Κάποιες φορές, η ζωή αποφασίζει να μας δοκιμάσει με έναν τρόπο τόσο βαρύ και αναπάντεχο, που νιώθουμε ότι χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Η απώλεια του πατέρα μου ήταν μια τέτοια δοκιμασία.
Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή περίοδο, το πιο λαμπερό φως ήρθε από την κοινότητα του 4ου Δημοτικού Σχολείου Γλυφάδας (τους μαθητές, τις οικογένειές τους, και τους συναδέλφους μου). Όλοι μαζί, μου έδειξαν ότι το σχολείο δεν είναι μόνο εκπαίδευση, αλλά μια οικογένεια που στέκεται δίπλα σου όταν πονάς.
Η πρώτη και πιο καθοριστική απόδειξη αυτής της στήριξης ήρθε την ημέρα που έπρεπε να αποχαιρετήσω τον πατέρα μου.
Τότε, συνειδητοποίησα την έκταση της αγάπης που με περιβάλλει. Η παρουσία ανθρώπων από την σχολική μου ζωή στην κηδεία ήταν καταλυτική.
Οι οικογένειες των μαθητών μου έδειξαν τον σεβασμό τους, στέλνοντας στεφάνι ως ένδειξη συμπαράστασης και ήταν δίπλα μου εκείνη την ώρα του αποχαιρετισμού.
Ακόμη πιο συγκινητική ήταν η παρουσία των συναδέλφων μου. Παρόλο που ήταν μια καθημερινή και εργάσιμη ημέρα, πολλοί από αυτούς έδωσαν το «παρών» για λίγο, αφήνοντας τις υποχρεώσεις τους για να σταθούν δίπλα μου.
Αυτή η πράξη αυτοθυσίας και αλληλεγγύης από τους συναδέλφους μου μού έδειξε ότι ο δεσμός μας ξεπερνά τις αίθουσες διδασκαλίας και τα ωράρια. Ήταν μια δυνατή αγκαλιά σε μια στιγμή απόλυτης αδυναμίας.
Η ίδια ζεστασιά εκδηλώθηκε και μέσα στην τάξη, σε ξεχωριστές ημερομηνίες με τις δύο απρόσμενες τούρτες για τα γενέθλια και την ονομαστική μου γιορτή. Κάθε κομμάτι ήταν μια δέσμευση φροντίδας.
Παράλληλα, οι οικογένειες των μαθητών( κι όχι μόνο 1 τμήμα, αλλά το σύνολο των τμημάτων που είχα) συνέχισαν να με περιβάλλουν με απίστευτη αλληλεγγύη, όχι μόνο μέσω των πράξεων των παιδιών τους, αλλά και με τα λόγια που μου έγραψαν σε κάρτες και μηνύματα. Αυτά τα λόγια ήταν η επιβεβαίωση ότι η σχέση μας ξεπερνά τα όρια της τάξης και ότι η σχολική κοινότητα λειτουργεί ως στήριγμα.
Και ύστερα ήρθε η ημέρα της διπλής συγκίνησης: ο αποχαιρετισμός των μαθητών της ΣΤ’ Τάξης, που συνέπεσε με την ονομαστική μου γιορτή.
Εκείνη την ημέρα, που κανονικά θα έπρεπε να είμαι η καθοδηγήτρια στον αποχαιρετισμό, βρέθηκα να δέχομαι μια ακόμη πράξη αγάπης. Οι μαθητές μου, μού χάρισαν ένα υπέροχο καλάθι με λουλούδια για να μου ευχηθούν «Χρόνια Πολλά». Τα λουλούδια, σύμβολα ζωής και αναγέννησης, μου έδειξαν πως η ζωή συνεχίζεται και ότι η αγάπη είναι πιο δυνατή από τον αποχαιρετισμό.
Σήμερα, οι συνθήκες της ζωής με οδήγησαν σε μια νέα πόλη και σε αναζήτηση διαφορετικών επαγγελματικών διαδρομών.
Οι πράξεις αγάπης και στήριξης που δέχτηκα από το 4ο Δημοτικό Σχολείο Γλυφάδας αποτελούν πλέον τον πηγαίο μου θησαυρό. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, έμαθα ότι, όσο περίπλοκες κι αν είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις σε κάθε εργασιακό χώρο, η αληθινή ανθρωπιά μπορεί να ανθίσει και να δώσει δύναμη.
Ελπίζω, λοιπόν, στον επόμενο εργασιακό μου χώρο, να βρω την ίδια αγάπη και ουσιαστική στήριξη που με βοήθησε να σταθώ όρθια. Αυτή η ελπίδα είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου άφησε η κοινότητα αυτή και με καθοδηγεί στις μελλοντικές μου προσπάθειες.
Όπως είπε ο Σόλων ο Αθηναίος:
«Γηράσκω δ’ αιεί διδασκόμενος»
(Γερνάω, αλλά πάντοτε μαθαίνω.)
Για μένα, αυτό σημαίνει ότι κάθε εμπειρία, κάθε άνθρωπος που συναντώ και κάθε περιβάλλον που βιώνω, είναι ευκαιρία μάθησης και ανάπτυξης, μια αδιάκοπη πορεία που συνεχίζεται, ανεξαρτήτως των αλλαγών στη ζωή μου.
Σήμερα, σκεφτείτε ποιοι μαθητές, συνάδελφοι ή συνεργάτες σας διδάσκουν κάτι νέο? Ακόμη και μικρές στιγμές μάθησης μπορούν να σας εμπνεύσουν και να σας κάνουν πιο δυνατούς.
© Ο κόσμος της Αργυρούλας 2025