Παλαιότερες αναρτήσεις: Αρχειοθήκη και Μενού (Δεξί κάτω μέρος της σελίδας ή Κλικ στον Τίτλο της παρούσας ανάρτησης)
> Υπάρχουν νησιάΠερ’ απ’ τον κόσμο μαςΠλανιώνται στα πέλαγαΑμέριμναΜε το βαθύ άλυκοΤης ψυχήςΑλητεύουνΣτους ΩκεανούςΜικρά κοράλλιαΤα δάκρυαΣτεφανώνουνΤις θάλασσες Στρατής ΓιαννίκοςΑπό τη συλλογή « ΙΕΡΟΝ ΓΕΡΑΣ – Το Αμίλητο Νερό » 1994 Τελειώνει η θάλασσαΚι αρχίζει θάλασσαΑτέρμονη Ποια η σημασία του λόγουΣ’ αυτό το κυματίζονΕπίπεδοΌταν χάνεις την αίσθησηΌταν η αίσθησηΔεν βρίσκειΣημεία αντανάκλασης Περιστρέφομαι γύρωαπό τον νοητό μου…
> Στίγματα συμπαντικής λεκάνηςΗ κηλίδα μας πότε γελούσε ψεύτικαΚι άλλοτε ένιωθε τη συγχορδία των ρόδωνΜε λίγα λόγια: Ανθούσε και εσήπετο.Απλωνόταν την άνοιξη.Έπηζε το χειμώνα.Το καλοκαίρι ετήκετο. Μα τα ωραία Πάθη μαςδεν τα ελογαριάζαμε.Ή μάλλον μετρούσαμε ,μετρούσαμεΚαι ταμιεύαμε οι λωλοί , το μέλλον.Εκπορθώντας την ΑιολίδαΙχνηλατώντας ασύστολα τη ΣμύρναΛησμονήσαμε τον Άδωνι Ήταν τότε που μύρισε η ζωή…
> Η ΚΟΡΗ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗΜάζευες άνθη, μύριζες φωςΤου κόσμου τά πλούτηΣ’ ένα πανέρι απίθωνες Μικρά πουλιά θρηνούσανΤά κάλλη σουΤίς εμορφιές των ενιαυτών Και πέταγε η ψυχήΟλόφωτηΣτά ουράνιαΠλανιόταν η ψυχήΑπό Σελήνη σέ Σελήνη Τό ειδωμένο , τό ΆγνωστοΑνάβει και Σβήνει Μες στήν αντάραΩ! Τί πιό λογικό!Η φύση Τήν ψυχήΣτά αστέριαΠροσορμίζει Σέ τούτο τό ταξίδιΗ νιότη…
> Το Θέατρο Ήχος και φωςΠόθος και ΠάθοςΚι ΑνάστασηΚρούουν τα κύμβαλαΕπί σκηνήςΗ μέρα φλέγεταιΗ σιωπήΑνθίζει Ίπταται η ψυχήΤο σύμπαν αλαλάζειΕίναι που το πρόσωποΤου ανθρώπουΤο θέατρο της ζωήςΑλλάζει Οι Έλληνες μπρος – στη σκηνήΟδεύουν στο μέλλονΟ κόσμος δεν τους λογαριάζειΤον κόσμο δεν τον λογαριάζουν Σπέρνουν τον περιούσιοΤης ζωής κλαυσίγελωΤο αλάτι μιας θάλασσαςπου πληγώνειΤου Νόστου το αλάτιΜιας…