτσι δείχνουν τα πράγματα.
3. Δημόσιας Διοίκησης – Αποκέντρωσης: Δεν προβλέπεται αλλαγή. Τα αποτελέσματα των εκλογών του Νοεμβρίου θα φορτωθούν στον Ραγκούση, μαζί με το χάος που θα προκύψει από τον «Καλλικράτη», καθώς ξεκινάει… ξυπόλυτος στ’ αγκάθια.
Συνάδελφοι του Ραγκούση τού καταλογίζουν ότι τους «θάβει» στον Γιώργο, οι δήμαρχοι ότι τους αγνοεί και γενικώς εμφανίζεται να λειτουργεί ως «αντ’ αυτού», χωρίς μάλιστα να έχει καμιά εξουσιοδότηση. Σε τυχόν απίθανη μετακίνηση (σε αυτά είναι απρόβλεπτος ο Παπανδρέου, που μπορεί να βάλει κανέναν… καθηγητή από το Μπέρκλεϊ!), μόνο ο Παμπούκης μπορεί να καθίσει στον… μικρό θρόνο!
4. Άμυνας: Παραμένει ο Βενιζέλος, για να συνεχίσει ο έργο της φύλαξης των μουσείων, πλοίων και γενικώς πάσης φύσεως ακινήτων από τυχόν εισβολείς.
5. Οικονομικών: Δεν αναμένονται αλλαγές. Παρά την αλαζονεία που επιδεικνύει ο Παπακωνσταντίνου και την απόλυτη μιντιακή προστασία που του παρέχεται, δεν θα ήθελε ο πρωθυπουργός να τον αλλάξει εν μέσω κρίσης και ΔΝΤ. Θα μετρηθεί στον επόμενο ανασχηματισμό, μαζί με τα… έσοδα των εφοριών και τα οικονομικά αποτελέσματα.
6. Εξωτερικών: Του φον Δρούτσα φαίνεται ότι θα του προκύψει το… όνειρο ζωής και θα γίνει επιτέλους υπουργός! Κάποιοι στοιχηματίζουν ότι ο Γιώργος θα κρατήσει τη θέση για να κάνει ταξίδια όταν τον ζορίζουν, ενώ θα ήθελε να πάρει τη θέση και ο Παμπούκης. Άλλος εδώ δεν χωράει!
7. Οικονομίας: Εδώ οι.. μπουκ βάζουν τα πολλά λεφτά! Από τη μια υπάρχουν οι ισχυροί δεσμοί με τον Γιώργο, από την άλλη η «αγορά» θέλει να φύγει από τη θέση η Κατσέλη, ενώ οι περισσότεροι υπουργοί επιθυμούν να τη διαδεχτούν, αλλά είναι άγνωστο τι θα ψηφίσει η… Οικογένεια!
Το τελευταίο διάστημα έχει κάνει αρκετή δουλειά στο υπουργείο, αλλά αυτό δεν είναι το κριτήριο. Σύμφωνα με πληροφορίες, ήδη, με εντολή Μαξίμου, κάνουν μετρήσεις για να δουν αν μπορεί να πάει υποψήφια περιφερειάρχης. Θα το δεχτεί; Αν το ζητήσει ο Γιώργος, μπορεί. Αν μετακινηθεί, πιθανώς στη θέση της να βρεθεί ο Μ. Χρυσοχοΐδης, με αυξημένες και ενισχυμένες αρμοδιότητες.
8. Προστασίας του Πολίτη: Αν ο Παπανδρέου ξεπεράσει το ψυχολογικό θέμα και βάλει σε άλλη θέση τον Χρυσοχοΐδη, επικρατέστερος για το πόστο είναι ο Π. Μπεγλίτης, πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού. Παίζουν ακόμα ονόματα από Παπουτσή μέχρι Σκανδαλίδη και Μ. Παπαϊωάννου.
9. Υγείας: Όλοι λένε ότι φεύγει η Ξενογιαννακοπούλου και μάλλον είναι το πιθανότερο. Δεν μπόρεσε να σταθεί πολιτικά στον κρίσιμο αυτόν τομέα και υπήρξε εξαιρετικά αργή σε όλες τις αποφάσεις. Προαλείφεται ο Α. Λοβέρδος, ενώ οι καραμπόλες μπορεί να φέρουν και τον Μπεγλίτη ή άλλο έμπειρο στέλεχος.
10. Αγροτικής Ανάπτυξης: Εδώ από καιρό μιλούν πολλοί για απομάκρυνση της Μπατζελή. Όμως ο Γιώργος είναι κομμάτι δύσκολο να διώξει όλες τις γυναίκες από το υπουργικό σχήμα.
11. Δικαιοσυνης: Κάτι τρέχει εδώ και μέρες με τις σχέσεις Καστανίδη και Μαξίμου. Κάποιες πολιτικές δηλώσεις του χαρακτηρίστηκαν «περίεργες». Και όταν ακούς τέτοια…
12. Κυβερνητικός εκπρόσωπος: Άχρωμος, άοσμος, λίγος πολιτικά ο Πεταλωτής, αλλά ο Γιώργος δείχνει να τον εμπιστεύεται και ο Ραγκούσης τον έχει για εύκολο συνεργάτη, οπότε δύσκολα θα μετακινηθεί αν αυτά βαρύνουν στο πρωθυπουργικό μέτρημα.
Πολλά πάντως για τα πρόσωπα θα κριθούν από το πολιτικό σκεπτικό που θα καθορίσει τον ανασχηματισμό. Κι εδώ τα σενάρια είναι αρκετά και αλληλοσυγκρουόμενα.
Σενάρια ανασχηματισμού με τα μυαλά στις εκλογές
Θα την πάρει ή όχι στην… Πάρο την απόφαση για τον ανασχηματισμό ο Γιώργος Παπανδρέου; Και, αν ναι, πότε και τι είδους ανασχηματισμό θα κάνει; Και κυρίως: Πού θα τον κάνει; Στην κυβέρνηση, στο Μαξίμου ή και στα δύο;
Το σίγουρο είναι ότι στην Πάρο ο πρωθυπουργός θα οριστικοποιήσει την κατεύθυνση των παρεμβάσεών του όσον αφορά την κυβερνητική πολιτική με τις ομιλίες του στις αρχές Σεπτέμβρη, στην επέτειο της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ, και μερικές μέρες αργότερα στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Η έμφαση – αυτό έχει αποφασισθεί – θα είναι στην κοινωνική διάσταση της πολιτικής και το αναπτυξιακό στίγμα που σήμερα λείπει και, ως αίτημα, έχει καταστεί κάτι ως πανάκεια. Όχι αδίκως, βέβαια, με δεδομένα τα φαινόμενα ύφεσης, που αρχίζουν να ενισχύονται. Και όλα αυτά χωρίς να κάνει συγκεκριμένες εξαγγελίες – άλλωστε, με τι λεφτά να τις υλοποιήσει; – αφού συνήθως οι εξαγγελίες αυτές στη ΔΕΘ, όπως δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής σε συνέντευξή του, δεν υλοποιούνται…
Το δίλημμα και τα σενάρια
Το βασικό, για να αρχίσουμε από τα απλά, είναι ότι ανασχηματισμός θα γίνει – είτε σύντομα είτε πιο μετά – αυτή είναι η μοίρα των κυβερνήσεων. Ήδη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, μέσα από τις διατυπώσεις του, δεν αποκλείει διορθωτικές κινήσεις… Το δίλημμα στον Γ. Παπανδρέου, όπως προκύπτει από τις απόψεις που διατυπώνουν συνομιλητές του, είναι αν οι αλλαγές στην «προς τα έξω» εικόνα της πράσινης διακυβέρνησης θα αποτελέσουν το βασικό όπλο για τις αυτοδιοικητικές εκλογές ή θα χρησιμοποιηθούν ως το κύριο όπλο για ένα νέο ξεκίνημα μετά τις εκλογές.
Ο Παπανδρέου, όπως παραδέχεται στενός συνεργάτης του, έχει πλήρη εικόνα για τις αδυναμίες και τα ατού των σημερινών υπουργών (και συνεργατών του στο Μαξίμου), έχει εισπράξει τα μηνύματα της αγοράς και της κοινής γνώμης και – το κυριότερο – έχει στο μυαλό του τι θέλει να κάνει από εδώ και πέρα.
Πρώτο σενάριο: Φως στο τούνελ
Συνεργάτες του υποστηρίζουν θεωρητικά ότι ένας ανασχηματισμός πριν από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ) θα εμπότιζε με ισχυρές δόσεις αισιοδοξίας όχι μόνο τον κυβερνητικό και κομματικό μηχανισμό, αλλά και το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας, που, όπως λένε στη Ιπποκράτους και στο Μαξίμου, παρακολουθεί «με κατανόηση», παρά τη δεδομένη μεγάλη ενόχληση και σε πολλές περιπτώσεις οργή, την πορεία της οικονομίας.
Το σκεπτικό των κυβερνητικών παραγόντων πίσω από το σενάριο αυτό, που εξετάζεται πολύ σοβαρά, είναι ότι η κίνηση αυτή θα επιβεβαιώσει ότι «τα πολύ δύσκολα και επικίνδυνα πέρασαν» και ότι τα πράγματα μπαίνουν σε έναν δρόμο ελέγχου και παράλληλα – με τις νέες κινήσεις στον τομέα του κοινωνικού κράτους και της ανάπτυξης – ξεκινά μια πορεία εξόδου από την ύφεση με αργά αλλά σταθερά βήματα και προσδιορισμό του χρόνου που θα δούμε αυτό που ψάχνει η… Αγγελική Νικολούλη το «Φως στο τούνελ».
Το σενάριο αυτό όμως αγνοεί μια σοβαρή παράμετρο, που αφορά την «κατανόηση» που δείχνει ο κόσμος προς την κυβέρνηση. Μια «κατανόηση» που δεν είναι δύσκολο να εξαφανιστεί Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, όταν τα νοικοκυριά θα μετράνε τις απώλειες στην τσέπη τους δύσκολους αυτούς μήνες που έχουν γυρίσει από τις διακοπές, αρχίζουν τα σχολεία και σιγά σιγά μπαίνει ο χειμώνας.
Άλλωστε, το γεγονός ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές είναι το πρώτο δεκαπενθήμερο του Νοεμβρίου προσφέρεται για να συνειδητοποιήσουν ακριβώς οι πολίτες τη δεινή οικονομική τους κατάσταση και να πράξουν αναλόγως στις κάλπες.
Πάντως, μια «δόση» της πολιτικής του σεναρίου αυτού ίσως δοθεί και πριν από τη ΔΕΘ, για να δημιουργηθεί δυναμική. Οι υποστηρικτές του σεναρίου αυτού – που λένε ότι ο Γ. Παπανδρέου το βλέπει θετικά – συμπληρώνουν ότι το «μήνυμα» θα δώσει ώθηση και στην εκλογική μηχανή του κυβερνώντος κόμματος, που θα πάει με νέα δεδομένα στη μάχη των αυτοδιοικητικών εκλογών του Νοεμβρίου.
Περισσότερο, προσθέτουν, θα αποτυπώσει μια νέα κατάσταση, αναγκαία για το δύσκολο, έτσι κι αλλιώς, φθινόπωρο και τον χειμώνα. Το σενάριο αυτό έχει και μια δεύτερη εκδοχή ως προς τον χρόνο, αλλά ίδια στόχευση: Να γίνει ο ανασχηματισμός μετά τη ΔΕΘ – περί τον Οκτώβριο.
Δεύτερο σενάριο: Πήραμε το μήνυμα
Tο σενάριο αυτό τοποθετεί τον ανασχηματισμό μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου και ο πυρήνας του λέει, σε περίπτωση που το εκλογικό αποτέλεσμα δεν είναι αυτό που περιμένουν οι «πράσινοι», να κάνουν τις αλλαγές και να πουν «πήραμε το μήνυμα – ξεκινάμε μια νέα πορεία».
Όσοι το υποστηρίζουν – και δεν είναι λίγοι – λένε ότι με την επιλογή αυτή το χαρτί του ανασχηματισμού θα παραμείνει στην εφεδρεία για μετά τις κάλπες και θα μπορεί να το χρησιμοποιήσει ο Γ. Παπανδρέου όπως και όποτε θέλει: και για να «δείξει» στην κοινή γνώμη υπεύθυνους για τυχόν κακό αποτέλεσμα και για να σηματοδοτήσει μια αλλαγή πορείας.
Στο Μαξίμου και την Ιπποκράτους (υπάρχουν και εκεί κάποιοι…) πάντως, δεν τα έχουν βάψει μαύρα από τις εκτιμήσεις που υπάρχουν για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Μελετώντας μόνο τα γκάλοπ βέβαια, τόσο οι πράσινοι όσο και οι γαλάζιοι θα έπρεπε να τα βλέπουν κατάμαυρα – ας όψεται όμως το… παρελθόν.
«Θυμωμένοι» και «απέχοντες»
Αναλυτές διατυπώνουν την άποψη ότι ναι μεν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. έχουν τεράστιες απώλειες, ωστόσο η διαφορά τους παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναλλοίωτη! Λένε επίσης ότι οι απολεσθείσες «ψήφοι» δεν πάνε, κατά κανόνα, σε άλλο κόμμα, αλλά μένουν στην κατηγορία του αναποφάσιστου, του απέχοντος, του «θυμωμένου», για να το πούμε με όρους ψυχολογίας.
Οι ΠΑΣΟΚοι προσβλέπουν τελικά στο ότι μεγάλο μέρος από τις δικές τους απώλειες στα γκάλοπ δεν θα είναι ίδιες και στην κάλπη και ότι θα διατηρήσουν, στις περιφέρειες τουλάχιστον, διαφορά από τη Ν.Δ. Άλλωστε, τα αποτελέσματα των εκλογών του 2009 δίνουν αρκετά περιθώρια για απορρόφηση της δυσαρέσκειας…
Οι «πράσινοι» κάνουν και άλλη μια ψυχολογικού χαρακτήρα πολιτική παρατήρηση μέσα από ποιοτικά δεδομένα ερευνών: Μια μερίδα δυσαρεστημένων και ενοχλημένων από τα μέτρα που ελήφθησαν ελέω τρόικας απαντά, μέσα από άλλες ερωτήσεις, ότι «κάποια στιγμή το κράτος έπρεπε να μπει σε τάξη, να σταματήσει η σπατάλη και η φοροδιαφυγή και γενικά να συμμορφωθούμε με τα κρατούντα στην Ευρώπη».
Μπορεί να ακούγεται αισιόδοξο, αλλά ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι, παρά τα χαράτσωμα που υπέστησαν συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι, μια μερίδα από αυτούς θα σκεφθεί με όρους μέλλοντος και όχι παρόντος… Αισιόδοξο; Μπορεί. Υπάρχει όμως ως καταγραφή και φυσικά προϋποθέτει ότι συνταξιούχοι και μισθωτοί έχουν μεταβληθεί σε μαζοχιστικά ανθρωπάκια που δεν αντιδρούν στην υποβάθμιση του βιοτικού τους επιπέδου.
Αλλαγές και στο Μαξίμου
Ανεξαρτήτως της χρονικής στιγμής που θα επιλέξει ο πρωθυπουργός για να κάνει τις όποιες αλλαγές που θέλει στο κυβερνητικό σχήμα, ο Γ. Παπανδρέου έχει κατά νου και ήδη εξετάζει σχέδια ώστε να τις συνοδεύσει με νέα δομή, τόσο στην κυβέρνηση όσο και στο Μέγαρο Μαξίμου: Ήδη ο Παμπούκης – και ξένοι ειδικοί – έχουν μελετήσει και διαμορφώσει προτάσεις για νέο μοντέλο πρωθυπουργικού γραφείου.
Ο Γ. Παπανδρέου δεν κρύβει ότι θέλει το Μαξίμου σε πιο επιτελικό ρόλο και την κυβέρνηση σε ενότητες δράσης. Αυτά βεβαίως πριν διαπιστωθεί τι χάος παρέλαβε από τον προκάτοχό του και πριν δρομολογήσει την προσφυγή στον Μηχανισμό Στήριξης (Ε.Ε. – ΕΚΤ – ΔΝΤ). Ένας ανασχηματισμός θα δώσει την ευκαιρία, λένε άνθρωποι που έχουν εικόνα από τα σχέδια που εξετάζει ο πρωθυπουργός, να συνδυάσει και νέες δομές.
Ειδικά αν η ανθρωπογεωγραφία του ανασχηματισμού, προσθέτουν, βγάζει έξω από τα σημερινά τους πόστα κάποιους ανθρώπους που ο πρωθυπουργός πιστεύει στην αξία τους (ή δεν θέλει να στενοχωρήσει…).
Ποιοι όμως μπορεί να βρεθούν εκτός των σημερινών τους θέσεων;
Όχι στους όρους των ΜΜΕ
Συνομιλητής του Παπανδρέου σπεύδει να εξηγήσει ότι ο Γ. Παπανδρέου «δεν σκέφτεται με όρους ΜΜΕ» – αυτό σημαίνει ότι αρκετά από τα ονόματα που γράφονται στον Τύπο ότι βλέπουν την έξοδο ή είναι υπό μετακίνηση ίσως να μην είναι στα πλάνα του πρωθυπουργού… Οι ίδιοι λένε επίσης ότι «κάποιοι τομείς είναι εμφανές ότι θέλουν ενίσχυση» και ότι «αν αυτό το πιστεύει και ο Παπανδρέου, θα κάνει αλλαγές ακόμα και αυτών που ο Τύπος ονομάζει φίλους του!».
Η φράση αυτή κρύβει ένα μέρος του ανασχηματισμού: ότι ο Γ. Παπανδρέου ετοιμάζει αλλαγές και σε ανθρώπους του – λεγόμενου – στενού περιβάλλοντός του, είτε αυτές προέλθουν από εντοπισμό αδυναμιών είτε από άλλους λόγους. Στους δεύτερους περιλαμβάνεται αφενός η επιθυμία των ίδιων για αλλαγή πόστου ή αφετέρου η ανάγκη που θα προκύψει από επιλογές προσώπων για τις εκλογές της Τ.Α.
Ήδη για τα ψηφοδέλτια περιφερειών ακούγονται τα ονόματα υφυπουργών (Φώφη Γεννηματά, Γ. Αρναουτάκης, Μπόλαρης κ.ά.), ενώ – προσέξτε! –, παρά την άρνηση της ίδιας, εξετάζεται από πολλές πλευρές και η κάθοδος στις εκλογές υπουργού στην Περιφέρεια Αττικής. Μάλιστα λένε ότι στις μετρήσεις της κοινής γνώμης, ενώ αρχικά δεν ήταν ιδιαίτερα καλές για το πρόσωπό της, τελευταία διαμορφώνεται νέα κατάσταση, με δυναμική ανόδου και με πολλές τονωτικές ενέσεις…
Βέβαια, θα πρέπει να πούμε πως οι πληροφορίες λένε ότι ο Γιώργος επιμένει σε γυναίκα υποψήφια, οπότε δεν αποκλείεται στο πρωθυπουργικό laptop να υπάρχει και το όνομα και δεύτερης γυναίκας υπουργού υποψήφιας για την Περιφέρεια Αττικής.
Η ατζέντα
Ανεξαρτήτως ωστόσο της επιλογής ή όχι του ανασχηματισμού, ο Γιώργος Παπανδρέου στην Πάρο διαμορφώνει την ατζέντα των επόμενων κινήσεών του, καθώς γνωρίζει, όπως λένε συνεργάτες του, ότι η ψυχολογία επηρεάζει πολύ την οικονομία. Έτσι, το κύριο βάρος το δίνει στη διπλή εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη, αλλά και σε τομείς της οικονομίας όπως ο ΟΣΕ, η ΔΕΗ και διάφορες ελλειμματικές ΔΕΚΟ.
Λένε επίσης ότι ο Παπανδρέου θέλει να επαναφέρει στην κοινή ατζέντα επιλογές και δράσεις που το ΠΑΣΟΚ ήθελε προ της κρίσης και των εξ αυτής δεσμεύσεων. Θα ξεδιπλώσει, συνεπώς, το κυβερνητικό όραμα στα νέα δεδομένα που αφορούν το κοινωνικό κράτος, την ενίσχυση της περιφέρειας, την πράσινη ανάπτυξη, τις καινοτόμες δράσεις, τα έργα υποδομών κ.ά. Επίσης, σχεδιάζεται να δοθεί μια ακόμα γεύση νέου μοντέλου διακυβέρνησης και κράτους. Κι αυτό, σε σχέση με τα άλλα, είναι πολύ εύκολο και να ειπωθεί και να δρομολογηθεί…
Βέβαια, το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Μετά το σοκ που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός και την άγρια ύφεση στην οποία έχει μπει η ελληνική οικονομία, μπορεί ο Παπανδρέου να κάνει τέτοιου είδους κινήσεις, να τις χρηματοδοτήσει και φυσικά να μπορέσει να αλλάξει την ψυχολογία του απλού πολίτη; Ύστερα από τέτοιες δόσεις κυνικού και ψυχρού φιλελευθερισμού, πώς μπορεί ο κόσμος να δεχθεί εξαγγελίες περί κοινωνικού κράτους; Οι απαντήσεις… προσεχώς!

Από το http://antidimos.blogspot.com/
Γράφει ο Νίκος Λυγερός
Όταν εξετάζουμε την περίπτωση του Καστελόριζου σε βασικό επίπεδο, έχουμε την απλοϊκή εντύπωση ότι πρόκειται για μια λεπτομέρεια όσον αφορά το εδαφικό μας. Σε δεύτερο επίπεδο, αντιλαμβανόμαστε ότι η ύπαρξη του Καστελόριζου είναι σημαντική για την ένωση των F.I.R Αθήνας και Λευκωσίας. Σε τρίτο επίπεδο, επινοούμε ότι η θέση του Καστελόριζου είναι σημαντικότατη για τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Όλο αυτό το πλαίσιο διαμορφώνεται με την έννοια της μέσης γραμμής. Κι η ίδια είναι η επίπτωση στο μαθηματικό επίπεδο των διαγραμμάτων Voronoi.
Συνήθως, η μέση γραμμή παρουσιάζεται ως ένα στατικό στοιχείο. Με τα διαγράμματα Voronoi, η γεωστρατηγική του…
χώρου μετατρέπεται σε τοποστρατηγική του χρόνου. Κι οι χάρτες αποκτούν μια δυναμικότητα. Ο εντοπισμός των κυψέλων Voronoi επιλύουν μερικά νοητικά προβλήματα που παράγουν οι ακτές πάνω στη θάλασσα. Διότι η θάλασσα δεν αυτοκαθορίζει τις μέσες γραμμές. Κατά συνέπεια, όταν οι αποστάσεις μεταξύ ακτών και νησιών μεγαλώνουν, ο καθορισμός της μέσης γραμμής μοιάζει αυθαίρετος για τον μη ειδικό. Με τα διαγράμματα Voronoi αποκτούμε μία…
δυναμική εικόνα των πραγμάτων κι όχι μόνο.
Η εικόνα που δίνουν τα διαγράμματα Voronoi, αποτελεί κι ένδειξη για την στρατηγική του μέλλοντος. Και πολλές κινήσεις, οι οποίες φαίνονται παράδοξες εξ αρχής μετατρέπονται σε παράξενες και τελικά σε κατανοητές. Επιπλέον, τα διαγράμματα Voronoi μέσω της θεωρίας γραφημάτων ενισχύουν τα θεωρητικά στοιχεία της τοποστρατηγικής. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα, διότι είναι ήδη η απόδειξη. Μια απόδειξη δίχως λόγια, διότι είναι μία εικόνα που μιλά από μόνη της. Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για ένα στοιχείο της γεωγραφίας, αλλά για ένα εργαλείο των μαθηματικών με εφαρμογές στην στρατηγική.
Όσον αφορά στο Καστελόριζο, τα διαγράμματα Voronoi είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι ούτε τακτικό, ούτε επιχειρησιακό, ούτε στρατηγικό το πρόβλημα. Το Καστελόριζο ανήκει στην υψηλή στρατηγική της Ελλάδας και πρέπει να το ενισχύσουμε, όχι για τυπικούς λόγους, όπως πιστεύουν οι περισσότεροι από εμάς, αλλά για έναν ουσιαστικό λόγο, ο οποίος είναι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη κι η απόδειξη είναι τα διαγράμματα Voronoi. Η εφαρμογή της τοποστρατηγικής στην περιοχή δεν λέει τίποτα άλλο. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης να το ακούσουμε.

Γράφει ο Θρασύβουλος Μαυρομμάτης
Λέκτορας Ιατρικής Παν/μίου Πατρών
Τελικά είμαστε ένας καταραμένος λαός που ζει σένα ευλογημένο τόπο η αντιστρόφως;
Ως εδώ όμως που φτάσαμε και ως εκεί που θα βρεθούμε δεν έχει σημασία πλέον το ερώτημα.
Σημασία πια έχει μόνον το τι θα κάνουμε από εδώ και μετά.
Και για αυτό το πολύ δύσκολο και επικίνδυνο μετά, πρέπει να απαντήσουμε τώρα.
Θα αφήσουμε μήπως τον δικαιολογημένο θυμό μας να ξεσπάσει ανεξέλεγκτος, να πυρπολήσει και «γαία πυρί μειχθήτω», όπως ονειρεύεται η αριστερά, η με σκέψη και περίσκεψη να αρχίσουμε να μαζεύουμε τα κομμάτια μας και να ξαναβρούμε το δρόμο και τον τόπο που χάσαμε;
Ναι, για εμάς μιλάω, που δυστυχώς δεν αντιδράσαμε όσο ήταν νωρίς.
Για όλους εμάς που σχεδόν αυτιστικά σιωπήσαμε αφήνοντας ανενόχλητους τους…
θύτες, αλλά και τόσο αμέριμνα απολαύσαμε τα ελαττώματα της παρακμής μας και κάναμε τη γενιά μας ντροπή του έθνους και της ιστορίας.
Ως εδώ όμως που φτάσαμε και ως εκεί που θα βρεθούμε η απόφαση της ώριμης και συνετής σκέψης που θα υπομείνει, θα αγωνιστεί και θα ξαναχτίσει με άλλα υλικά το μέλλον είναι Εθνικός μονόδρομος.
Μονόδρομος που όμως απαιτεί προϋποθέσεις.
Και πρώτη και κύρια προϋπόθεση είναι η ηθική κάθαρση και η αποτοξίνωση.
Κάθαρση από ότι βδελυρό και αχρείο αφήσαμε να μας φτάσει ως εδώ που ντρεπόμαστε και πονάμε.
Κάθαρση, όχι μόνον για την εκδίκηση που αγριεύεται μέσα μας, αλλά για δικαιοσύνη, για παραδειγματισμό και για μήνυμα.
Αλλά και αποτοξίνωση μαζί από ότι μας μπόλιασε και μας έβλαψε, από ότι μας γέμισε με λίπος τον εγκέφαλο και στέγνωσε την ψυχή μας.
Κάθαρση λοιπόν για τους φταίχτες με τα σπουδαία ονοματεπώνυμα και αποτοξίνωση για όλους εμάς από την ανόητη μακαριότητα, τους εθισμούς και τον «ωχαδελφισμό» .
Και όλους αυτούς τους ξιπασμένους και τους μεγαλόσχημους που μας πρόσβαλαν και μας ταπείνωσαν–και που ακόμα σαν τους μαυραγορίτες καραδοκούν αδιόρθωτοι να ασελγήσουν στους εξαθλιωμένους, να τους στείλουμε χωρίς κανένα οίκτο στον πιο βαθύ Καιάδα της κοινωνίας, της πολιτικής και της ιστορίας.
ΝΑΙ, υπάρχει ελπίδα, υπάρχει φως.
Αρκεί συντετριμμένοι και μονιασμένοι να ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής και του νου και να αναζητήσουμε και να αναδείξουμε τον νέο Ηγέτη του λαού και του τόπου.
Δεν θα γονατίσουμε λοιπόν, δεν θα καταστρέψουμε και δεν θα λιποψυχήσουμε.
Θα αγωνιστούμε με μνήμη και τιμή στο περήφανο χτες μας, θα αγωνιστούμε με δύναμη και απόφαση για το σήμερα και το αύριο που πρέπει όρθιοι να προλάβουμε και να χτίσουμε από την αρχή.
Και προς όλους τώρα τους «πεφωτισμένους» που ψήφισαν ΝΑΙ στα άδικα και βάναυσα μέτρα μονόπλευρης φτώχειας του Δ.Ν.Τ. και του κ. Γ. Παπανδρέου, τα οποία όμως έτσι κι αλλιώς θα περνούσε η αμφίθυμη κοινοβουλευτική του πλειοψηφία (άρα ανόητος και ο light αντίλογος της κινδυνολογίας), η κρίσιμη ερώτηση.
Τελικά μόνον το ΚΚΕ και την αριστερά θα πρέπει να βρίσκουν σκέπη, έκφραση και προστασία μέσα στην απόγνωσή τους τα εκατομμύρια των εξαγριωμένων Ελλήνων, που χωρίς σε τίποτα να φταίνε γονατίζουν, ματώνουν και απελπισμένα ψάχνουν μια χαραμάδα ελπίδας;
Με άλλα λόγια, στην αριστερά της ανατροπής θα χαρίσουμε τον δίκαιο θυμό τους;

Πού σαι καημένε Περικλή
να δεις τα greeklishάκια…

Είναι τραγικό… Μαθητές από τη Ρωσία και την Ιαπωνία που έχουν επιλέξει για δεύτερη γλώσσα την ελληνική, θέλησαν να αλληλογραφήσουν τώρα το καλοκαίρι με συνομηλίκους τους στην Ελλάδα αλλά βρέθηκαν προ εκπλήξεως! Ενώ τα ρωσάκια και τα γιαπωνεζάκια έγραφαν στο κομπιούτερ ελληνικά, τα δικά μας απαντούσαν με greeklish!
Αλλά και όταν μαθητές απο τη Γαλλία, που στο κλασικό σχολείο τους διδασκόντουσαν και την ελληνική γλώσσα, επισκέφθηκαν την Αθήνα και ήρθαν σε…
επαφή με ελληνόπουλα δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν απόλυτα μαζί τους, γιατί τα τελευταία χρησιμοποιούσαν λέξεις και εκφράσεις ακατάληπτες μιξαρισμένες με αμερικάνικες… Και όταν ανέβηκαν όλα μαζί στην Ακρόπολι και μετά επισκεφθήκανε το μουσείο της, τα δικά μας δεν καταλάβαιναν τις ελληνικές λέξεις που έλεγαν με θαυμασμό τα ξένα -ενημερωμένα στα αρχαιολογικά- όπως: αέτωμα, γλυπτόν, κίονας, χιτώνας… Αλλά και που να καταλάβουν τα ελληνομαθή γαλλάκια κάποιες λέξεις των δικών μας που δεν υπάρχουν σε κανένα λεξικό…
Και ιδού ο κεραυνός, αυτός που δείχνει την απομάκρυνση από τις ρίζες της γλώσσας μας ακόμη και από τους θεματοφύλακές της, που πρέπει να είναι οι γράφοντες σε έντυπα και αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι… Έλαβα από εργαζόμενο σε περιοδικό το εξής κείμενο στα greeklish:
perioxi: Athina. sxolia: kirie…… kalispera. eimai dimosiografos apo tο periodikο…… Kanoume ena omorfo afieroma kai tha thelame na mas milisete….. Perimeno nea sas. Me ektimisi
Το μόνο που μπορώ να πω είναι το άσμα “που σαι καημένε Περικλή, να δεις τα γκρικλισάκια…” ΚΛΙΚ ΕΔΩ…

Δύο σχηματισμοί τουρκικών μαχητικών με συνολικά 14 αεροσκάφη – τα έξι οπλισμένα – προχώρησαν σήμερα δύο παραβάσεις και δύο παραβιάσεις στο βόρειο και κεντρικό Αιγαίο χωρίς να σημειωθούν εμπλοκές.
Όλα τα αεροσκάφη αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν σύμφωνα με τους διεθνείς κανόνες, κατά την πάγια τακτική.

Από το http://www.kalami.us/

Τι αναφέρει ειδική ανάλυση-εκτίμηση (23 Ιουλίου ’10) του GIS/Defense & Foreign Affairs, μ’ έδρα την Ουάσιγκτον.

Στόχος-προτεραιότητα της Τουρκίας:
Απόκτηση πυρηνικών όπλων:

«…Κινείται πολύ γρήγορα (γιά να γίνει πυρηνική δύναμη)… Η απόκτηση πυρηνικών όπλων από την Τουρκία, θ’ αλλάξει την στρατηγική δυναμική στην ανατολική Μεσόγειο, Καύκασο και Μαύρη Θάλασσα…

Οι αναπτυσσόμενες σχέσεις με Πακιστάν, Βραζιλία, Ιράν δείχνουν τις επιδιώξεις της…

Η ”ζαλισμένη” -εξαιτίας προβλημάτων- Ελλάδα, γνωρίζοντας τις επιδιώξεις της Τουρκίας, αντιδρά συμμαχώντας με το Ισραήλ… Στην βάση Incirlik -δεν σταθμεύουν εκεί αμερικανικά αεροπλάνα- υπάρχουν 90 (B61) ατομικές βόμβες. Γιά τις 40, την ευθύνη (”μεταφοράς” τους) έχει η…

 τουρκική πολεμική αεροπορία…». Εκτιμήσεις γιά την πολιτική της Τουρκίας στα Βαλκάνια και την επιδίωξή της γιά παγίωση της διχοτόμησης στην Κύπρο.

Aπό το http://xeirourgeio.blogspot.com/

Όλα ήταν ένα σχέδιο. Δεν έφτασε η Ελλάδα να χρωστά τόσα χρήματα από κακοδιαχείριση και απλή ηλιθιότητα. Το κόλπο πάει ως εξής: Φέρνεις την διαφθορά. Ο νόμος περί μη ευθύνης υπουργών είναι ένα από τα κόλπα. Σημαντικό στοιχείο που έχει θαφτεί από τα ΜΜΕ είναι το γεγονός ότι ο ίδιος νόμος, την ίδιο περίοδο ψηφίστηκε ΚΑΙ στην Ιταλία, ΚΑΙ στην Ισπανία. Θεωρείτε τυχαίο το γεγονός;
Μετά, δίνεις δάνεια στην χώρα που έχεις βάλει στο στόχαστρο για να…

φτιάξει υποδομή. Η υποδομή αυτή φροντίζεις να μην είναι πραγματικά τόσο χρήσιμη για την χώρα, όσο θα έπρεπε. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και η πανάκριβη υποδομή τους είναι ένα παράδειγμα. Έχεις φροντίσει να διαλύσεις κρατικούς μηχανισμούς παραγωγής υποδομών, και τώρα θα αναλάβουν την κατασκευή των υποδομών ξένες εταιρείες. Οι δικές σου. Εδώ έρχεται σαν λουκούμι η διαφθορά. Οι υποδομές που θα φτιάξουν οι εταιρείες σου θα κοστίσουν δέκα, είκοσι, εκατό φορές παραπάνω από όσο πρέπει. Έτσι, εσύ θα πάρεις πίσω τα δανεικά που έδωσες χωρίς να κάνεις τίποτα, και θα μείνουν και οι τόκοι για να εισπράττεις.
Άλλο κόλπο είναι, να βάζεις τη χώρα – στόχο σε μπελάδες με έναν παπάρα γείτονα, και μετά να της πουλάς όπλα, και μάλιστα σε πολλαπλάσια τιμή από την πραγματική τους αξία. Εδώ οι μπίζνες είναι τέλειες. Με ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια. Πουλάς και στους δύο.
Υπερχρεώνεις μια χώρα τόσο πολύ που αδυνατεί να σε αποπληρώσει ώστε να την έχεις του χεριού σου. Το επόμενο στάδιο – που θα το δούμε σύντομα – είναι να δούμε την χώρα μας να ξεπουλάει τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της για ψίχουλα, ή να ζητήσουν από την Ελλάδα να συνδράμει σε στρατιωτικές εκστρατείες (αυτό ήδη το είδαμε και με τον Γιώργο που έστειλε ενισχύσεις στο Αφγανιστάν). Αποδυναμώνονται ώστε να πωληθούν φθηνά, οι κρατικές εταιρείες παραγωγής ενέργειας, οι τηλεπικοινωνίες η ύδρευση, η εκπαίδευση, η υγεία και ούτω καθεξής. Όλον αυτόν τον πλούτο που δεν τόλμησε η χώρα μας να εκμεταλλευθεί για να βγούμε από την μιζέρια μας, όλο αυτό το κοινωνικό κεφάλαιο που έχουμε δημιουργήσει ως τώρα, θα τα δώσουμε για ψίχουλα, μοναχά για να παραμείνουμε στην μιζέρια μας, ραγιάδες ενθυμούμενοι την ένδοξη ιστορία των προγόνων μας, αυτήν που άμα το πολυσκεφτούμε, την έγραψαν άξιοι πρόγονοι ανάξιων απογόνων. Αυτήν που άμα το σκεφτούμε λίγο περισσότερο, ανήκει στους προγόνους μας, όχι σε μας. Εμείς δεν είμαστε ικανοί να γράψουμε ιστορία, παρά μόνο κάνα ανόητο σαχλοτραγουδάκι. Μήπως είναι ώρα να γράψουμε την δική μας ιστορία; Ή μήπως η ιστορία που ήδη γράφουμε είναι το «Πώς να καταστρέψετε την χώρα σας σε 30 χρόνια»;

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου*

Η κυριαρχία των κρατών σήμερα έχει πολλές διαστάσεις, τυπικής και άτυπης μορφής. Η κυριαρχία εμφανίζεται τυπικά να ασκείται στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου, αλλά η αλήθεια είναι ότι η άσκηση και κυρίως ο τρόπος άσκησης και η μορφή νομιμοποίησης της συγκεκριμένης μεθόδου εξυπηρέτησης του λεγόμενου εθνικού συμφέροντος, είναι εκείνη που ορίζει την διάσταση της κυριαρχίας του κάθε κράτους στη συγκυρία. Το διεθνές δίκαιο αποτελεί ένα γενικό πλαίσιο, το οποίο αποσκοπεί να περιγράψει μάλλον την μορφή νομιμοποίησης, παρά τους…
 ακριβείς όρους νομιμότητας της κρατικής δράσης. Με την έννοια αυτή ολόκληρο το διεθνές δικαιακό σύστημα δεν υπάρχει για να ορίσει την κυριαρχία κρατών ή/και φορέων κρατικής εξουσίας, αλλά για να προσδιορίσει το γενικότερο πλαίσιο άσκησης αυτής της κυριαρχίας.
Διασαφηνίζω τα παραπάνω για να καταλήξω στο ότι και σήμερα, όπως και κατά το ιστορικό παρελθόν δημιουργίας και εξέλιξης του Westphalian System, από το 1648 και εντεύθεν δηλαδή, ο τρόπος που ασκεί κάθε κράτος την κυριαρχία του και η μορφή με την οποία επιχειρεί να τη νομιμοποιήσει εντός και εκτός της χώρας, καταμαρτυρεί το είδος της κυριαρχίας που η πολιτεία του συγκεκριμένου κράτους εννοεί και υπερασπίζεται. Δυστυχώς, σήμερα η Ελλάδα, μέσω της κυβέρνησής της ασφαλώς, εμφανίζεται και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό να αντιλαμβάνεται την εθνική ταυτότητα της χώρας, στο πλαίσιο ενός κράτους περιορισμένης κυριαρχίας.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται σ’ αυτό το σημείωμα να παραθέσω δηλώσεις του πρωθυπουργού, του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και άλλων κυβερνητικών αξιωματούχων, για να υποστηρίξω αυτή την αντίληψη. Τα γνωρίζετε όλοι όσοι διαβάζετε ελληνικά και δυστυχώς και στο διεθνές κοινό αποκρυσταλλώνεται αυτή η εικόνα: η mental picture της Ελλάδας, μιας χώρας που αδυνατεί σήμερα να υπερασπιστεί κυριαρχικά δικαιώματα τα οποία θεμελίωσε μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, την ένταξή της στην ΕΟΚ και την ένταξή της στην Ευρωζώνη.
Την ευθύνη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων σου ως χώρα, στο πλαίσιο της διεθνούς πολιτικής, την έχει η πολιτεία με τα όργανά της και ευρύτερα στις δημοκρατίες, ο λαός. Κανένα απολύτως δικαίωμα δεν σου διασφαλίζει το διεθνές δίκαιο. Δεν υπάρχει κανείς δικαστής για να κρίνει την διαμόρφωση αυτών των δικαιωμάτων στην συγκυρία. Δεν υπάρχουν αναλλοίωτα δικαιώματα στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Αποτελεί τον χείριστο λαϊκισμό όταν ελληνικές κυβερνήσεις επιχειρούν να διασκεδάσουν την έλλειψη πολιτικής βούλησης ή την ανικανότητά τους να υπερασπισθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού κράτους, αναφερόμενες με δέος στις αρχές και σε αποφάσεις φορέων του διεθνούς δικαίου.
Αν δεν θέλεις ή δεν μπορείς να υπερασπισθείς την ελληνική κοινωνία, καλό είναι να πάψεις να ασχολείσαι με την πολιτική. Δεν έχεις το δικαίωμα σε καμία περίπτωση, να ισχυρίζεσαι ότι η Ελλάδα έχασε μέρος της κυριαρχίας της εντασσόμενη στον μηχανισμό ΔΝΤ – ΕΕ – ΕΚΤ, ή ότι δεν σε νοιάζει τι πράττουν οι γείτονες είτε στον βορρά, είτε οι εξ ανατολών, καθώς εσύ έχεις το σχέδιό σου, το οποίο, ότι και να κάνουν, δεν πρόκειται να χαλάσει. Επιτέλους λίγη σοβαρότητα θα έπρεπε να υφίσταται από τους κυβερνώντες. Δεν μπορεί να συνεχισθεί άλλο αυτή η σαχλαμάρα. Είναι αδύνατον η κυβέρνηση να υπερασπισθεί την χώρα και την ελληνική κοινωνία με αυτές τις αντιλήψεις. Κανένα κράτος στον κόσμο δεν μπορεί να ορίσει την εθνική του ταυτότητα και το εθνικό του συμφέρον, αγνοώντας την πραγματική διάσταση των διακρατικών σχέσεων και του διεθνούς περιβάλλοντος άσκησης πολιτικής. Η δήθεν ψυχραιμία που δείχνει η ελληνική κυβέρνηση αυτές τις μέρες στο Αιγαίο, θυμίζει την αντίδρασή της την περίοδο που ζητούσε πολιτική υποστήριξη και όχι χρήμα από τους ετέρους μας στην ΕΕ για να μην χρεοκοπήσει η χώρα. Η ίδια ακριβώς διαλεκτική αποκρυσταλλώνεται στην πολιτική αντίδραση της κυβέρνησης στην λανθάνουσα διένεξη της Ελλάδας με την Τουρκία με επίκεντρο το Αιγαίο.
Ενώ είναι εμφανές ότι η Τουρκία ως νέα περιφερειακή δύναμη αναπτύσσει τον ηγεμονικό της ρόλο σε ολόκληρη την βαλκανική και επιδιώκει την αναθεώρηση ολόκληρου του καθεστώτος στο Αιγαίο υπέρ των συμφερόντων της, η κυβέρνηση επιδεικνύει … ανοχή και ψυχραιμία, διότι, όπως ισχυρίζεται, έχει σχέδιο! Η κατάσταση αυτή ξεκίνησε από την περίοδο Σημίτη, συνεχίστηκε επί Καραμανλή και τώρα πλέον λαμβάνει μάλλον δραματική διάσταση. Ο λόγος είναι ότι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου φαίνεται να έχει εσωτερικεύσει την αντίληψη πως η Ελλάδα δεν μπορεί να υπάρξει υπερασπιζόμενη δικαιώματα που έχουν αποκρυσταλλωθεί στο πλαίσιο της εθνικής κυριαρχίας της μέχρι τώρα. Προσπαθεί, λοιπόν, να εισέλθει σε έναν άδηλο διάλογο που αφορά στο εθνικό συμφέρον με τους γείτονες και ευρύτερα την διεθνή κοινότητα, στην βάση της φιλοσοφίας για μια παγκόσμια διακυβέρνηση και στην βάση του αναθεωρητισμού που επαγγέλλεται η κυβέρνηση Ομπάμα και σημαντικοί παράγοντες της ΕΕ, για το Αιγαίο και συνολικά την Βαλκανική.
Αν αυτό πράγματι είναι το σχέδιο της κυβέρνησης του Γιώργου, ας βγουν να το περιγράψουν στον ελληνικό λαό και ας πάψουν να δημιουργούν τετελεσμένα και να διαστρεβλώνουν έννοιες και πραγματικά γεγονότα που συνιστούν την διαδικασία δραματικής μεταβολής της θέσης της χώρας στην περιοχή, στο παγκόσμιο σύστημα και του στάτους της ελληνικής κοινωνίας. Είχα χρέος να σημειώσω τα παραπάνω, πιστεύοντας ότι θα ευαισθητοποιηθούν έστω και την τελευταία στιγμή, κάποιοι πολιτικοί φορείς και η κοινωνία των πολιτών. Και η τελευταία ελπίς, είναι μία ελπίς, που έλεγε ο Κάφκα πριν τα … τινάξει!

*Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία. Άσκησε δημοσιογραφία στην Ελλάδα από το 1985 έως το 2003.

Από τον Πάνο Ιατρίδη
http://www.panosiatridis.blogspot.com/