Αρχείο μηνός Ιούνιος 2025

Ο Κάρολος Κουν είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: « Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.» Και πιστεύουμε ότι παρά τα λάθη και τα προβλήματα ( π.χ. μικροφωνική ανεπάρκεια) που προέκυψαν καταφέραμε να επιτευχθούν όλοι οι παραπάνω στόχοι που έθεσε ο ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης.

Πλουτίσαμε τους εαυτούς μας, εμείς οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές μας, μέσα από το ανέβασμα της θεατρικής παράστασης « Οι 50 αποχρώσεις της Ελληνίδας μάνας» του Δημήτρη Τσιριγώτη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Συμμετείχε, μάλιστα, ένας μεγάλος αριθμός παιδιών- από όλες τις τάξεις και σχεδόν όλα τα τμήματα- τα οποία επιλέξαμε όχι με κριτήριο τις βαθμολογικές τους επιδόσεις, αλλά τη θέλησή τους να ενταχθούν σε μια θεατρική ομάδα και να διοργανώσουμε όλοι μαζί κάτι αξιόλογο.

Επίσης, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πλευρές των μαθητών μας που μας ήταν άγνωστες μέσα από την τυπική διαδικασία του αναλυτικού προγράμματος – αναδείχτηκαν ταλέντα και τα παιδιά απέκτησαν πολλές δεξιότητες π.χ. ομαδικό πνεύμα, συνεργασία, υπευθυνότητα, έκθεση μπροστά σε κοινό κ.α. Ξεπέρασαν το άγχος, τους ενδοιασμούς  και την ανα

σφάλεια τους και οπλίστηκαν με ψυχική δύναμη και αυτοπεποίθηση. Είδαν τον εαυτό τους μέσα από ένα θετικό πρίσμα που επιβεβαίωσε την ταυτότητά τους.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι τα παιδιά έρχονται στο σχολείο γεμάτα εμπειρίες, γνώσεις και ικανότητες. Δεν είναι ένα κενός «πίνακας» τον οποίο ο εκπαιδευτικός έρχεται να γεμίσει με γνώσεις. Δεν είναι παθητικά υποκείμενα μίας διαδικασίας που στο τέλος καταλήγει στην ποσοτική προσαρμογή σε στόχους που κάποιοι άλλοι έχουν θέσει για αυτά. Τα καλλιτεχνικά μαθήματα και οι πολιτιστικές δράσεις (το σχολείο μας φέτος είχε ένα πλούσιο «αποτύπωμα») είναι μία σημαντική αφορμή για τους μαθητές να εκφραστούν, να συζητήσουν, να είναι δημιουργικοί και να βιώσουν την εκπαιδευτική διαδικασία με ένα ευχάριστο τρόπο. Κατά συνέπεια, θεωρούμε ότι οι Τέχνες και ο Πολιτισμός στο σχολείο δεν μπορεί να είναι πάρεργο, να στέκεται δίπλα από το αναλυτικό πρόγραμμα, αλλά είναι ανάγκη να ενταχθεί μέσα σε αυτό και για αυτό το λόγο θα θέλαμε να ενώσουμε την φωνή μας με εκείνη των συναδέλφων μας που ζητούν την επαναφορά των Καλλιτεχνικών μαθημάτων στο Λύκειο.

Επιπρόσθετα, η χαρά, η δημιουργικότητα και η φαντασία είναι αναπόσπαστα μέρη της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Προβληματιζόμαστε όμως αν χωράνε αυτά σε ένα σχολείο που επικεντρώνεται στις εξετάσεις; Χωράνε σε ένα αναλυτικό πρόγραμμα στο οποίο γίνεται αγώνας δρόμου να βγει η ύλη; Μπορούν αυτά να πάρουν ποσοτικά χαρακτηριστικά και να χωρέσουν σε «κουτάκια» μία γραφειοκρατικής αποτίμησης; Πως μπορεί να μετρηθεί η προσπάθεια, ο ενθουσιασμός, η φαντασία; Ο πολιτισμός και οι τέχνες στο σχολείο προϋποθέτουν ένα κλίμα παιδαγωγικής ελευθερίας, ένα πλαίσιο στο οποίο να μπορεί ο εκπαιδευτικός (όπως και το παιδί) να κάνει λάθος, να ρισκάρει, να δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα.

Και κάτι τελευταίο και ίσως το σημαντικότερο όλων. Τα παιδιά δεν αλληλεπίδρασαν μόνο με εμάς τους καθηγητές  και τους συμμαθητές τους, αλλά και με συγγενικά τους πρόσωπα. Γονείς έντυσαν τα παιδιά τους. Οι ίδιοι ή τα αδέρφια τους τούς έδωσαν ρούχα, τα υποστήριξαν με κάθε τρόπο, ήρθαν να τα καμαρώσουν. Τα ενίσχυσαν ψυχολογικά όταν ξέχασαν τα λόγια τους ή αγχώθηκαν. Είναι λοιπόν πασιφανές ότι μία θεατρική παράσταση δεν αφορά μόνο εμάς τους εκπαιδευτικούς, αλλά είναι προϊόν μίας συλλογικής προσπάθειας που βγαίνει έξω από τους τοίχους του σχολείου.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε, λοιπόν, τα μέλη της θεατρικής ομάδας για την υπέροχη εμπειρία που μας χάρισαν, τους γονείς τους, τον καθηγητή μουσικής κ. Δημήτρη Σταύρου, τους συναδέλφους μας στο Σύλλογο Διδασκόντων και την Διευθύντρια του σχολείου μας για την αμέριστη υποστήριξή τους.

Κώστας Παπαπαναγιώτου

Μαρία Κοσμά