*Πτέρυγα Γ: Ο χώρος στον οποίο στεγαζόταν τα εργαστήρια Η/Υ του Τμήματος Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου Κρήτης από το 1984 μέχρι το 2011, όταν και ολοκληρώθηκε η μετεγκατάσταση όλου του Τμήματος στα νέα κτίρια του Πανεπιστημίου στις Βούτες Ηρακλείου. Υπάρχει σήμερα σχετικό Facebook group.
Κοντεύει να χαράξει. Δηλαδή αυτό το “κοντεύει”, σηκώνει πολύ κουβέντα. Σιγά μην ξέρω τι ώρα ανατέλλει ο ήλιος στα τέλη Δεκέμβρη. Πάντως είναι πολύ πολύ αργά τη νύχτα, πολύ πολύ νωρίς το πρωί αφού το ρολόι στο χέρι μου δείχνει πως είναι επτά παρά. Επειδή όμως και βαριέμαι και δεν το πολυεμπιστεύομαι (παλιό γαρ), πατάω Ctrl-Z. Το source στην οθονίτσα εξαφανίζεται με την αναγγελία: “[1]+ Stopped vi snerd.y” οπότε και πληκτρολογώ ‘date’ στο VT-320. Άμεση η απάντηση: Thu Dec 22 06:42:43 EET 1994. Δίνω ‘fg’ και νά ‘μαι πάλι στον editor, έχοντας μπροστά μου ένα κομμάτι του γεμάτο bugs προγράμματος.
Τα μάτια κοιτάζουν την οθόνη του τερματικού, αλλά μόνο αυτά. Το μυαλό ήδη έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια και δίνει τώρα περισσότερη προσοχή στους ήχους του περιβάλλοντος χώρου. Και να η Αγγελική που ακούγεται να καταριέται ό,τι ψηφιακό έχει μπροστά της, τόσο σε υλικό, όσο και σε λογισμικό (Sun Workstation, UNIX, X-Windows, Bash, yacc, you name it). Η δε γλώσσα της θα έκανε παλιόν ναυτικό να κοκκινήσει, Βρεττανό κάπελα να … ενθουσιαστεί και σεβάσμιο Αρχιμανδρίτη να θέλει να ρίξει καυστική ποτάσσα στα αυτιά του ώστε να απωλέσει δια βίου την ακοή! Υπαίτιο δε, φαίνεται να είναι το exception που για πολλοστή φορά τόλμησε να της σερβίρει ο πυρήνας του Solaris. Ανάβει άλλο ένα Gitanes άφιλτρο (το κάπνισμα εντός της αιθούσης επιτρεπόταν, μην πω ότι σχεδόν επιβαλλόταν κιόλας), και ξαναπιάνει το debugging αναστενάζοντας.
Εγκαταλείπω πια ως και την προσποίηση ότι δήθεν μελετώ το source στην οθόνη μου και δίνω όλη μου την προσοχή στο … οικοσύστημα γύρω. Σε μια γωνιά ο Φώτης μουρμουρίζει δακτυλογραφώντας μανιασμένα:
– Κατάλαβες; Μας κάνουν πλάκα ως κι οι καθηγητές! Άκου όνομα για το project; SuperNerd – σούπερ “φυτό” δηλαδή. Πρέπει να γίνουμε και με τη βούλα φυτά για να περάσουμε το μάθημα. Κανονικό δούλεμα λέμε. Γνωρίζουμε κύριοι ότι μας θεωρείτε ……. (είπε την πιο συνηθισμένη βρισιά στην Ελλάδα)· είναι ανάγκη να μας το δείχνετε κιόλας; Αμ δε θα σας αφήσω έτσι. Μόλις διαβάσετε αυτό το mail εκεί στο faculty, θα καταλάβετε ότι οι φοιτητές δεν είμαστε ρομποτάκια όπως εσείς.
– Άσε ρε τα κομμουνιστικά και κοίτα να γράψεις καμιά γραμμή κώδικα γιατί σε βλέπω να αλλάζεις χρόνο εδώ μέσα κακομοίρη! Πετάγεται από κάπου ο papostol (aka: Παντελής απ’ τον Βόλο).
Είμαι πλέον δοσμένος ολόκληρος στην απίστευτη παράσταση που λαμβάνει χώρα γύρω μου: Ο Βασίλης σε μια γωνιά πληκτρολογεί πολύ αργά και με μεγάλη προσοχή κάτι στο τερματικό του. Να είναι ο μόνος που ασχολείται σοβαρά με την εργασία στους compilers; Πλησιάζω διακριτικά από πίσω του και βλέπω με κατάπληκτα μάτια ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο σχεδιασμένο με χαρακτήρες ASCII στην οθόνη του τερματικού του. Κυριολεκτικά δακτυλογραφημένο στον screen editor! Παραδίπλα, ο προνομιούχος -μιας και κάθεται σε κονσόλα Sun- Αντώνης, ακούει στα ηχειάκια ένα ελεεινό .au με τα κάλαντα των Χριστουγέννων. Η συχνότητα δειγματοληψίας δεν πρέπει να είναι μεγαλύτερη των 32 (αν όχι 24) kHz -”δεν είχα quota στο account μου”- και πάλι χρειάστηκαν κάμποσα λεπτά ως να “κατέβει” απ’ το διαδίκτυο. Όμως καθόμαστε και το ακούμε για λίγο χαμογελώντας νοσταλγικά.
Τεντώνομαι και περνώντας μπροστά απ’ τους Θανάση και Νίκο που παίζουν Netmaze εν είδει … παρατεταμένου διαλείμματος, περνάω στην απέναντι αίθουσα με τα VTs (“βιτιά”, κι ευτυχώς όχι “βυτία”, όπως τα έλεγε ένας Ιταλοτραφής administrator). Αυτή κανονικά ανήκει στο Μαθηματικό, αλλά μας έχει δοθεί άδεια, σε μέρες υψηλού φόρτου εργασιών (όλον τον χρόνο δηλαδή) να τη χρησιμοποιούμε κι εμείς οι κομπιουτεράδες. Εννοείται 24/7 υπ’ ευθύνη μας. Εκεί ακούγεται παρατεταμένα ένα εκνευριστικό μπίιπ, το οποίο παραδόξως δε φαίνεται να ενοχλεί κανέναν.
Είναι ο Στέργιος που έχει γείρει πάνω στο γραφείο για έναν υπνάκο! Ο ψηλός Μετσοβίτης (κομπάζει ακόμη πως είναι γνήσιος βλάχος), έχει το αριστερό χέρι πάνω στο πληκτρολόγιο, του οποίου η ενδιάμεση μνήμη, ο “μπουφές” (buffer) έχει γεμίσει, εξ’ού και το σκούξιμο. Πλην όμως, από τη μια ο ίδιος φαίνεται να νανουρίζεται απ’ αυτό, ενώ ούτε οι υπόλοιποι στην αίθουσα δίνουν προσοχή. Ενδεικτικά: Οι δυο Καρδιτσιώτες συγκάτοικοι παραδίπλα, καταπιάνονται να κατσαδιάζουν ο ένας τον άλλον στεντορεία τη φωνή. Προσέχοντάς τους λίγο αντιλαμβάνομαι τον λόγο του καυγά. Καθόντουσαν μεν σε διαφορετικά τερματικά για να ασχοληθούν με το -ομαδικό- project, έκαναν όμως edit το ίδιο αρχείο κώδικα κι αλλάζοντας ο ένας όνομα στις globals του άλλου, ανάλογα με τα οπαδικά του γούστα. Έτσι, το int gPAO_ole; γινόταν int gAEK_ole; και τούμπαλιν, με αποτέλεσμα να μην ξέρει ούτε… ο gcc τι του γίνεται.
Κάποια στιγμή, οι φωνές ξυπνούν τον Στέργιο (που δεν τον ξύπναγε τόση ώρα ο γεμάτος buffer του VT), ο οποίος κοιτάζοντας το ρολόι του αναφωνεί πανικόβλητος ότι σε λίγες ώρες θα έπρεπε να πετά για Αθήνα μιας και ήταν εκείνη την ημέρα να φύγει για Χριστούγεννα. Έτσι και δεν προλάβαινε την πτήση, οι γονείς του -γκρίνιαξε- θα τον … πουλούσαν ως σκλάβο μπας και ξεχρεώσει το χαμένο εισιτήριο. Χωρίς ούτε καν να κάνει logout εξαφανίζεται πετώντας πίσω ένα: “καλές γιορτές”. Αργότερα μάθαμε πως ναι μεν πρόλαβε την πτήση, αλλά έφτασε πολύ καθυστερημένα στο Μέτσοβο λόγω χιονόπτωσης στους δρόμους. Γλίτωσε τουλαχιστον τη … σκλαβιά.
Γυρίζω στην αίθουσα με τα Sun (όλοι για μια θέση στον ήλιο αγωνιζόμαστε άλλωστε) όπου έχει εισβάλλει ο Γιώργος για να ανακοινώσει πως “ήρθε ο ανεφοδιασμός του Καλλίγερου”· τα logistics δηλαδή του κυλικείου μας. Πολλοί τρέχουν κάτω για να υποχρεώσουν έναν αγουροξυπνημένο “κυλικειάρχη” να πουλήσει τις τυρόπιτες “άμα τη εκφορτώσει τους”. Να φροντίσει δε άμεσα για τους πρωινούς καφέδες. Ο ήλιος άλλωστε είχε κιόλας σκάσει στην Ανατολή. Η μονίμως αναμένη τηλεόραση φαίνεται πως μας σαρκάζει παίζοντας εκείνη την ώρα το “The paper chase” (aka: “Όλα για το πτυχίο”) με τον περιβόητο professor Courcoubetis, εε, συγγνώμη, professor Kingsfield εννοούσα.
Με το που επιστρέφω στη ‘Γ’, βρίσκω κιόλας την Κούλα να ξύνει προβληματισμένη το κεφάλι της κοιτάζοντας τον φραπέ που είχε κατά λάθος χύσει στην έδρα, ευτυχώς πλάι και όχι πάνω στο πληκτρολόγιο. Αμέσως ο Νίκος παραδίπλα τής προτείνει ένα ρολό χαρτί υγείας για να καθαρίσει. Τον ρωτάω πως κι έχει μαζί του τέτοιο πράγμα. Είναι αποστομωτικός: “Είμαστε τόσες ώρες, ή σωστότερα μέρες εδώ μέσα. Άμα σε … ζώσει η ανάγκη (όπως λένε εδώ στην Κρήτη), είσαι σίγουρος πως θα βρεις χαρτί στις τουαλέτες; Εδώ ζει -κυριολεκτικά- τόσος κόσμος”! Ομολογώ ότι έχει δίκιο. Αποφασίζω από εδώ και στο εξής να κουβαλάω πάντα τέτοια … αγαθά στην πτέρυγα Γ. Ίσως και κανένα σαμπουάν ή έστω τα ξυριστικά μου μαζί. Αν μη τι άλλο, να θυμηθούμε και τον πρώτο διδάξαντα συνάδελφο, τον Richard M. Stallman, ο οποίος για ένα διάστημα κατοικούσε στο AI Lab του MIT (“[…] for some reason or other I’d have no apartment and I would spend a few months living at the lab.”)
Ο ήλιος έχει φανεί όμως και οι … βρυκόλακες πρέπει να αποχωρήσουμε σιγά-σιγά. Στη συνέχεια λοιπόν της διήγησης αναφέρω μόνο ότι τα πράγματα πήγαν περίπου όπως τα διηγείται παρακάτω ο συνάδελφος Σταύρος Σαχτούρης, απ’ τον οποίο και αντιγράφω:
“Και τότε ανοίγει η πόρτα και μπαίνει η καθαρίστρια. Γυρνώ και κοιτώ τα X μου, κάπου έγραφε την ώρα, 07:30 ή κάτι τέτοιο.
– Καλημέρα
– Καλημέρα, σήκω να καθαρίσω
– Ναι, μια στιγμή, τώρα φεύγω.
Αλλά δεν έφευγα. Προσπαθώ να θυμηθώ τι είναι αυτό που είχα ανοίξει στο Netscape μου και δε με άφηνε να σηκωθώ. Ή ίσως να συνέθετα κάποιο mail στο pine. Πραγματικά, δε θυμάμαι. Αυτό που θυμάμαι είναι η αντίδραση της καθαρίστριας.
– Σήκω λέμε.
Δεν το είπε τρίτη φορά. Με αποφασισμένο βλέμμα πλησίασε, και πάτησε STOP+A. Μετά έγραψε boot. To Sparc άρχισε να μπουτάρει.
Σηκώθηκα και προχώρησα ηττημένος προς τη στάση του ΚΝΩΣΣΟΣ-ΦΟΡΤΕΤΣΑ καθώς το Ηράκλειο ανακλούσε στις γκρίζες ταράτσες του τον ήπιο πρωινό ήλιο.”
ΥΓ Δε θα μάθουμε ποτέ αν η παραπάνω ιστορία είναι αληθινή. Πάντως, τα πρόσωπα με τα ονόματα όπως αναφέρονται είναι υπαρκτά και μάλιστα εντός του συγκεκριμένου χωροχρόνου.
