Τα «ΧΕΛΙΔΟΝΙΣΜΑΤΑ» είναι ένα πρωτομαρτιάτικο έθιμο, ένα μελωδικό καλωσόρισμα της Άνοιξης με ειδικά τραγούδια που λέγουν τα παιδιά γυρίζοντας από σπίτι σε σπίτι κρατώντας στεφάνι λουλουδιών ή ένα κλαδί από κισσό & ομοίωμα χελιδονιού που έχει ένα «μαγικό χαρακτήρα»:

Χελιδόνα έρχεται, από Μαύρη θάλασσα
Θάλασσα επέρασε. Έκατσε και λάλησε
Μάρτης μας ήρθε, τα λουλούδια ανθίζουν
Όξω ψύλλοι και κοριοί, μέσα υγεία και χαρά…

Τα παιδιά, με το τραγούδι τους, επικαλούνται τα αληθινά χελιδόνια, να έρθουν στον τόπο τους και μαζί μ’ αυτά η άνοιξη. Είναι ένα αναβλαστικό έθιμο και σκοπός του είναι η υποβοήθηση της βλάστησης της γης.

Ο Γεώργιος Μέγας («Ελληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας») καταγράφει ένα τραγούδι από τα «χελιδονίσματα» στις Μέτρες της Θράκης όπου δύο παιδιά παίρνουν ένα καλάθι, το γεμίζουν φύλλα κισσού και περνούν μέσα από αυτό ένα ραβδί’ στην άκρη του ραβδιού προσαρμόζουν τη χελιδόνα, ένα ξύλινο ομοίωμα πτηνού. Γύρω στον λαιμό της χελιδόνας υπάρχουν κουδουνάκια, που ηχούν, καθώς κινείται το ραβδί από το οποίο αυτή κρέμεται. Τα παιδιά με το καλάθι της χελιδόνας πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν:

Ήρθε, ήρθε χελιδόνα
ήρθε κι άλλη μελιηδόνα,
κάθισε και λάλησε,
και γλυκά κελάδησε:
Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,
και Φλεβάρη φοβερέ,
κι αν φλεγίσεις κι αν τσικνίσεις,
καλοκαίρι θα μυρίσεις.
Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις,
πάλιν άνοιξιν θ’ανθίσεις.
Θάλασσαν επέρασα
και στεριάν δεν ξέχασα,
κύματα κι αν έσχισα,
έσπειρα, ‘κονόμησα.
Έφυγα κι αφήκα σύκα,
και σταυρόν και θημωνίτσα,
κι ήρθα τώρα κιηύρα φύτρα,
κι ηύρα χόρτα, σπάρτα, βλίτρα,
βλίτρα, βλίτρα, φύτρα, φύτρα.
Συ, καλή νοικοκυρά,
έμπα στο κελάρι σου,
φέρ’ αυγά περδικωτά,
και πουλιά σαρακοστά,
δώσε και μιαν ορνιθίτσα,
φέρε και μια κουλουρίτσα…
Μέσα ‘δω πού’ρθαμε τώρα,
μέσα γεια, μέσα χαρά,
στον αφέντη, στην κυρά,
στα παιδιά και στους γονείς
σ’όλους τους τους συγγενείς.
Μέσα Μάρτης, έξω ψύλλοι,
έξ’ οχτροί, σας τρών’ οι σκύλοι.
Μέσα φίλοι, μέσα φτήνεια,
και χαρές, χοροί, παιγνίδια.

Η νοικοκυρά παίρνει λίγα φύλλα κισσού από το καλάθι της χελιδόνας, τα τοποθετεί στο κοτέτσι, για να γεννούν πολλά αυγά οι κότες, και δίνει ένα ή δυο αυγά στα παιδιά που ξεκινούν για άλλο σπίτι. Όπως είναι γνωστό, ο βαθυπράσινος κισσός είναι σύμβολο της αειθαλούς βλαστήσεως και θεωρείται μέσο ικανό να μεταδώσει τη θαλερότητα και τη γονιμότητα στις όρνιθες και τα άλλα ζώα. Έπαιρναν για αμοιβή γλυκίσματα και χρήματα, κάτι ανάλογο με την αμοιβή από τα κάλαντα, δίνοντας ευχές για ευημερία και ευγονία. Πρόκειται για έθιμο που κατάγεται από την αρχαιότητα, όπως αποδεικνύει το «χελιδόνισμα», δηλαδή το τραγούδι της χελιδόνας, που μας παρέδωσε ο Αθήναιος γύρω στα 200 μ.Χ., αλλά ανάγεται σε πολύ παλιότερα χρόνια.

Πέρα από τα χελιδονίσματα, με πλήθος ακόμη εθίμων υποδεχόταν ο λαός παλαιότερα, το Μάρτη και την Άνοιξη.

Οι νοικοκυρές απαραιτήτως από την παραμονή καθαρίζαν το σπίτι, ρίχναν τα σκουπίδια έξω, σπάζοντας, μάλιστα κάποιο παλιό πήλινο αγγείο για να φύγει το κακό κι ο χειμώνας. Βέβαια, φόβος και τρόμος με τον ερχομό της άνοιξης αποτελούσαν (χμ… και συχνά συνεχίζουν ν’αποτελούν!) οι ψύλλοι και τα διάφορα συναφή ζωύφια για αυτό και το «όξω ψύλλοι και κοριοί» αποτελεί ένα σύνηθες στιχάκι που ενσωματώνεται σε διάφορα λαϊκά ευχετήρια άσματα της εποχής.

Επιπλέον, όπως και σε άλλες παρεμφερείς εορτές, συνήθιζαν να «χτυπούν» ανθρώπους και ζώα με χλωρά κλαδιά, σκυλλοκρέμυδα ή ασφοδέλους ή και με κλήματα ώστε να μεταδοθεί η θαλερότητα κι η γονιμότητά τους. Και, καθώς σημειώνει ο Μέγας, «όπως κάθε αρχή στη ροή του χρόνου, έτσι και η πρώτη Μαρτίου θεωρείται ότι προσφέρεται και για μετεωρολογικές και μαντικές παρατηρήσεις. Οι παρατηρήσεις για τον καιρό, τα λεγόμενα μερομήνια, διοργανώνονται από τις γυναίκες.»

Την Παρασκευή 21 μαρτίου 2025 οι μαθητές/-τριες της Α’ – Β’ τάξης αναβίωσαν το έθιμο στα σοκάκια του χωριού.

‘Οταν επέστρεψαν στο σχολείο έφτιαξαν τις δικές τους φωλιές για τα χελιδόνια!!! Και του χρόνου με υγεία!!!

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑΣ ΔΙΠΕ ΠΙΕΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΡΤΙΟΥ

Με ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια εορτάζουμε σήμερα την επέτειο της 25^ης Μαρτίου.

΄Άλλη μια φορά η Πατρίδα μας,  πανηγυρίζει για δύο «Χαίρε».

Το «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία»  και το «Χαίρε ω Χαίρε Λευτεριά».

Το πρώτο «Χαίρε»  αναφέρεται στη θεομητορική εορτή,  κατά την οποία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ μετέφερε στην παρθένο Μαρία τη χαρμόσυνη αγγελία της σύλληψης του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού.

Το δεύτερο «Χαίρε» αναφέρεται  στα μεγαλεία της  Ελευθερίας.

Μεσουράνισμα του πνεύματος , ύψωση της ιδέας αξιολόγηση της ζωής, θεμελίωμα αρχών ,πύργωμα αξιών και ορόσημα δόξης. Σύμβολα αγώνος και  αφετηρίες νίκης, χώρος αιώνιας λατρείας του ανθρώπου. Ιδού τα περασμένα ιστορικά μεγαλεία της Ελευθερίας.

Μέσα σ’ αυτήν την άφθαρτη Εθνική κιβωτό  κλείστηκε με την ελευθερία καρτερικά και η ψυχή του Γένους των Ελλήνων. Κρατήθηκε ζωντανή με το νέκταρ  του ενδόξου παρελθόντος. Και ακολούθησε  την άγια ημέρα της 25ης Μαρτίου 1821 το γνώριμο  δρόμο των περασμένων μεγαλείων  της φυλής, που τον φώτιζε αμυδρά αλλά αδιάκοπα τ’ άγιο καντήλι της ελπίδας και της πίστης, στην τελική ανάσταση .

Κάθε λαός που έχει συνείδηση της ιστορικής του αποστολής ερευνά το παρελθόν του, με απόλυτη αντικειμενικότητα, ελέγχει τη μορφή του, εντοπίζει τα σφάλματα και τις αδυναμίες του και καταβάλλει κάθε προσπάθεια για την επανόρθωσή τους.

Μνήμονες της ιστορικής μας αποστολής και μεiς σήμερα, θα στρέψουμε το βλέμμα μας ερευνητικά στο παρελθόν, για να δούμε εικόνες άφθαστου μεγαλείου και πόνου. Θα ερευνήσουμε το παρελθόν και θα εξετάσουμε την περίοδο του 1821, όχι για μια απλή θύμηση των γεγονότων αλλά για να επισημάνουμε  τις ευθύνες από τις υποθήκες των προγόνων μας, για να αντλήσουμε διδάγματα, μα και για να σταθούμε ευλαβικά, με τη σκέψη μας, μπροστά στο μεγαλείο της θυσίας των ηρωικών νεκρών, που με τη θυσία τους ξανάφεραν τη λευτεριά στη χώρα που τη γέννησε.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Με την πτώση της Κωνσταντινούπολης, στις 29 Μαίου 1453, η μαύρη νύχτα της σκλαβιάς κάλυψε τον εθνικό ορίζοντα και το όνομα της Ελλάδας έσβησε από τους χάρτες της υδρογείου.

Μία ανίκητος ελπίδα και μία αμετακίνητη πίστη, ρίζωσαν  βαθιά στην ψυχή του ΄Εθνους, από την ίδια θλιβερή  και μαύρη εκείνη ημέρα που ο Βυζαντινός  δικέφαλος αετός, δίπλωνε βαριά πληγωμένος τα φτερά του  και κούρνιαζε  στην άγια τράπεζα της Αγίας Σοφίας.

Η ελπίδα  και η πίστη για την απελευθέρωση, δεν έσβησαν από τις καρδιές των Ελλήνων. Έμειναν κρυμμένες στα στήθη τους. Έγιναν τραγούδι και ύμνος, που τον έψελναν σιγανά τα χείλη του ραγιά στην Παναγία

” Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μη πολύ δακρύζεις,

πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι “.

Έγιναν δύναμη που δυνάμωνε το σκλάβο Έλληνα και τον έκανε να ξεσηκώνεται κατά καιρούς και να κτυπά τον δυνάστη.

Η έλλειψη μορφωμένων Τούρκων ανάγκασε τον κατακτητή να χρησιμοποιήσει τους υπόδουλους Έλληνες σε ανώτερες θέσεις, σαν διοικητικούς υπαλλήλους (ακόμη και ηγεμόνες), γιατρούς, διερμηνείς κλπ. Παράλληλα οι Έλληνες, που ακολουθούσαν το επάγγελμα του εμπόρου ή του ναυτικού, κατόρθωσαν να δημιουργήσουν μεγάλες περιουσίες και στόλους εμπορικών πλοίων, πράγματα που αποτελούσαν δύναμη στα χέρια των Ελλήνων. Ένας μεγάλος αριθμός επίσης Ελλήνων μορφωμένων και πλουσίων διέπρεπαν και σε διάφορες χώρες του εξωτερικού .

Όλοι αυτοί οι Έλληνες, πλούσιοι και μορφωμένοι, καταπιεζόμενοι στην υπόδουλη Ελλάδα, ή επιφανείς στο εξωτερικό, μαζί με τον απλό ραγιά, που δεχόταν την μεγαλύτερη καταπίεση, δεν έπαψαν ποτέ να οργανώνουν την αντίσταση και τον πόλεμο κατά των κατακτητών.

Τα βουνά μας έγιναν εστίες αντίστασης. Τα ένοπλα τμήματα των Κλεφτών και των Αρματολών αποτελούσαν το μαχόμενο στρατό.            Ο πρωτεργάτης της εθνεγερσίας του 1821, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, στα απομνημονεύματά του, αναφέρεται στην αιώνια προσπάθεια των Ελλήνων για Ελευθερία, με τα παρακάτω:

«… Εμείς ποτέ δεν υποκύψαμε, δεν κάναμε συνθήκη με τον Τούρκο (εννοώντας την άρνηση του να παραδοθεί και τον ηρωικό θάνατο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου), στρατός μας τα παλικάρια μας, που ανέκαθεν πολεμούσαν τον Τούρκο και κάστρα  μας τα βουνά». 

Οι δάσκαλοι του γένους και οι απλοί μορφωμένοι,  από τον Αγ. Κοσμά τον Αιτωλό,  μέχρι τον απλό Παπά του χωριού και τον Καλόγερο, που δίδαξαν τα Ελληνικά γράμματα στο Κρυφό σχολειό, τόνωσαν το Εθνικό φρόνημα και προτρέπανε το λαό να επαναστατήσει για να διώξει τον ξένο δυνάστη.

«Ως πότε παλληκάρια, να ζούμεν στα στενά

μονάχοι σαν λιοντάρια στις ράχες στα βουνά

Καλλιό ’ ναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή

Παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή»

Και ο λαός ξεσηκωνόταν σε κάθε ευκαιρία. Τέτοιες εξεγέρσεις μικρές και μεγάλες έγιναν πολλές. Ξεπέρασαν τις 150, χωρίς όμως να φέρουν το ” ποθούμενο”.  Έτσι οι Έλληνες συνέχισαν για 368 χρόνια να δοκιμάζουν την καταπίεση και τη σκληρότητα του Ασιάτη κατακτητή, που εκδηλωνόταν με σφαγές, αρπαγές και καταστροφές, με βίαιο εξισλαμισμό, παιδομάζωμα, φορολογίες και άλλες βίαιες πράξεις.

Ένα μέρος από τις αποτυχίες των Ελλήνων προήλθε και από την εγκατάλειψη των ξένων και ισχυρών της εποχής. Οι Έλληνες έδιδαν πίστη στις υποσχέσεις τους, ενώ αυτοί επεδίωκαν μόνο το συμφέρον τους και εγκατέλειπαν τους Έλληνές μετά τις πρώτες αποτυχίες.

Ο λαός μας γνώριζε καλά πως οι σκοποί του θα συναντούσαν την εχθρότητα των ισχυρών της εποχής και ότι είχε ν’ αντιμετωπίσει μια Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δε θέλησε όμως να εξαρτήσει την εθνική του υπόθεση, απ’ τα σχέδια του Μέττερνιχ, ή από τις αποφάσεις της Ιερής Συμμαχίας.

Έπειτα από πολλές τέτοιες δοκιμασίες οι Έλληνες αποφάσισαν να στηριχθούν  στις δικές τους μόνο δυνάμεις, για να πετύχουν την απελευθέρωση. Εμπνευσμένοι Έλληνες, ο Αθαν. Τσακάλωφ από την Ήπειρο, ο Νικ. Σκουφάς από την Άρτα και ο Εμμ. Ξανθός από την Πάτμο, ως πρωτεργάτες ίδρυσαν τη “Φιλική  Εταιρεία, με τις συντονισμένες προσπάθειες της οποίας οργανώθηκε το Έθνος για την τελική αναμέτρηση με το δυνάστη.

Ο Α. Υψηλάντης πρώτος ξεκινάει την επανάσταση στη Μολδοβλαχία, ξεσηκώνοντας μέγα πλήθος Ελλήνων που υπήρχαν εκεί. Ζήτησε τη Ρωσική συνδρομή χωρίς αποτέλεσμα όμως. Το Τσαρικό Διάταγμα αποκηρύσσει το κίνημά του στη Μολδοβλαχία.

Ο Ι. Καποδίστριας Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, αναγκάζεται να καταδικάσει τον Υψηλάντη, αφήνει όμως δείγματα εύνοιας στον ελληνικό Αγώνα. Έμπρακτα το δείχνει με την παραίτηση του από το Ρωσικό Υπουργείο των Εξωτερικών.

Η ανταρσία του Αλή Πασά, που ταλαιπώρησε αρκετά την Οθωμανική Αυτοκρατορία, θεωρήθηκε η κατάλληλη στιγμή για τον αποφασιστικό ξεσηκωμό.

Το καριοφίλι και το γιαταγάνι του Κλέφτη και του Αρματολού ενωμένα, σπάνε την αλυσίδα της σκλαβιάς. Ξεπετάγονται τότε πίσω απ’ τα ταμπούρια ο Παπαφλέσσας, ο Γέρος του Μωριά, και ο Καραϊσκάκης .

Μπαρουτοκναπνισμένοι καπετανέοι πέρα στη θάλασσα, οι Μπούμπουλίνα, ο Κανάρης, ο Μιαούλης και πιο πάνω οι Μακεδόνες Φαρμάκης, Ολύμπιος, Κασομούλης, Καρατάσσιος.

Η Μαντώ Μαυρογένους, ο Μάρκος Μπότσαρης και χιλιάδες άλλες ηρωικές μορφές, που συνθέτουν τον εθνικό μας πίνακα.

Έτσι στις 25 Μαρτίου 1821 ο Μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός μαζί με τους οπλαρχηγούς Ανδρέας Λόντο και Ανδρέα Ζαίμη, κήρυξε την επανάσταση στο μοναστήρι της Αγ. Λαύρας κοντά στα Καλάβρυτα.

Τρεις μέρα αργότερα στις 28 Μαρτίου 1821 σχηματίστηκε και προσωρινή κυβέρνηση στην Καλαμάτα, την οποία είχαν ελευθερώσει από τις 23 Μαρτίου οι Μανιάτες και Μεσσήνιοι με οπλαρχηγούς τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Πέτρο Μαυρομιχάλη.

Ο απαγχονισμός του Πατριάρχου, δυνάμωσαν την πίστη και γέμισαν ατσάλι τη θέληση για την ελευθερία.

Από την Πελοπόννησο η επανάσταση διαδόθηκε σ’ ολόκληρη την υπόδουλη Ελλάδα μ’ ένα σύνθημα «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ». Ήρθε η ώρα της εθνικής ανάστασης!

Σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, Στερεά Ελλάδα, Εύβοια Θεσσαλία, Ήπειρο, Μακεδονία, Κρήτη και άλλα νησιά οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν και αγωνίζονταν για τη λευτεριά τους. Είναι γενικός ο ξεσηκωμός και παρά την κατά κράτος ήττα του Υψηλάντη, δυο μήνες αργότερα, η είδηση δεν κατέβαλε τους Έλληνες αλλά με περισσότερο πείσμα συνέχισαν τον υπέρ πάντων αγώνα.

H θυσία του Διάκου στις 22 Απριλίου 1821, το Χάνι της Γραβιάς στις  8 Μαίου 1821, η κατάληψη της Τρίπολης στις 23 Σεπτεμβρίου 1821 και η καταστροφή της Στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια στις 26 Ιουλίου 1822 αποτέλεσαν γεγονότα, που εδραίωσαν την πίστη στη δύναμη των Ελλήνων και χαλύβδωσαν την θέληση για τη λευτεριά .

Όταν ο Μακρυγιάννης και 200 Έλληνες, αποφάσισαν να αντισταθούν κατά του τακτικού στρατού του Ιμπραήμ στους Μύλους, έτυχε να ναυλοχεί στη περιοχή τμήμα του Γαλλικού στόλου, υπό το ναύαρχο Δεριγνί και διηγείται ο Μακρυγιάννης  στα απομνημονεύματά του:  «’Ήρθε ο Ντερνίς να με ιδεί. Μου λέγει, τι κάνεις αυτού, οι θέσεις είναι αδύνατες. Του λέγω, είναι όμως δυνατός ο Θεός, όπου μας προστατεύει. Καν είμαστε ολίγοι, παρηγοριόμαστε με έναν  τρόπο, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντα ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν έως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρωνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν….. και όταν το κάμουν, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδίζουν».

Ενθουσιώδης υπήρξε και η συμμετοχή των Επτανησίων στον αγώνα,  παρά το ότι βρίσκονταν κάτω από άλλη κατοχή, την Αγγλική. Πολλοί ήταν αυτοί  που έφτασαν στην Πελοπόννησο, περί τα τέλη του Μαρτίου 1821 για να βοηθήσουν στον αγώνα.

Εκτός από τις επιτυχίες υπήρξαν  όμως και αποτυχίες και μεγάλες καταστροφές.

Η καταστροφή της Χίου στις 31 Μαρτίου 1822 η συντριβή των Ελλήνων στη μάχη του Πέτα της Ηπείρου στις 4 Ιουλίου 1822, η δυσμενής εξέλιξη της επανάστασης στη Μακεδονία μετά από τις πρώτες επιτυχίες και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις στη ξηρά και τη θάλασσα αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Από τις αποτυχίες και τις καταστροφές αυτές, άλλες οφείλονταν στη συντριπτική υπεροχή  του εχθρού και άλλες  στα σφάλματα ή τις διενέξεις μεταξύ των Ελλήνων, που δυστυχώς φούντωναν σε κάθε απομάκρυνση του εθνικού κινδύνου.

Από το πρώτο χρόνο της Επανάστασης οι Πελοποννήσιοι ιδρύουν με ψήφισμά τους τη Γερουσία των Καλτετζών, οι Αιτωλονακαρνάνες τη Γερουσία  της Δυτικής Ελλάδας και οι Στερεοελλαδίτες τον Άρειο Πάγο της Ανατολικής Ελλάδας.

Για κάποιο διάστημα το 1823 η Ελλάδα είχε δυο κυβερνήσεις έτοιμες για αλληλοσπαραγμό. Παρόμοια διαμάχη το 1824 οδήγησε στη φυλάκιση του Κολοκοτρώνη, τον οποίο αναγκάστηκαν να αποφυλακίσουν το 1825 για να αντιμετωπίσει την απειλή του Ιμπραήμ.

Ευτυχώς όμως ” ο Θεός είχε υπογράψει τη λευτεριά της Ελλάδας και δεν επήρε πίσω την υπογραφή του”, όπως έλεγε ο Γέρος του Μωριά. Ο Έλληνας είχε πάρει την απόφασή του. “Ελευθερία ή θάνατος”. Το πλείστο των Ελλήνων, είτε πλούσιοι ήταν, είτε φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, ήταν γνήσιοι αγωνιστές. Ο αγώνας για του Χριστού τη πίστη την Αγία και της Πατρίδας την ελευθερία είχε φουντώσει σε όλη την Ελλάδα και δεν ήταν εύκολο να καταπνιγεί.

Παράλληλα οι ωμότητες των Τούρκων,  η πυρπόληση της ναυαρχίδας των Τούρκων στη Χίο, η καταστροφή  των Ψαρών, η ηρωική αντίσταση στο Μεσολόγγι και πολλά άλλα παρόμοια γεγονότα προκάλεσαν τη συμπάθεια των λαών της Ευρώπης πράγμα που ανάγκασε τους ηγέτες τους να υποστηρίξουν την απελευθέρωση της Ελλάδας.

Αξιόλογο ρόλο στον αγώνα του 1821 έπαιξε και η Γαλλική Επανάσταση. Οι ιδέες της περί δημοκρατίας, ισότητας και δικαιοσύνης, που ήταν ελληνικές ιδέες από την αρχαιότητα, ενθουσίασαν τους Έλληνες. Αυτό δείχνει και η ενέργειά τους να τις συμπεριλάβουν στο πρώτο Ελληνικό Σύνταγμα, που ψήφισε η Α΄ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου τη 1 Ιανουαρίου 1822.

Τελικά η εθνεγερσία των Ελλήνων του 1821 πέτυχε την Εθνική Παλιγγενεσία. Την αναγέννηση της Ελλάδας. Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3^ης  Φεβρουαρίου 1830 η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε την Ανεξαρτησία της Ελλάδας. Ένα χρόνο πριν, στις 6 Ιανουαρίου 1829, Κυβερνήτης του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους είχε αναλάβει ο Ι. Καποδίστριας ο  οποίος με τις συνεχείς και άοκνες προσπάθειές του συντέλεσε πάρα πολύ στη θεμελίωση του νέου Ελληνικού Κράτους.

Η 25^η Μαρτίου καθιερώθηκε  επίσημα ως Εθνική εορτή, με Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα  το 1838.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ – ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ 

Η Επανάσταση του 1821 είναι το σπουδαιότερο γεγονός στην Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας και η αφετηρία της αναγέννησης του Ελληνικού Κράτους. Παράλληλα είναι ένα γεγονός παγκοσμίου σημασίας διότι υπήρξε η πρώτη Εθνική Επανάσταση, για την ανεξαρτησία ενός υπόδουλου Έθνους, που παραδειγμάτισε και άλλους υπόδουλους λαούς.

Δεν πρέπει λοιπόν να λησμονούμε ποτέ, οι σημερινοί Έλληνες  ότι οφείλουμε την Ελευθερία, την Εθνική μας υπόσταση και υπερηφάνεια, την πρόοδο και την ευημερία μας στους αγώνες και τις θυσίες των αγωνιστών του 1821.

Χάρη στη ζωτικότητα της φυλής, το Ελληνικό Έθνος διατήρησε την Εθνική του συνείδηση περί  κοινής καταγωγής και γλώσσας και την πίστη του στη Χριστιανική Θρησκεία καθ’ όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Ο Έλληνας δεν αφομοιώθηκε από άλλους λαούς, αντίθετα λίγες ξένες ομάδες που μετανάστευσαν στον Ελληνικό χώρο αφομοιώθηκαν και εξελληνίσθηκαν.

Οι Έλληνες άρχισαν τον πόλεμο του 1821 ολιγάριθμοι και σχεδόν άοπλοι, χωρίς οργανωμένο και πειθαρχημένο Στρατό. Ήταν υποχρεωμένοι να πολεμήσουν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που διέθετε πολυάριθμο και άρτια εξοπλισμένο Στρατό. Η ιδέα του χρέους όμως εμψύχωσε και δυνάμωσε τους Έλληνες ώστε να υπερισχύσουν των Τούρκων όπως άλλοτε οι Μαραθωνομάχοι και Σαλαμινομάχοι  υπερίσχυσαν των Περσών.

Ο αγώνας του 1821 ήταν καθολικός. Δεν ήταν έργο των ολίγων, μια τάξης ή μιας κοινωνικής ομάδας. Ήταν έργο όλων των Ελλήνων και όλων των περιοχών, πλουσίων και πτωχών, μορφωμένων και αγράμμάτων. Ήταν αγώνας υπέρ βωμών και εστιών  ” για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία “. Ήταν αγώνας για το “ποθούμενο”.

Οι ιδέες της ελευθερίας του Έθνους και της αντιπροσωπευτικής διακυβέρνησης ενέπνεαν τους αγωνιστές του  21 που τους ένωναν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις, οι παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα τους.

Ήταν ισχυροί παράγοντες που ένωναν τους Έλληνές. Δυστυχώς όμως μεσολαβούσαν συχνά τα στοιχεία, που τους χώριζαν. Οι ξένες επιρροές, οι εγωισμοί και τα μικροσυμφέροντα δίχαζαν πολλές φορές τους Έλληνες και βοηθούσαν τον εχθρό. Έτσι ” η διχόνοια η δολερή” όπως την ονόμασε ο ποιητής λίγο έλειψε να φέρει την καταστροφή και να οδηγήσει σε αποτυχία την επανάσταση.

Όλα αυτά μας αποδεικνύουν ότι η γενιά του 1821 είχε όλες τις πανάρχαιες αρετές και αδυναμίες της φυλής μας. Αγωνιζόταν για να κτίσει, αλλά από την άλλη πλευρά γκρέμιζε μερικές φορές.  Όπως όμως συνήθως συμβαίνει με τους Έλληνες, το κτίσιμο ήταν περισσότερο από το γκρέμισμα και έτσι έκτισαν την καινούργια Ελλάδα.

Σήμερα όλοι οι Έλληνες, είμαστε υποχρεωμένοι να διαφυλάξουμε την πνευματική και πολιτική παράδοση στην οποία στηρίχθηκε η επανάσταση του 21, που δεν εξετάζεται μόνο σαν Στρατιωτικό γεγονός Πανευρωπαϊκής ακτινοβολίας αλλά και σαν πνευματικός αγώνας ενός λαού που πιστεύει στην αξία της ιδέας και υπηρετεί σε όλες τις εποχές, τις ακατάλυτες αρχές της ελευθερίας και της Αρετής.

Ευλαβείς προσκυνητές λοιπόν σήμερα, κλίνουμε νοερά το γόνυ μπροστά στους τάφους των αθάνατων νεκρών μας και υψώνουμε με ευγνωμοσύνη το νου και την καρδιά μας στους ελευθερωτές , στους ήρωες  και μάρτυρες των ηρωικών αγώνων του 1821. Τους ατενίζουμε με υπερηφάνεια,  γιατί κρατήσαμε μέχρι τώρα αυτά που μας παράδωσαν και τους υποσχόμαστε ότι είμαστε έτοιμοι και στο μέλλον να υποστούμε κάθε θυσία για να υπερασπιστούμε τα όσια και τα ιερά της φυλής και να διατηρήσουμε κάθε σπιθαμή του Ελληνικού χώρου. Να διατηρήσουμε τις παραδόσεις μας και να καταπολεμήσουμε τη διχόνοια κάνοντας πράξη την ομόνοια, την ενότητα και την αδερφοσύνη. Να οδηγήσουμε την Ελλάδα στην πρόοδο και την ευημερία .

Ζήτω το Έθνος .

Ζήτω η 25^η Μαρτίου.

Η 25η Μαρτίου είναι το μεγαλύτερο εθνικό μας γεγονός, είναι το θαύμα του 19ου αιώνα.
Συνοψίζει ότι μπορεί να αγαπήσει και να επιθυμήσει, ότι μπορεί να αποκτήσει και να διατηρήσει ένας λαός που ποτέ του δε λύγισε, δεν υπέκυψε και κυρίως ποτέ δε λησμόνησε την ιστορία και τον πολιτισμό του. Χρόνια πολλά Ελλάδα, χρόνια μας πολλά.

ΜΗΝΥΜΑ ΔΝΤΡΙΑΣ Α΄ΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΠΙΕΡΙΑΣ_25η ΜΑΡΤΙΟΥ

Η Διεύθυνση του Σχολείου παρακολούθησε την διαδικτυακή εσπερίδα του Κέντρου Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία Ιεράπετρας Νεάπολης,  με τίτλο: «Διατροφικές παρεμβάσεις και προώθηση της σωματικής δραστηριότητας στο σχολικό περιβάλλον» την Παρασκευή 21 Μαρτίου 2025 και ώρες  από 18:00 έως 21:00. Μια εσπερίδα που έγινε σε συνεργασία με το τμήμα επιστημών και διατροφολογίας του ΕΛ.ΜΕ.ΠΑ., τον σύλλογο δρομέων υγείας και το δήμο Ιεράπετρας.