Συνέντευξη από τον παππού μου Θεοδωρούδη Βασίλειο για τις εμπειρίες του από το Δημοτικό σχολείο:
1)Που και πότε πήγες Δημοτικό
Σχολείο και πώς ήταν το κτίριο;
•Στα Άνω Βρασνά το 1940. Το σχολείο μας το πήραν οι Γερμανοί στρατιώτες. Εμείς τότε κάναμε στο παλιό σχολείο. Εκεί δεν είχαμε τις ανέσεις που είχαμε στο άλλο που πήραν οι Γερμανοί. Κάθε παιδί πήγαινε ένα ξύλο για να έχουμε θέρμανση .Ήμασταν πολλά παιδιά, περίπου 160 σε μια αίθουσα μαζί, από πρώτη έως έκτη. Δεν ήταν υποχρεωτικό, γιατί όλες οι οικογένειες ήταν πολύτεκνες και ήταν περίπου 300 οικογένειες. Το 1948 πήγαμε σχολείο στο Σταυρό λόγω του εμφυλίου πολέμου. Εκεί κάναμε Βρασνά με Άνω Σταυρό μαζί.
2)Τι θυμασαι από τη συμπεριφορά του δασκάλου σου;
•Δεν ήταν καλοί. Έδερναν τα παιδιά και ήταν βίαιοι. Είχα ένα δάσκαλο, Ζευκελή Γεώργιο από την Πελοπόννησο και μια δασκάλα, Φωτιάδη Κλεονίκη από την Ασπροβάλτα. Ήρθε άλλος δάσκαλος το 1945, Στεφανίδης από την Μικρά Ασία, ο οποίος ήταν καλός δάσκαλος. Μια μέρα δεν ήξερα το μαθημα και ο κυριος Ζευκελής είπε να πάμε να
Μαζέψουμε βέργες από λυγαριά. Το 1948 πήραν το Θεοφανίδη και τον εξόρισαν στην Μακρόνησο, γιατί νόμιζαν ότι ήταν Αριστερός. Τον αποχαιρετήσαμε με κλάματα και αυτός εμάς.
3)Ήταν εύκολα ή δύσκολα τα μαθηματα;
•Ήταν δύσκολα τα χρόνια με τους Γερμανούς και τους Βούλγαρους και τον Εμφύλιο. Ήμουν τυχερός, διότι ο μπαμπάς μου μπόρεσε να μου αγοράσει κάποια βιβλία. Πήγα μέχρι πέμπτη Δημοτικού.
4)Πώς ήταν οι σχέσεις των μαθητών μεταξύ τους και τι έπαιζαν στα διαλείμματα;
•Είμασταν όλοι πολύ ενωμένοι. Κάναμε ποιήματα, χορεύαμε στη λήξη της χρονιάς. Κάθε Κυριακή όλα τα παιδιά πηγαίναμε στην εκκλησία. Είχε παπά απο τα Βρασνά αλλά και έναν από την Βουλγαρία. Τα έλεγε Βουλγάρικα, γιατί νομίζω πως ήθελε να μας κάνει Βουλγάρους.
Πρόσφατα σχόλια