Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης στο μονοπάτι… 

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Β΄ Λυκείου με την εμψύχωση της φιλολόγου Νικολαϊδου Κατερίνας, συμμετείχαν σε μια βιωματική δράση στη φύση, εμπνευσμένη από το έργο του Φερνάντο Πεσσόα και τη λιτή, διαυγή ματιά που συναντάμε στα ποιήματα ποιήματα του ετερώνυμου Αλμπέρτο Καέιρο. Απ’ όλα τ’ άλλα ετερώνυμα, επιλέξαμε εκείνο του Α. Καέιρο, διότι  βρίσκεται πιο κοντά στη φύση, δίχως εξωραϊσμούς και περιγραφικές υπερβολές «…σκέφτομαι, όχι όπως ο οποιοσδήποτε σκέφτεται,/ Αλλά όπως αυτός που αναπνέει.» .Η εστίαση δόθηκε στην απλή συνύπαρξη με τη φύση,στην παρ-ουσία μας.

Σε ένα μονοπάτι έξω από τη σχολική καθημερινότητα, η ποίηση μετατοπίστηκε από το κείμενο στην εμπειρία. Ο λόγος υποχώρησε, δίνοντας χώρο στην παρατήρηση, στη σιωπή, στην απλότητα των πραγμάτων όπως αυτά εμφανίζονται. Μικρές εικόνες του τοπίου, ήχοι, κινήσεις, στιγμές — ακόμη και η αυθόρμητη παρουσία ενός κατσικιού (της Σαββατούλας) — έγιναν αφορμές για μια διαφορετική προσέγγιση του ποιητικού βλέμματος. Οι μαθητές και οι μαθήτριες πειραματίστηκαν με έναν λόγο λιτό, απαλλαγμένο από περιττές ερμηνείες, ανακαλύπτοντας ότι η ποίηση μπορεί να υπάρξει μέσα στο ελάχιστο: σε αυτό που συχνά προσπερνάμε χωρίς να το δούμε. Έτσι, η γραφή και η έκφραση, δεν λειτούργησε ως άσκηση τεχνικής, αλλά ως καταγραφή μιας σχέσης με τον κόσμο. 

«Μια πεταλούδα περνά από μπροστά μου
Και για πρώτη φορά παρατηρώ στη Δημιουργία
Ότι δεν έχουν χρώμα ή κίνηση οι πεταλούδες,
Κανονικά, όπως χρώμα ή άρωμα δεν έχουν τα λουλούδια.
Χρώμα είναι αυτό που χρωματίζει της πεταλούδας τα φτερά
Κίνηση είναι αυτό που υπεισέρχεται στην κίνηση της πεταλούδας
Άρωμα είναι αυτό που αρωματίζει του λουλουδιού τη μυρωδιά.
Η πεταλούδα είναι μονάχα πεταλούδα
Και το λουλούδι, απλά ένα λουλούδι.»

………………………………………………………………………………………….

«Η άμαξα πέρασε από το δρόμο κι έφυγε
Κι ο δρόμος δεν έγινε ούτε πιο άσχημος ούτε πιο όμορφος.
Έτσι και με των ανθρώπων τη δράση, σε όλο τον κόσμο.
Δεν αφαιρούμε και δεν προσθέτουμε τίποτα.
Περνάμε και ξεχνιόμαστε.

Κι ο ήλιος έρχεται κάθε μέρα στην ώρα του»

Fernando Pessoa/Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο