Το σχολείο μας με ιδιαίτερη τιμή υποδέχτηκε στο περίπτερό του στην ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΕΧΡΟ την αγαπημένη μας ολυμπιονίκη κα Άννα Βερούλη. Η κα Βερούλη είδε τα κοσμήματα και τα σχέδια των μαθητών μας, τα οποία εκτίθενται στις προθήκες του σχολείου μας και ενημερώθηκε για την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας. Την ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον της.

Χτες εγκαινιάστηκε η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΕΧΡΟ στην Τρίπολη και το σχολείο μας συμμετέχει με μια έκθεση έργων των μαθητών μας. Ιδιαίτερα θετικά σχολιάστηκε από τους επισκέπτες μας η καλαισθησία και η αρτιότητα των κοσμημάτων που εκθέτουμε. Είχαμε την τιμή το περίπτερό μας να επισκεφτεί ο Διευθυντής Δ.Δ.Ε. Αρκαδίας κος Γαληνός, ο οποίος και παρέμεινε κοντά μας και συνομίλησε με τις εκπαιδευτικούς του σχολείου μας. Επίσης το περίπτερό μας εκ των άλλων επισκέφτηκαν ο Περιφερειάρχης Πελοποννήσου κος Πτωχός και ο Δήμαρχος Γορτυνίας κος Κούλης.

Το σχολείο μας θα συμμετέχει στην έκθεση!!!! Σας περιμένουμε 10-14 Απρίλη 2024 για να γνωρίσετε από κοντά τα έργα των μαθητών μας.

Όπως κάθε χρόνο η Στεμνίτσα γιόρτασε την επέτειο της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας με τη Δοξολογία που τελέστηκε στον Ι.Ν του Αγίου Γεωργίου και με κατάθεση στεφάνων στο μνημείο του Θ. Κολοκοτρώνη. Το σχολείο μας συμμετείχε στους εορτασμούς και η Διευθύντρια του ΕΠΑ.Λ Γορτυνίας εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας.

“Ξημέρωσε σήμερα, για άλλη μία φορά η 25η Μαρτίου, η μεγάλη μέρα της Επανάστασης, όταν το ελληνικό έθνος «εν ονόματι της Αγίας και Αδιαιρέτου Τριάδος” αποτίναξε το βάρβαρο οθωμανικό ζυγό.

Η  ημέρα αυτή δεν επελέγη τυχαία, γιατί η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός συμπορεύονται στο πέρασμα των αιώνων. Σήμερα γιορτάζουμε διπλή γιορτή. Τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και τον Ευαγγελισμό της Ελλάδας. Είναι η μέρα της μεγάλης χριστιανικής εορτής του Ευαγγελισμού. Στη μακρινή γη της Ιουδαίας ο Αρ­χάγγελος Γαβριήλ, σήμερα προσφέρει τον κρίνο στη σε­μνή Παρθένο και προαναγγέλει τη Γέννηση του Σωτήρα της ανθρωπότητας.

Και αυτό το θρησκευτικό  μήνυμα οι πρόγονοί μας το μετέτρεψαν και σε εθνικό, συνδύασαν τη μέρα της λύτρωσης του ανθρώπου από την αμαρτία με τη μέρα της λύτρωσης του γένους των Ελλήνων από τη βάρβαρη οθωμανική τυραννία. Εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι ο Θεός έχει αποφασίσει την ελευθερία της Ελλάδας και έχει ευλογήσει τα καριοφύλια τους.

Γιατί εδώ στην Ελλάδα, στην Μονή της Αγίας Λαύρας ένας συντοπίτης μας, ένας εμπνευσμένος Ιεράρχης, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, υψώ­νει το Λάβαρο, το πέπλο της Λευτεριάς, και με τα προφητικά λόγια του, που είναι γεμάτα από πατριωτικό παλμό και τρεμάμενα από ιερή συγκίνηση, ανοίγει το δρόμο για τη λύτρωση του Ελληνισμού από τη μισητή τυραννία.

Ο Αγώνας του ’21 προετοιμάστηκε μεθοδικά ύστερα από προηγούμενα αποτυχημένα κινήματα που πνίγηκαν στο αίμα από τους Οθωμανούς και στηρίχτηκε στη βούληση και στην πίστη φωτισμένων πατριωτών . Το εκπληκτικό που άφησε άφωνους τους ξένους παρατηρητές, ήταν ότι κατόρθωσε η ελληνική ψυχή να παραμείνει αδούλωτη παρά τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς σε αδυσώπητο δυνάστη και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, μπόρεσε να ξεσηκωθεί και να διεκδικήσει τα δίκαιά της.

Η αλήθεια είναι πως το 1453 η Πόλις εάλω και ο Ελληνισμός στερήθηκε το πολιτικό και πνευματικό του κέντρο αλλά δεν αποδέχθηκε ποτέ την ήττα, τη θρήνησε με δημοτικά τραγούδια που έκρυβαν την ελπίδα της ανάκτησής της, παρόλο που η πνευματική του ηγεσία κατέφυγε στη Δύση κι έμεινε χωρίς ταγούς. Το ρόλο να κρατήσουν άσβεστη τη σπίθα της Λευτεριάς τον ανέλαβαν κάποιοι αφανείς ήρωες και η εκκλησία με τα κρυφά σχολειά που διατήρησαν τη γλώσσα, την εθνική συνείδηση και τη θρησκεία των ραγιάδων. Έτσι ο Ρήγας Φεραίος, οι Έλληνες διαφωτιστές και η Φιλική Εταιρία βρήκαν πρόσφορο έδαφος για ριζώσει και να βλαστήσει ο σπόρος της Λευτεριάς στους υπόδουλους Έλληνες.

Η λογική έλεγε ότι οποιαδήποτε προσπάθεια εξέγερσης απέναντι στην πανίσχυρη Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν εκ των προτέρων καταδικασμένη σε αποτυχία, όπως άλλωστε είχε γίνει και στο παρελθόν. Η σύγκριση των αριθμητικών δεδομένων σε ανθρώπους, όπλα και εφόδια μεταξύ των δύο αντιμαχόμενων πλευρών ήταν συντριπτική υπέρ των Τούρκων.

Επιπλέον, η Ευρώπη, οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ιεράς Συμμαχίας ήταν εχθρικές γενικότερα απέναντι στα επαναστατικά κινήματα που θα μπορούσαν να ξεσηκώσουν τους υπόδουλους λαούς και να διαλύσουν τις Αυτοκρατορίες.

Κι όμως, η μεθοδική προετοιμασία και η πίστη, έστω των λίγων φωτισμένων διανοουμένων, κλεφτών και αρματολών, έφεραν το ποθούμενο. Και το Μάρτη του 1821 η φλόγα της Επανάστασης τύλιξε την Πελοπόννησο και ο Αγώνας ευδοκίμησε με πολλές επιτυχίες στην αρχή κι έμελλε να κρατήσει στο στρατιωτικό και διπλωματικό πεδίο περίπου μια δεκαετία, ώσπου να υπογραφεί η ληξιαρχική πράξη γέννησης του νεοελληνικού κράτους το Φεβρουάριο του 1830.

Αναφορά με υπερηφάνεια πρέπει να κάνουμε στο ρόλο της ιδιαίτερης πατρίδας μας ,της Αρκαδίας που είναι γη ηρώων κι ένδοξων μαχών, καθώς τα περισσότερα χωριά της είχαν ενεργό και σημαντικό ρόλο στον απελευθερωτικό μας αγώνα και  είναι το μέρος που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τη δράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Άραγε ποιο χωριό του τόπου μας να πρωτοθυμηθούμε;

Τη Βυτίνα που πλήρωσε την προσφορά της στον Αγώνα με την πλήρη, διπλή καταστροφή της το 1825 και το1826 από τον Ιμπραήμ, ο οποίος την αναποδογύρισε, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Φωτάκος.

Ή μήπως τα Λαγκάδια, την  πατρίδα των Δεληγιανναίων και των απλών κατοίκων που πήραν τα όπλα για να πολεμήσουν τον εχθρό και θυσίασαν τη ζωή τους ή που πήραν τα εργαλεία τους και με τη φημισμένη  τέχνη του χτίστη οργώνοντας όλη την Πελοπόννησο την οχύρωσαν και την προστάτευσαν από τα στίφη των Οθωμανών;

Άραγε να θυμηθούμε τη Δημητσάνα, την  «αρχόντισσα» της Αρκαδίας που έπαιξε σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση τόσο με τους μπαρουτόμυλους, που εφοδίασαν του Αγωνιστές με το αναγκαίο μπαρούτι; Τη  Δημητσάνα που είναι και ο τόπος που γέννησε τον Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε’ και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό; Οι δύο μεγάλοι ιεράρχες σημάδεψαν τον Αγώνα, ο πρώτος δίνοντας τη ζωή του για να προστατέψει το ποίμνιό του από την οργή που γέννησε στο σουλτάνο η έκρηξη της Επανάστασης και ο δεύτερος δίνοντας την ευλογία του στην επανάσταση και ενώνοντας κάτω από το λάβαρο στην Αγία Λαύρα όλους τους Έλληνες.

Ή μήπως τη Στεμνίτσα μας; Τη  «Χωροπούλα του Μοριά» ,το  προσωπικό καταφύγιο του Κολοκοτρώνη.στο οποίο έβρισκε προστασία και παρηγοριά. Το χωριό μας, απόκρημνο και φυσικά οχυρωμένο φιλοξένησε την Πελοποννησιακή Γερουσία, την πρώτη προσπάθεια των Ελλήνων να κυβερνήσουν μόνοι τους τον τόπο τους και  έτσι δικαίως αποτελεί την πρώτη πρωτεύουσα των επαναστατημένων Ελλήνων.

Από φλόγες η Ελλάδα ζωσμέ­νη πορεύεται στο δρόμο του μεγάλου χρέους, γιατί η ζωή της έταξε να φυλάει Θερμοπύλες. Ο λαός αποφασισμένος να πληρώσει το τίμημα της λευτεριάς με το αίμα του χλευάζει τη συντριπτική υπεροχή των όπλων του κατακτητή.  Ο δυνάστης  μπροστά στον σκοπό του ισοπεδώνει αδίστακτα κι ανερυθρίαστα τα πάντα. Συμβιβασμός κανένας δε χωράει γιατί η απόφαση όλων των Ελλήνων είναι μια: «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή». Ο Τύραννος μαίνεται, σφάζει, απαγχονίζει, καίει, φυλακί­ζει, ατιμάζει. Εφτά χρόνια η Ελλάδα γίνεται το θέατρο της μεγάλης εποποιΐας, της ύψιστης θυσίας, για αυτό ο Εθνικός μας ποιητής βλέπει την ελευθερία να βγαίνει από τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά.

Θα ήθελα να  τονίσω  ότι η ελληνική επανάσταση είχε θετική έκβαση επειδή κάποιοι τρελοί, όπως ο Μακρυγιάννης και ο Κολοκοτρώνης χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους, 203 χρόνια πριν, νίκησαν τον ατομικισμό τους. Θυσίασαν το ατομικό συμφέρον  στο βωμό μιας υπέρτερης αξίας, της ελευθερίας της πατρίδας και γι’ αυτό τους τιμάμε, τους σεβόμαστε και τους θυμόμαστε κάθε χρόνο. Αυτό τους το οφείλουμε.

Οφείλουμε, επίσης, σε κείνους τους ήρωες αλλά και σε μας τους ίδιους να μελετάμε την ιστορία μας, γιατί λαός που δεν ξέρει το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να επαναλαμβάνει τα λάθη του,  καθώς η μόρφωση είναι δύναμη, όπως μας διδάσκει ο Βάκων. Ας μελετάμε την ιστορία μας. Όταν τη μελετάμε, μαθαίνουμε για μοναστήρια που διέθεσαν τα ασημένια τους σκεύη για να στηρίξουν τον Αγώνα. Μαθαίνουμε πως το κρυφό σχολείο δεν είναι μύθος, αλλά ο χώρος όπου οι καλόγεροι δίδασκαν στα σκλαβωμένα Ελληνόπουλα κάτω από αχνό φέγγος του λυχναριού τη γλώσσα και τη θρησκεία, τα στοιχεία που διέσωσαν το λαό μας από τον αφανισμό στα 400 χρόνια σκλαβιάς. Διαβάζοντας ιστορία μαθαίνουμε για τα δάνεια που λάβαμε κατά τη διάρκεια του Αγώνα και ότι τα σπαταλήσαμε κατά τους εμφυλίους για να αλληλοσκοτωθούμε. Μαθαίνουμε και για τους ομογενείς και τους φιλέλληνες που στήριξαν τον Αγώνα ευαισθητοποιώντας την κοινή γνώμη της Ευρώπης, συλλέγοντας χρήματα και θυσιάζοντας την ίδια τους τη ζωή.

Το ’21 είναι για μας  η ίδια η προσωποποίηση της Δόξας, η ανάσταση του έθνους μας. Σε αυτό το ανε­πανάληπτο ’21 μας οφείλουμε την ύπαρξή μας. Αυτό απέδειξε ότι ένας μικρός λαός, αν στηριχτεί στα οράματά του, αν πιστέψει στη δύναμή του, αν αγωνιστεί ενωμένος, προσηλωμένος σε ένα κοινό εθνικό στόχο, μπορεί να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του. Το ’21 σήκωσε την ταφόπετρα κι ανάστησε τον λαό μας οδηγώντας τον απ’ την αφάνεια στην πρωτοπορία των ελεύθερων λαών, από τον τάφο στη ζωή. Αυτό θεμελίωσε το μέλλον του έθνους μας και γέννησε το συναίσθημα της ασφάλειας και της ύπαρξης.

Γι΄ αυτό ας στραφεί την ιερή τούτη στιγμή ευλαβικά ο νους μας στους αθάνατους εκείνους αγωνιστές της εθνικής μας αποκατάστασης. Σήμερα που γιορτάζουμε την ιερή τους μνήμη, ας αναζητήσουμε τα πρότυπα της ζωής μας στους ήρωές μας. Ας διαποτίζει η θυσία τους, τους μεγάλους εθνικούς μας οραματισμούς. Ας μιμηθούμε το θάρρος, τον αλτρουισμό, τη φιλοπατρία τους. Ας μη θεωρούμε ξεπερασμένη και παλιομοδίτικη αξία την έννοια της πατρίδας. Ας μη διστάζουμε να αγαπάμε με πάθος την πατρίδα μας. Κλείνοντας αυτή την ομιλία, σήμερα που γιορτάζουμε την Ανάσταση του Έθνους μας εύχομαι να μείνει παρακαταθήκη σε μας τους σύγχρονους ο σεβασμός της μνήμης τους και η αγάπη  για την Ελλάδα.

Ζήτω η 25η Μαρτίου που μας τα θυμίζει όλα αυτά.

ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ”