Η Πρόσκληση:
Οι αφίσες της παράστασης:
Το Πρόγραμμα:
Σ’ αυτό το έργο που γράφτηκε το 1670, ο Μολιέρος διακωμωδεί ένα νεόπλουτο αστό, τον κύριο Ζουρνταίν, που θέλει να παραστήσει τον αριστοκράτη. Και όσο βέβαια ο κύριος Ζουρνταιν περιορίζεται στο να φοράει αρχοντικά ρούχα, να χορεύει μενουέτο και να παίρνει μαθήματα ξιφασκίας ή φιλοσοφίας, η μανία του είναι ακίνδυνη και αφορά μόνο τον ίδιο. Η μανία του αρχίζει να γίνεται επικίνδυνη από τη στιγμή που θέλει να ρυθμίζει σύμφωνα με αυτή και τη ζωή των μελών της οικογένειας του. Το έργο επικεντρώνεται στην προσπάθεια του Αρχοντοχωριάτη να απαλλαγεί από το στίγμα της ταπεινής καταγωγής του και να αποκτήσει τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της ανώτερης τάξης, της αριστοκρατίας. Μαϊμουδίζει συμπεριφορές ξένες προς την ιδιοσυγκρασία και την ανατροφή του, μιμείται το life style που επικρατεί στο παλάτι του βασιλιά Λουδοβίκου 14ο και σπαταλάει τεράστια ποσά σε δασκάλους για να τον μεταμορφώσουν, ώστε να γίνει αποδεκτός από την άρχουσα τάξη. Την αφέλειά του εκμεταλλεύεται ο αδέκαρος, ξεπεσμένος Κόμης Δοράν και τον ταράζει στα δανεικά κι αγύριστα, καθώς ο καλοκάγαθος αστός Ζουρνταίν ονειρεύεται να παντρέψει με τον Κόμη την κόρη του Λουσίλ και να εισχωρήσει με αυτόν το γάμο στους κύκλους της αριστοκρατίας.Ο έρωτας όμως έχει τους δικούς του κανόνες: η Λουσιλ αγαπάει έναν όμορφο νεαρό της δικής της τάξης, τον Κλεόντ. Αυτός, με τη συμπαράσταση της Κυρίας Ζουρνταίν, της πιστής της καμαριέρας Νικολέτας, αλλά προπάντων χάρη στα κόλπα του Κοβιέλ -του δαιμόνιου υπηρέτη του, θα παρακάμψει όλα τα εμπόδια και θα αποκτήσει την αγαπημένη του, δίνοντας στον Αρχοντοχωριάτη ένα φάρμακο πολύ πικρό, αλλά όχι και σίγουρα αποτελεσματικό.
Ο Μολιέρος χαρακτήριζε το έργο ως κωμωδία-μπαλέτο, είδος ιδιαίτερα δημοφιλές στην αυλή του βασιλιά Λουδοβίκου 14ου . Με αιχμή το απωθημένο της μεγαλοαστικής τάξης να αποκτήσει αριστοκρατικούς τίτλους, ο Γάλλος δραματουργός έγραψε μια διαχρονική σάτιρα για τη μεγαλομανία και τον νεοπλουτισμό.