Δυο δέντρα στην αυλή μας στέκονται αγέρωχα και βαρυφορτωμένα με καρπό. Ελιές μαύρες και γυαλιστερές σαν ζωγραφιστές. Και αρχίζουν να πέφτουν. Και αρχίζουμε να τις πατάμε. Κάποιοι πριν από εμάς τις φύτεψαν… κάποιοι τις πότισαν… κάποιοι τις φρόντισαν και τις κλάδεψαν… κι εμείς απλά να τις πατάμε; Αδύνατον, είπαμε. Θα μαζέψουμε όσες μπορούμε. Και πήραμε τα ραβδιά όπως εκείνον τον παλιό καιρό στον πίνακα του Θεόφιλου… και τις κατεβάσαμε και τις βάλαμε στα μπουκάλια για να τις γευτούμε όταν γίνουν. Το πιο εντυπωσιακό ήταν οι φωνές των παιδιών του ολοήμερου: «Κυρία, σας παρακαλούμε, δε θέλουμε μπάλες! Θέλουμε να μαζέψουμε ελιές!» Ευχαριστούμε τους δασκάλους και τις δασκάλες του ολοήμερου για την όμορφη προσπάθεια!
