Μεγαλώνουμε σε γειτονιές που δεν χωράνε όνειρα,
κάθε μέρα είναι πάλη, κάθε νύχτα και πιο δύσκολη.
Η ζωή στα φανάρια μετράει με αναστεναγμούς,
κι η ελπίδα στο βλέμμα γίνεται σκιά στους τοίχους.
Τα σχολεία είναι φυλακές, χωρίς φως κι ουσία,
μαθαίνεις να υπακούς, όχι να ζεις με αξία.
Οι φτωχοί είναι αριθμοί, οι πλούσιοι πρωτοσέλιδα,
και η δικαιοσύνη τρέμει όταν ακούει τη λέξη “αλήθεια”.
Μα ακόμα γράφω, γιατί κάπου μέσα μου καίει,
μια σπίθα που λέει “αυτός ο κόσμος μπορεί και να λέει ψέμματα,
μα εγώ θα στα λέω ωμά, χωρίς ρυθμό κι εφέ,
γιατί είμαστε άνθρωποι με χάρτινες αντοχές.”
Αυτή είναι στοιχεία που έστειλε ο Ματθαιόπουλος
Κουπλέ 1: (τραγωδία σα τέμπη )
Φώτα σβήνουν, ουρλιαχτά στη νύχτα,
σπασμένες λέξεις μες στη φωτιά χαθήκαν.
Μάτια ανοιχτά που δεν θα δουν το φως,
κι ένας σταθμάρχης που ‘γινε απλώς ένας αριθμός.
Κουπλέ 2: (Οργή για το σύστημα, την αδικία)
Πες μου ποιος θα δώσει πίσω τις ζωές,
ποιος θα πει στα μάτια μιας μάνας “μην κλαις”.
Ψέματα και λόγια, τα ίδια ξανά,
μα οι φωνές τους μείναν, η αλήθεια πονά.
Γέφυρα: (Χαμηλώνει η μουσική, πιο συναισθηματικό μέρος)
Προορισμός χωρίς γυρισμό,
οι ράγες γίναν τόπος χαμό…
Άκου τον άνεμο, ψιθυρίζει ακόμα,
τα ονόματά τους γραμμένα στο χώμα.
Τέλεια, ας συνεχίσουμε και να το κάνουμε ακόμα πιο δυνατό!
Κουπλέ 3: (Η κραυγή του κόσμου, η απαίτηση για δικαιοσύνη)
Δεν ήταν λάθος, δεν ήταν γραφτό,
ήταν μια χώρα που ‘κλεισε τα μάτια κι αυτό.
Μίλησαν όλοι, μα κανείς δεν άκουσε,
κι η αλήθεια στα χαρτιά τους κάπου θάφτηκε.
Κουπλέ 4: (Η υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστεί ποτέ)
Στους τοίχους γράψαν τα ονόματα ξανά,
να θυμίζουν πως δεν πέρασε, δεν έφυγε καμιά.
Τι αξίζει μ
ει μια ζωή αν μετριέται σε λεφτά;
Η μνήμη θα μείνει κι η φωνή δεν σωπατά.
Outro: (Κλείσιμο με δύναμη και συναίσθημα)
Προορισμός χωρίς γυρισμό,
οι ράγες γίναν τόπος χαμό…
Άκου τον άνεμο, ψιθυρίζει ακόμα,
τα ονόματά τους γραμμένα στο χώμα.
Ας το κάνουμε ακόμα πιο δυνατό και συγκινητικό με νέα κουπλέ που θα δίνουν ακόμα μεγαλύτερο βάρος στην ιστορία!
Κουπλέ 5: (Η κραυγή της νύχτας, η απόγνωση της στιγμής)
Ένα εισιτήριο μονό, χωρίς γυρισμό,
κι η νύχτα έβαψε με στάχτη τον ουρανό.
Μαζεύω φωνές, ψίθυροι μες στο σκοτάδι,
χαμένες ψυχές, ένα τρένο που δεν φτάνει.
Κουπλέ 6: (Το ξέσπασμα, η οργή για την ατιμωρησία)
Λόγια κενά, υποσχέσεις που πεθαίνουν,
κι οι ένοχοι ακόμα στο σκοτάδι περιμένουν.
Δικαιοσύνη ζητάνε, μα ποιος θα τη δώσει,
όταν το χρήμα τη ζωή την ξεπουλήσει.
Bridge (Συναισθηματική κορύφωση πριν το ρεφρέν):
Δεν ξεχνώ, δεν σωπαίνω,
μες στις ράγες ακόμα μένω.
Τ’ όνομά σου ψιθυρίζω,
η φωνή σου δεν θα σβήσει!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
h alithini ntina
https://www.bandlab.com/revisions/54d85e5f-c8af-48c6-ac76-93a3a2bcc3c9?sharedKey=M_4D0s85s0akwJdvym-_sg
DIKASTHS
Να το εξώφυλλο
DIKASTHS
Τα Spotify μας
Αυτό είναι το προφίλ της κωσταντηναςhttps://open.spotify.com/user/31ozrgkoul26twsesti3jy3wegqm?si=hO8SRgP2RsSSJ4T8Hk3v6w
Και το δικό μου https://open.spotify.com/user/31vizyrbr4lgbtjnp2lubigocknu?si=3FdgrBIeS-CAyi0dWPE8KQ
Ανώνυμος
Εδώ είναι το εξώφυλλο
DIKASTHS
Μεγαλώνουμε σε γειτονιές που δεν χωράνε όνειρα,
κάθε μέρα είναι πάλη, κάθε νύχτα και πιο δύσκολη.
Η ζωή στα φανάρια μετράει με αναστεναγμούς,
κι η ελπίδα στο βλέμμα γίνεται σκιά στους τοίχους.
Τα σχολεία είναι φυλακές, χωρίς φως κι ουσία,
μαθαίνεις να υπακούς, όχι να ζεις με αξία.
Οι φτωχοί είναι αριθμοί, οι πλούσιοι πρωτοσέλιδα,
και η δικαιοσύνη τρέμει όταν ακούει τη λέξη “αλήθεια”.
Μα ακόμα γράφω, γιατί κάπου μέσα μου καίει,
μια σπίθα που λέει “αυτός ο κόσμος μπορεί και να λέει ψέμματα,
μα εγώ θα στα λέω ωμά, χωρίς ρυθμό κι εφέ,
γιατί είμαστε άνθρωποι με χάρτινες αντοχές.”
DIKASTHS
Αυτή είναι στοιχεία που έστειλε ο Ματθαιόπουλος
Κουπλέ 1: (τραγωδία σα τέμπη )
Φώτα σβήνουν, ουρλιαχτά στη νύχτα,
σπασμένες λέξεις μες στη φωτιά χαθήκαν.
Μάτια ανοιχτά που δεν θα δουν το φως,
κι ένας σταθμάρχης που ‘γινε απλώς ένας αριθμός.
Κουπλέ 2: (Οργή για το σύστημα, την αδικία)
Πες μου ποιος θα δώσει πίσω τις ζωές,
ποιος θα πει στα μάτια μιας μάνας “μην κλαις”.
Ψέματα και λόγια, τα ίδια ξανά,
μα οι φωνές τους μείναν, η αλήθεια πονά.
Γέφυρα: (Χαμηλώνει η μουσική, πιο συναισθηματικό μέρος)
Προορισμός χωρίς γυρισμό,
οι ράγες γίναν τόπος χαμό…
Άκου τον άνεμο, ψιθυρίζει ακόμα,
τα ονόματά τους γραμμένα στο χώμα.
Τέλεια, ας συνεχίσουμε και να το κάνουμε ακόμα πιο δυνατό!
Κουπλέ 3: (Η κραυγή του κόσμου, η απαίτηση για δικαιοσύνη)
Δεν ήταν λάθος, δεν ήταν γραφτό,
ήταν μια χώρα που ‘κλεισε τα μάτια κι αυτό.
Μίλησαν όλοι, μα κανείς δεν άκουσε,
κι η αλήθεια στα χαρτιά τους κάπου θάφτηκε.
Κουπλέ 4: (Η υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστεί ποτέ)
Στους τοίχους γράψαν τα ονόματα ξανά,
να θυμίζουν πως δεν πέρασε, δεν έφυγε καμιά.
Τι αξίζει μ
ει μια ζωή αν μετριέται σε λεφτά;
Η μνήμη θα μείνει κι η φωνή δεν σωπατά.
Outro: (Κλείσιμο με δύναμη και συναίσθημα)
Προορισμός χωρίς γυρισμό,
οι ράγες γίναν τόπος χαμό…
Άκου τον άνεμο, ψιθυρίζει ακόμα,
τα ονόματά τους γραμμένα στο χώμα.
Ας το κάνουμε ακόμα πιο δυνατό και συγκινητικό με νέα κουπλέ που θα δίνουν ακόμα μεγαλύτερο βάρος στην ιστορία!
Κουπλέ 5: (Η κραυγή της νύχτας, η απόγνωση της στιγμής)
Ένα εισιτήριο μονό, χωρίς γυρισμό,
κι η νύχτα έβαψε με στάχτη τον ουρανό.
Μαζεύω φωνές, ψίθυροι μες στο σκοτάδι,
χαμένες ψυχές, ένα τρένο που δεν φτάνει.
Κουπλέ 6: (Το ξέσπασμα, η οργή για την ατιμωρησία)
Λόγια κενά, υποσχέσεις που πεθαίνουν,
κι οι ένοχοι ακόμα στο σκοτάδι περιμένουν.
Δικαιοσύνη ζητάνε, μα ποιος θα τη δώσει,
όταν το χρήμα τη ζωή την ξεπουλήσει.
Bridge (Συναισθηματική κορύφωση πριν το ρεφρέν):
Δεν ξεχνώ, δεν σωπαίνω,
μες στις ράγες ακόμα μένω.
Τ’ όνομά σου ψιθυρίζω,
η φωνή σου δεν θα σβήσει!
Outro (Κλείσιμο με ένταση και μνήμη):
Προορισμός χωρίς γυρισμό,
οι ρά