Την Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2024 παιδιά και εκπαιδευτικοί πήγαμε όλοι μαζί στο πευκοδάσος του Σκλήθρου. Εκεί στην Γκράντιστα όπου οι δικοί μας ως μαθητές/μαθήτριες τότε, το 1952, με 10 φυτά πεύκα στα χέρια ο καθένας και η καθεμία τα οποία φύτεψαν στην ακάλυπτη και επικίνδυνη για πλημμυρίδες πλαγιά του βουνού. Μέχρι το 1916 το μέρος ήταν κατάφυτο με δρύες, ίσως και υπεραιωνόβιες. Ο Γαλλικός στρατός που είχε εγκατασταθεί εκεί χρειαζόταν για τα πολεμικά έργα ξύλο. Πολύ ξύλο. Έτσι αποψίλωσε τα πάντα εκεί. Χωρίς να λάβει υπόψιν του την επικινδυνότητα της επιχείρησης. Βλέπετε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σ’ αυτά τα μέρη έχει ιστορία και μάλιστα πολλή πλούσια. Και επίσης μάλιστα πολύ αιματηρή. Μετά από λίγα χρόνια το χωριό πλημμύρισε και η συνοικία των μουσουλμάνων κατοίκων επλήγη με νεκρούς και πολλές ζημίες στα σπίτια.

Αυτό είναι η ιστορία του τόπου, αλλά το παρόν έχει την αξία του και την εμπεριστατωμένη γνώση του. Η φυσική καλαισθησία και χρησιμότητα είναι αντικείμενο και του σχολείου. Η ευαισθητοποίηση των μαθητών/τριών του σχολείου του Σκλήθρου γίνεται συχνά στόχος μέσω μιας ή πολλών δράσεων που θα γίνουν επί τόπου.

Ο κύριος Νάσος Παπαδάκης, ο δάσκαλος των Α΄-Β΄ τάξεων, βρέθηκε νωρίς το πρωί στο πευκοδάσος και ετοίμασε το χώρο για μια δράση με κέντρο τα “ΜΑΝΙΤΑΡΙΑ”. Αυτά τα άγρια, της φύσης και όχι της καλλιέργειας. Της χρησιμότητάς τους, της θρεπτικής αξίας τους, αλλά και της επικινδυνότητάς τους.

Και όταν διαπιστώνεται πολλά από τα παιδιά, αν και έχουν συμπληρώσει σχεδόν την πρώτη δεκαετία της ζωής του δεν έχουν βρεθεί σ’ αυτό το δάσος, αντικειμενικά, κρίνεται επιτακτική η ανάγκη επίσκεψης και επιτόπιας δράσης.

Το όλον πήγε καλά. Θα λέγαμε πολύ καλά.

Πολλά Συγχαρητήρια και Πολλές Ευχαριστίες στον κύριο Αθανάσιο Παπαδάκη.