Το Δώρο της Ευτυχίας

Έχουμε μάθει να αντέχουμε. Να σηκώνουμε βάρη, να σφίγγουμε τα δόντια στις καταιγίδες, να στεκόμαστε όρθιοι ακόμα κι όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται. Γίναμε δυνατοί, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Φορέσαμε την πανοπλία του αγώνα και προχωρήσαμε, πληγωμένοι, αλλά ζωντανοί. Αυτή η δύναμη είναι το παράσημό μας, η απόδειξη πως μέσα μας κρύβεται ένας αλύγιστος κόσμος.

Όμως, κοιτώντας αυτό το παιδί στην εικόνα, που τρέχει με την καρδιά του στα χέρια, συνειδητοποιούμε: η δύναμη από μόνη της δεν αρκεί. Το να είσαι δυνατός είναι απλώς η αφετηρία.

Τώρα, λοιπόν, είναι ώρα να δώσουμε στον εαυτό μας την άδεια για το επόμενο, το πιο βαθύ μάθημα: να είμαστε ευτυχισμένοι.

Ας αφήσουμε πίσω την αιώνια επιφυλακή. Ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας να αισθανθεί ξανά τη χαρά χωρίς ενοχές, να αγκαλιάσει την ευγνωμοσύνη για τα μικρά, φωτεινά πράγματα. Ας μάθουμε να τρέχουμε κι εμείς, όπως το κορίτσι, ξυπόλητοι σχεδόν, με την καρδιά μας γεμάτη ελπίδα, δίχως τον φόβο του αύριο.

Η ευτυχία δεν είναι πολυτέλεια, είναι η επιβράβευση της δύναμής μας. Είναι η απόδειξη ότι νικήσαμε, όχι μόνο τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά κυρίως τον φόβο μέσα μας.

Ας κρατήσουμε λοιπόν τη δύναμη σαν ρίζα και ας αφήσουμε την ευτυχία να γίνει το άνθος πάνω της. Είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορούμε να κάνουμε σε αυτόν τον εαυτό που τόσο πολύ αγωνίστηκε.

Είναι καιρός να γίνουμε, επιτέλους, ευτυχισμένοι. Το αξίζουμε.