Υπάρχουν στιγμές στη σχολική καθημερινότητα που μας θυμίζουν πως η εκπαίδευση δεν είναι υπόθεση μόνο των εκπαιδευτικών. Είναι μια κοινή προσπάθεια, μια ζωντανή σχέση ανάμεσα σε παιδιά, γονείς και σχολείο. Ένα τέτοιο βίωμα έζησα στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Βούλας το σχολικό έτος 2011-12, νιώθοντας την ανάγκη να το μοιραστώ όχι μόνο ως μια όμορφη ιστορία, αλλά ως παράδειγμα του πώς οι γονείς μπορούν να γίνουν έμπνευση και πολύτιμη βοήθεια, αντί να στέκονται επικριτικά απέναντι στις αναπόφευκτες ελλείψεις ενός σχολείου.
Κατά τη διάρκεια της χρονιάς, στόλιζα τους τοίχους του ολοήμερου με χαρτοκοπτικές και μικρές δημιουργίες, προσπαθώντας να κάνω τον χώρο πιο ζεστό για τα παιδιά. Μια μαμά, καλλιτέχνιδα και ζωγράφος, στάθηκε μπροστά σε αυτά τα μικρά στολίσματα και είδε κάτι περισσότερο από χαρτί και χρώμα. Είδε πρόθεση, φροντίδα, αγάπη για τον χώρο των παιδιών.
Αντί να σχολιάσει τι λείπει από το σχολείο, τι θα έπρεπε να υπάρχει ή τι δεν έχει γίνει, επέλεξε να προσφέρει. Με την αφιλοκερδή συμβολή της και με χρώματα που πρόσφερε ο Σύλλογος Γονέων, δημιούργησε μια τοιχογραφία που μεταμόρφωσε τον χώρο του ολοήμερου. Μια εικόνα που αγκαλιάζει τα παιδιά την ώρα του φαγητού, που τους δίνει χαρά και ηρεμία.
Αφιέρωση στη μαμά–ζωγράφο Π.Ε.
Η μαμά–ζωγράφος Π.Ε. δεν πρόσφερε απλώς μια όμορφη ζωγραφιά. Πρόσφερε ένα παράδειγμα. Έδειξε τι σημαίνει να βλέπεις το σχολείο ως κοινότητα και όχι ως υπηρεσία. Να επιλέγεις τη συμμετοχή αντί της κριτικής. Να δίνεις από την καρδιά σου, χωρίς να περιμένεις τίποτα πίσω.
Η τοιχογραφία της έγινε σύμβολο συνεργασίας, ευαισθησίας και δημιουργικότητας. Ένα δώρο προς όλα τα παιδιά και ταυτόχρονα ένα δώρο προς εμάς τους εκπαιδευτικούς, που συχνά χρειαζόμαστε μια υπενθύμιση ότι δεν είμαστε μόνοι.
Τι μου δίδαξε αυτό το βίωμα
Αυτό το μικρό περιστατικό (μια μαμά που εμπνεύστηκε από λίγες χαρτοκοπτικές και αποφάσισε να προσφέρει κάτι όμορφο σε όλα τα παιδιά) μου θύμισε κάτι βαθιά ανθρώπινο: ότι η αλληλεγγύη δεν χρειάζεται μεγάλα λόγια, μόνο ανοιχτή καρδιά.
Στο σχολείο συχνά μιλάμε για αξίες, συνεργασία, σεβασμό, προσφορά. Όμως τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερο από όσα βλέπουν παρά από όσα ακούν. Και εκείνη τη μέρα, είδαν μια ενήλικη να προσφέρει χωρίς αντάλλαγμα, να δημιουργεί χωρίς να περιμένει αναγνώριση, να στηρίζει το σχολείο αντί να το κρίνει.
Αυτό είναι το σχολείο που ονειρεύομαι: ένα σχολείο όπου οι γονείς δεν στέκονται απέναντι, αλλά δίπλα. Όπου δεν περιμένουν να διορθωθούν όλες οι ελλείψεις για να συμμετέχουν, αλλά συμμετέχουν για να καλυφθούν οι ελλείψεις. Όπου η κοινότητα δεν είναι λέξη, αλλά πράξη.
Η τοιχογραφία της μαμάς–ζωγράφου Π.Ε. έγινε για μένα σύμβολο αυτής της στάσης. Και κάθε φορά που θυμάμαι εκείνον τον φωτεινό τοίχο, θυμάμαι και το μάθημα που άφησε πίσω του: ότι όταν προσφέρουμε, όλοι μεγαλώνουμε και κυρίως τα παιδιά.!
© Ο κόσμος της Αργυρούλας
