Σε κάθε παιδική καρδιά φωλιάζει ένα όνειρο: ένα σχολείο γεμάτο φως, καλοσύνη και έμπνευση. Ένα μέρος όπου η γνώση δεν είναι υποχρέωση, αλλά περιπέτεια. Όπου κάθε παιδί νιώθει ότι ανήκει, εκφράζεται ελεύθερα και χτίζει το μέλλον του με σιγουριά και χαρά.
Ο ιδανικός δάσκαλος δεν είναι μόνο αυτός που διδάσκει, αλλά αυτός που αγγίζει ψυχές, που βλέπει σε κάθε παιδί μια μοναδική προσωπικότητα με δυνατότητες, όνειρα και φωνή. Μέσα από τις εκθέσεις τους τα παιδιά μας δίνουν μορφή σε αυτό το όραμα και περιγράφουν πώς φαντάζονται το ιδανικό σχολείο και τον δάσκαλο που θα τους οδηγεί με αγάπη και έμπνευση στη γνώση και τη ζωή.
Παράλληλα με τις εκθέσεις και τις γραπτές τους ιδέες, τα τεταρτάκια του Δ2 αυτό το διάστημα αφήνουν για λίγο τα θρανία και αναλαμβάνουν τον ρόλο του δασκάλου. Με μεράκι, δημιουργικότητα και υπευθυνότητα προετοιμάζουν το δικό τους μάθημα και το παρουσιάζουν στους συμμαθητές τους. Με την εμπειρία αυτή μαθαίνουν τι σημαίνει να εμπνέεις, να καθοδηγείς, να στηρίζεις. Και εγώ, ως δασκάλα τους, βλέπω μέσα από τα μάτια τους την αξία της παιδείας με νέα φρεσκάδα και ελπίδα.
Για μια μέρα οι ρόλοι άλλαζουν, λοιπόν! Ας ακούσουμε τα παιδιά μας με προσοχή, γιατί πολλές φορές μέσα από τις λέξεις των παιδιών αποκαλύπτεται η σοφία που χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ. Άλλωστε η εκπαίδευση δεν είναι απλώς μετάδοση γνώσης. Είναι σχέση. Και αυτή η σχέση δυναμώνει, όταν όλοι γίνονται, έστω και για λίγο, δάσκαλοι της καρδιάς!
