Δημήτρης Ροτζιώκος

…Με αφορμή ένα ρητορικό – θα έλεγα – ερώτημα κάποιου συναδέλφου για το αν υπάρχει τελικά κυβέρνηση, μου ήρθαν στο μυαλό μου, έτσι αυθόρμητα, κάποιες απλές σκέψεις που κάνουν καθημερινά οι περισσότεροι άνθρωποι και που έχουν σχέση με την σημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι μας.
…Προσπαθώ, με το συνειρμό μου βοηθό, να βρω αν, μεταπολεμικά τουλάχιστον, έχει υπάρξει άλλη κυβέρνηση τόσο αδύναμη (από κάθε άποψη), που να μπορεί όμως να ξεπερνάει με τόση ευκολία, πολύ μεγάλα προβλήματα (οικονομικά σκάνδαλα, ανικανότητα στελεχών, κακή διαχείριση, έλλειψη διορατικότητας και σχεδιασμού κ.ά.) και αντί να βελτιώνεται από τα λάθη της ή να προσπαθεί μέσα από την ουσιαστική ανάληψη ευθυνών να διορθώνει την πορεία της, με απύθμενο θράσος διακηρύσσει σε κάθε στιγμή, πως για όλα φταίνε οι …άλλοι!!!
…Το δεύτερο που, επίσης, θέλω να υπογραμμίσω, είναι ότι η …άλλη πλευρά εξανίσταται για ό, τι συμβαίνει, λες και κανείς δεν ξέρει, δεν είδε και δεν κατάλαβε τι έγινε στο παρελθόν.
…Μήπως θυμάται κανένας, ποιος, π.χ., γέμισε την Ελλάδα με …πανεπιστημιακές σχολές και φτάσαμε σήμερα να βλέπουμε, πως η μόνη χρησιμότητα και αξία που έχει ένα πανεπιστημιακό «χαρτί» (είναι δύσκολο να το ονομάσεις πτυχίο), είναι το ότι μπορεί να …στολίζει(;) μια ακριβή κορνίζα;
…Μήπως κάποιος άλλος θυμάται, ποιος φταίει, που όλα αυτά τα χρόνια οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι;
…Να μην μπούμε και σε άλλες , γνωστές άλλωστε, λεπτομέρειες.
…Από τη μεταπολίτευση και δώθε, όχι απλά υπήρχαν τα χρονικά περιθώρια, αλλά κυρίως υπήρχε πακτωλός χρημάτων, που αν συνδυαζότανε με την πολιτική βούληση των ταγών της εξουσίας, σήμερα, η κατακαημένη και περιφρονημένη πατρίδα μας, θα ήταν παράδειγμα προς μίμηση. Δεν θα υπήρχε κανένας λόγος να μιλάμε για το φινλανδικό, π.χ. μοντέλο, αλλά για το ελληνικό.
…Σε ποιον να εμπιστευτεί ο πολίτης την τύχη του από δω και πέρα; Την αναξιοπιστία, την αναξιοκρατία  και την έλλειψη σοβαρότητας την αισθάνεται στο πετσί του. Είναι βέβαιος πως, σε κάθε περίπτωση, στο μέλλον θα έχουμε μία από τα ίδια. Τον έκαναν να βλέπει και να αισθάνεται το μέλλον του ζοφερό.
…Τώρα, να πούμε ότι ο καθένας μας αισθάνεται πρόσφυγας στην ίδια του τη χώρα, δε θα είναι κάτι καινούργιο. Κατάντησε η πατρίδα μας ξέφραγο αμπέλι και κάθε λογής και μορφής κακοποιός δρα ανεξέλεγκτα, χωρίς να αισθάνεται τον παραμικρό φόβο, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει αστυνομία ή άλλος έλεγχος. Το αίσθημα ανασφάλειας που νιώθει σήμερα ο κάθε πολίτης είναι πρωτόγνωρο!
…Και τώρα τι γίνεται; Πού πάμε; Υπάρχει ελπίδα;
…Ποτέ δεν είναι αργά ή « ποτέ μη λες πως είν’ αργά, έστω κι αν πράγματι είν’ αργά». Έστω και την τελευταία στιγμή μπορεί να σωθεί το «σκάφος»! Δύσκολα μεν αλλά μπορεί!  Αρκεί να το πιστέψουμε και να δείξουμε έμπρακτα τη θέληση και την αποφασιστικότητά μας.  Εμπρός λοιπόν!