Παλαιότερες αναρτήσεις: Αρχειοθήκη και Μενού (Δεξί κάτω μέρος της σελίδας ή Κλικ στον Τίτλο της παρούσας ανάρτησης)
> Στίγματα συμπαντικής λεκάνηςΗ κηλίδα μας πότε γελούσε ψεύτικαΚι άλλοτε ένιωθε τη συγχορδία των ρόδωνΜε λίγα λόγια: Ανθούσε και εσήπετο.Απλωνόταν την άνοιξη.Έπηζε το χειμώνα.Το καλοκαίρι ετήκετο. Μα τα ωραία Πάθη μαςδεν τα ελογαριάζαμε.Ή μάλλον μετρούσαμε ,μετρούσαμεΚαι ταμιεύαμε οι λωλοί , το μέλλον.Εκπορθώντας την ΑιολίδαΙχνηλατώντας ασύστολα τη ΣμύρναΛησμονήσαμε τον Άδωνι Ήταν τότε που μύρισε η ζωή…
> Η ΚΟΡΗ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗΜάζευες άνθη, μύριζες φωςΤου κόσμου τά πλούτηΣ’ ένα πανέρι απίθωνες Μικρά πουλιά θρηνούσανΤά κάλλη σουΤίς εμορφιές των ενιαυτών Και πέταγε η ψυχήΟλόφωτηΣτά ουράνιαΠλανιόταν η ψυχήΑπό Σελήνη σέ Σελήνη Τό ειδωμένο , τό ΆγνωστοΑνάβει και Σβήνει Μες στήν αντάραΩ! Τί πιό λογικό!Η φύση Τήν ψυχήΣτά αστέριαΠροσορμίζει Σέ τούτο τό ταξίδιΗ νιότη…
> Το Θέατρο Ήχος και φωςΠόθος και ΠάθοςΚι ΑνάστασηΚρούουν τα κύμβαλαΕπί σκηνήςΗ μέρα φλέγεταιΗ σιωπήΑνθίζει Ίπταται η ψυχήΤο σύμπαν αλαλάζειΕίναι που το πρόσωποΤου ανθρώπουΤο θέατρο της ζωήςΑλλάζει Οι Έλληνες μπρος – στη σκηνήΟδεύουν στο μέλλονΟ κόσμος δεν τους λογαριάζειΤον κόσμο δεν τον λογαριάζουν Σπέρνουν τον περιούσιοΤης ζωής κλαυσίγελωΤο αλάτι μιας θάλασσαςπου πληγώνειΤου Νόστου το αλάτιΜιας…
> Του Θέρους Εξωμότης Γιαννίκος Στρατής Πλέουνε τα καρπούζια, δροσερά στου κήπου τη δεξαμενήΚαι πάνω τους περήφαναΧοροπηδάνεΤης Παναγιάς υπασπιστέςΠράσινα φανταράκια._τα τρελοαλογάκια _ Δεν την αντέχω τόση ομορφιά .Το θέρος θέλει ήρωεςμε ξύλινα σπαθιά.Τη νιότη .Με πάθοςΑδιάκοπαΘέλει να κυνηγά. Μα, όχι ! Δεν δίνω τα σωθικά μουτου ήλιου προσφοράΣτου πόντου το βυθόδεν γονατίζω.Δεν παρακαλώ.Μα, όχι !…