
Κάποιες μαμάδες υφαίνουν αγάπη, χωρίς να το ξέρουν.
Άλλες, χωρίς να το λένε.
Μα, μα όλες -με τον δικό τους τρόπο- είναι το πρώτο μας “σπίτι”.
Μαμά. Μια λέξη που όσο μεγαλώνεις τόσο βαραίνει πιο γλυκά.
Είναι η μυρωδιά του σπιτιού, η φωνή που σε μαλάκωνε, το χέρι που πάντα ήξερε πότε να κρατήσει και πότε να αφήσει.
Χρόνια πολλά σε εκείνες που στάθηκαν μάνες. Σε εκείνες που προσπάθησαν με όσα ήξεραν.
Σε εκείνες που μεγάλωσαν γενιές και γενιές, γαλουχώντας τα παιδιά τους με τις αξίες, τις παραδόσεις και τα έθιμα της Ελλάδας.
Στις μαμάδες που δημιούργησαν μια σωστή οικογένεια γεμάτη από αγάπη.
Σε όσες είναι, σε όσες θα γίνουν, σε όσες έφυγαν και μένουν μέσα μας.
Γιατί “μαμά” δεν λέγεται μόνο. Αισθάνεται.
Έχουμε τόσα να πούμε για τις μαμάδες του παρελθόντος και τις μαμάδες του “σήμερα”.
Εικόνα και το κείμενο είναι από τους “Ανθρώπους της Παράδοσης”








