Μετά από πρόσκληση του Δημοτικού Σχολείου Ιωλκού με αφορμή την επικείμενη Παγκόσμια Ημέρα ΑΜΕΑ στις 3 Δεκεμβρίου, η ομάδα μπάσκετ ΑΜΕΑ «Αργοναύτες» επισκέφθηκε το σχολείο μας με στόχο την ευαισθητοποίηση των μαθητών σε θέματα κοινωνικού αποκλεισμού και την ανάπτυξη της ετεροσυναίσθησης. Η ενημέρωση και η συζήτηση που ακολούθησε βοήθησε τους μικρούς μαθητές να αντιληφθούν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητά τους τα άτομα με κινητικά προβλήματα και πόσο μπορούμε να τα διευκολύνουμε όλοι μας με την κατάλληλη συμπεριφορά.
Τονίστηκε η δύναμη ψυχής των ατόμων με ειδικές ανάγκες και ικανότητες, που οδηγεί σε υπέρβαση των ορίων του ανθρωπίνου σώματος.

Τέλος, οι αθλητές των «Αργοναυτών» μίλησαν στους μαθητές για τους κανονισμούς και τις τεχνικές του μπάσκετ με τροχήλατα αμαξίδια και έδωσαν αγώνα επίδειξης στους αθλητικούς χώρους του σχολείου με τη συνεργασία του γυμναστή του σχολείου κ. Δημήτρη Βαταμίδη.
Η επίσκεψη των «Αργοναυτών» αποδείχθηκε μια ξεχωριστή εμπειρία για τους μαθητές του Δημ. Σχολείου Ιωλκού.

     Στις 20/10/2015 οι μαθητές των Δ1 και Δ2 τάξεων του σχολείου μας είχαν τη χαρά να επισκεφθούν το μουσείο της πόλης του Βόλου. Πρόκειται για το μοναδικό σύγχρονο μουσείο στην Ελλάδα, σημείο αναφοράς για το Βόλο, το οποίο κλείνει σε λίγες μέρες τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του.

Στο Μουσείο, που κατασκευάστηκε από τον πολιτικό μηχανικό Θεόφιλο Βασιλειάδ, στα τρία επίπεδά του, μέσα από 765 τ.μ. εκθετικής επιφάνειας, 120 αντικείμενα και 900 λεπτά ηχητικών μαρτυρίων και οπτικοακουστικού υλικού, αποτυπώνεται η σύγχρονη ιστορία της πόλης. Οι «Άνθρωποι» του Βόλου και της Νέας Ιωνίας, μέσα από τις ιστορίες της ζωής τους που οι ίδιοι εμπιστεύτηκαν στο Μουσείο της Πόλης του Βόλου, αποτελούν σημείο αναφοράς, «ξετυλίγοντας» μέσα από μια εκπληκτική συλλογή φωτογραφιών, τόσο την προσπάθειά τους για επιβίωση ,όσο και την ανάγκη για ψυχαγωγία και κοινωνική αλληλεπίδραση.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ  1974

Το Πολυτεχνείο αποτέλεσε την κορυφαία αγωνιστική πράξη του ελληνικού λαού στην περίοδο της επτάχρονης δικτατορίας (1967-1974).   Οι φοιτητές των Ανώτατων Σχολών της Αθήνας, με αφορμή δικά τους αιτήματα για καλύτερες σπουδές, κατέλαβαν το Πολυτεχνείο κατά το τριήμερο 15 – 17 Νοεμβρίου 1973 και ξεσήκωσαν το λαό σε μεγάλη αντιδικτατορική διαδήλωση, με κεντρικό σύνθημα να πέσει το στρατοκρατικό καθεστώς, που με τη βία είχε καταλάβει την εξουσία.
Μ’ αυτή τους την πράξη συγκίνησαν όλο τον κόσμο. Η χούντα έστειλε αστυνομικές δυνάμεις, στρατό και τεθωρακισμένα, που κατέπνιξαν το μεγάλο αυτό ξεσηκωμό στο αίμα.

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ήταν η πιο μαζική πράξη αντίστασης του λαού κατά της στρατιωτικής δικτατορίας και είναι πρώτα από όλα έργο των φοιτητών και των νέων. Τα τανκς που γκρέμισαν την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου είχαν πριν από εξίμιση (6 ½) χρόνια καταπατήσει το κοινοβουλευτικό καθεστώς στην Ελλάδα και τον Ιούλιο του 1974 οδήγησαν στη διχοτόμηση της Κύπρου.

Μικρός λαός και πολεμά δίχως σπαθιά και
βόλια
για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το
τραγούδι

Κάτω απ’ τη γλώσσα του κρατεί τους
βόγκους και τα ζήτω
κι αν κάνει πως τα τραγουδεί ραγίζουν τα
λιθάρια.

Γιάννης Ρίτσος

21 Απριλίου 1967 επιβάλλεται δικτατορία στην Ελλάδα

21 Απριλίου 1967, η γνώμη του λαού δεν είχε καμιά σημασία

Μια ομάδα αξιωματικών του στρατού, που νόμιζαν ότι είχαν πολύ μυαλό και δύναμη, με τη βοήθεια των όπλων και των ξένων φίλων τους, πήραν την εξουσία στην Ελλάδα.

Χωρίς να κάνουν εκλογές, χωρίς να ρωτήσουν τον ελληνικό λαό αν τους ήθελε.

Γρήγορα μεταμορφώθηκαν σε τυράννους και ταλαιπώρησαν τους Έλληνες για επτά ολόκληρα χρόνια.

Έτσι έγινε η δικτατορία στην Ελλάδα έτσι γίνεται παντού και πάντα.

Όταν μια χώρα έχει δικτατορία οι δικτάτορες κυβερνούν με το έτσι θέλω. Αποφασίζουν και διατάζουν μόνοι τους χωρίς να υπολογίζουν το λαό.

Οι δικτάτορες είναι τύραννοι και καταπιεστές. Οι Έλληνες έζησαν από το 1967 μέχρι τα 1974 μια εσωτερική σκλαβιά.

Όποιος διαμαρτυρόταν, τον έκλειναν στη φυλακή ή τον έστελναν εξορία χωρίς λόγο.

Έλληνες φυλάκιζαν άλλους Έλληνες επειδή ήταν αντίθετοι στη δικτατορία;

Στην αρχή ήταν δυο, ήταν τρεις, έγιναν χιλιάδες οι φυλακισμένοι

Δε μπορώ να το καταλάβω αυτό. Πώς είναι δυνατόν Έλληνες να φυλακίζουν Έλληνες και να τους χτυπούν, να τους βασανίζουν.

Τότε όμως και ενώ φαινόταν ότι τίποτα δε θα μπορούσε να κλονίσει τη δικτατορία
οι νέοι δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια, αντιστάθηκαν, αγωνίστηκαν, οργανώθηκαν και προσπάθησαν να διώξουν τη Χούντα και τους τυράννους.

Έτσι φτάσαμε στο Νοέμβρη του ’73 στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου

“ΨΩΜΙ – ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
αυτά ήταν τα κύρια συνθήματα.

Ζητούσαν ψωμί. Δηλαδή όλος ο λαός να έχει δουλειά και να μην πεινάει κανένας.

Ζητούσαν παιδεία. Όλα τα παιδιά του λαού δηλαδή να μπορούν να σπουδάζουν δωρεάν στα δημόσια σχολεία.

Τέλος ζητούσαν και ελευθερία. Να φύγει η χούντα, να ζουν όλοι οι Έλληνες ελεύθεροι και αδερφωμένοι.

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 1973 φοιτητές από όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα συγκεντρώνονται στο Πολυτεχνείο. Ο αγώνας αρχίζει.

Οι φοιτητές από το Πολυτεχνείο βγαίνουν στους δρόμους φωνάζουν συνθήματα εναντίον της δικτατορίας.

Γράφουν με μαρκαδόρους και σπρέι στους τοίχους, στους δρόμους, στα τρόλεϊ , στα λεωφορεία, στα φορτηγά παντού.

Κάτω η χούντα Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 1973
Γεμίζουν τα κτίρια του Πολυτεχνείου και το προαύλιο από φοιτητές.
Απ’ έξω χιλιάδες λαού και μαθητών, που έρχονται κατευθείαν από τα σχολεία τους.

Εκλέγεται Συντονιστική Επιτροπή που συμμετέχουν και δυο εργάτες, και σε ανακοίνωση της λέει:
η εκδήλωση του Πολυτεχνείου είναι αντιφασιστική και αντιμπεριαλιστική

Στη Θεσσαλονίκη και Πάτρα οι φοιτητές καταλαμβάνουν τα Πανεπιστημιακά κτίρια.
Οι αγρότες από τα Μέγαρα ξεκινούν για την Αθήνα.
Στο Αιγάλεω γίνονται επαναστατικές εκδηλώσεις και ακολουθούν τέτοιες στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά.
Όλη η Ελλάδα συμπαρίσταται στους ελεύθερους αγωνιζόμενους φοιτητές.

Όλοι οι Έλληνες εύχονται οι φοιτητές να νικήσουν τους δικτάτορες.

Τα παιδιά κρεμασμένα στα κάγκελα της πόρτας του Πολυτεχνείου στις στέγες στους τοίχους τραγουδούν για να διώξουν τους τυράννους.

Οι δικτάτορες κλεισμένοι στα γραφεία τους προσπαθούν να βρουν τρόπο να καταπνίξουν την επανάσταση των παιδιών.

Ο πρώτος νεκρός πέφτει στις έξι και μισή το απόγευμα της Παρασκευής, χτυπημένος πισώπλατα , άνανδρα.

Ήταν άοπλος.

Καθώς βραδιάζει οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο και όλοι κατευθύνονται προς το Πολυτεχνείο.

Οι αστυνομία παίρνει διαταγές να επιτεθεί
Οι φοιτητές στήνουν οδοφράγματα, ανάβουν φωτιές, τα δακρυγόνα και οι σφαίρες πέφτουν βροχή. Τα ασθενοφόρα μεταφέρουν συνέχεια νεκρούς και τραυματίες.

Ο έλεγχος χάνεται, οι αστυνομικοί δεν είναι αρκετοί, ζητούν ενισχύσεις.

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα τα τάνκς φτάνουν.
Το ένα μετά το άλλο έρχονται απέναντι από την Πύλη του Πολυτεχνείου με τα κανόνια τους στραμμένα καταπάνω στην ελπίδα του τόπου. Τα νιάτα.

Οι φοιτητές χειροκροτούν τους φαντάρους τ’ αδέρφια τους και τους καλούν να ενωθούν μαζί τους.
Οι φοιτητές τους φωνάζουν:

Οι τύραννοι είχαν πάρει την απόφασή τους. « Σκοτώστε τους θέλουν να είναι Ελεύθεροι ».
Οι φοιτητές τραγουδούν τον Εθνικό Ύμνο.

Το μεγάλο τανκς προχωρεί πέφτει πάνω στη κεντρική πόρτα συντρίβοντάς την. Ύστερα ανθρωποκυνηγητό, συλλήψεις, τραυματίες, νεκροί.

Η παραβίαση του ασύλου του Πολυτεχνείου και η βίαιη εκκένωσή του έγινε και τέλειωσε γρήγορα, όπως κάθε ψυχρή και προμελετημένη δολοφονία.

Μια ακόμα αναφορά στο Πολυτεχνείο

Με τη ευκαιρία των εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο, σε ανάμνηση της ηρωικής και ιστορικής θυσίας των νέων πάνω στο βωμό των πιο ωραίων και υψηλών ανθρώπινων ιδανικών, συμμετέχουμε ολόψυχα στις εκδηλώσεις που υπηρετούν το ιδεώδες της ελευθερίας, τιμούν την πράξη της θυσίας και προασπίζονται τις Δημοκρατικές αρετές της ισότητας , των ατομικών δικαιωμάτων και των προσωπικών ελευθεριών.
Αποτίουμε φόρο τιμής στη μνήμη εκείνων που είχαν την τόλμη και τη δύναμη να συγκρουστούν με το θάνατο, να συντρίψουν τις δυνάμεις της τυραννίας στον τόπο μας και να πλύνουν με το αίμα τους την πιο μελανή σελίδα της πολιτικής ιστορίας της χώρας μας.
Ιερή ας είναι η μνήμη εκείνων που έπεσαν στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, για να βγει ο λαός μας από το σκοτάδι του πολιτικού μεσαίωνα, στο οποίο τον είχε ρίξει το καθεστώς της δικτατορίας.
Συγχαίρουμε και καμαρώνουμε τα νιάτα, βλέποντας τα να τρέχουν προς το χώρο των ιδανικών και των ηθικών αξιών, να συνδέουν το ιστορικό χθες της φυλής μας με το σημερινό γίγνεσθαι του λαού μας και να διατηρούν έτσι αναλλοίωτη την ιστορική φυσιογνωμία της χώρας μας, μέσα στη διαδρομή του χρόνου.
Ας οπλίσουμε λοιπόν το νου μας με τα όπλα της γνώσης και ας θωρακίσουμε την ψυχή μας με τον χάλυβα των αρετών και των ηθικών αξιών. Ας προσπαθήσουμε να διατηρήσουμε άσβεστη μέσα μας τη φλόγα που άναψε στις 17 Νοέμβρη του 1973.
Αυτή θα φωτίζει τον πιο όμορφο και πιο ασφαλή δρόμο στη ζωή μας.
Το δρόμο που μας έδειξε η γενιά του Πολυτεχνείου.

    Τη σχολική χρονιά 2014 – 2015 οι μαθητές της Β΄ τάξης, στα πλαίσια του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης, δραστηριοποιήθηκαν στο πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Αγωγής και Αγωγής Υγείας « ΣΤΑΧΥ – ΣΙΤΑΡΙ – ΨΩΜΙ ».

Μέσα από την υλοποίηση του προγράμματος τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με την αλυσίδα «σιτάρι-αλεύρι-ψωμί», γνώρισαν τη σημασία του άρτου στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων, στην ελληνική παράδοση, στην ορθόδοξη εκκλησία και κατανόησαν τη διατροφική αξία του σίτου ως την πολυτιμότερη τροφή του ανθρώπου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Τα παιδιά με βιωματικό τρόπο προσέγγισαν διαθεματικά το θέμα. Όλοι μαζί συνέβαλαν στη διαδικασία της μάθησης προβάλλοντας τα ενδιαφέροντά τους, μέσα από τις εργασίες, τις κατασκευές, παρασκευές ψωμιού, τις διδακτικές επισκέψεις.

Το παραμύθι που δεν είχε τέλος

Κώστας Βάρναλης

Ζούσε κάποτε πέρα στην Ανατολή ένας τεμπέλης βασιλιάς. Δεν έκανε καμιά δουλειά. Ολημερίς ξαπλωμένος σε ντιβάνι με πολλά μαλακά μαξιλάρια, έβαζε να του λένε παραμύθια κι αυτός άκουε μαχμουρλίδικα.
Αμολούσε σ’ όλο του το βασίλειο πλήθος αυλικούς να μαζεύουνε και να στέλνουνε στο παλάτι όσους ξέρανε παραμύθια, άντρες ή γυναίκες, γέρους ή νέους, ντόπιους ή ξένους. Γιατί δε χόρταινε ν’ ακούει. Όταν τέλειωνε το παραμύθι, έπεφτε σε βαθιά πλήξη και δυστυχία. Γι’ αυτό ήθελε πάντα το ένα παραμύθι ν’ ακολουθάει το άλλο. Ακόμα κι όταν έτρωγε κι έπινε ή έπαιρνε το μπάνιο του στη χαβούζα* του παλατιού, ήθελε ν’ ακούει παραμύθια. Μονάχα αργά πολύ, μετά τα μεσάνυχτα, όταν τον έπαιρνε ο ύπνος, τότε σιωπούσανε κι οι παραμυθάδες και, πατώντας στα νύχια τους απάνω στα παχιά κιλίμια, φεύγανε σιγά σιγά να πάνε να ξεκουραστούνε κι αυτοί, οι βασανισμένοι!
Όσο πιο μεγάλο και μπερδεμένο ήταν το παραμύθι, τόσο περισσότερο του άρεσε. Ήταν παραμύθια που βαστούσανε μέρες και βδομάδες ολάκερες. Μα όσο μεγάλα και να ήτανε, ερχότανε επιτέλους η ώρα τους να τελειώσουν. Ε, τότε ο βασιλιάς γινότανε τρομερά δυστυχής. Αρρωστούσε, που έλεγες πως θα πεθάνει.
Είδε κι απόειδε αυτός, η δωδεκάδα του (το συμβούλιό του) κι ο γιατρός του, αποφασίσανε όλοι μαζί να στείλουνε τελάληδες* σ’ όλες τις επαρχίες και σε όλα τα χωριά του βασιλείου, να διαλαλήσουνε:
– Όποιος ξέρει ένα παραμύθι που να μην τελειώνει ποτέ, ας παρουσιαστεί να το πει του πολυχρονεμένου βασιλιά, κι αυτός θα του δώσει ένα σακί φλουριά και την κόρη του για γυναίκα.
Όσοι ακούγανε αυτά τα λόγια, αστράφτανε τα μάτια τους από τον πόθο να γίνουνε πολύ πλούσιοι και να παντρευτούν τη βασιλοπούλα. Κι όλοι νομίζανε πως θα τα καταφέρνανε να διηγηθούνε παραμύθι χωρίς τέλος. Το κάτω της γραφής, αν αποτυχαίνανε, δε θα είχανε να χάσουνε τίποτα.
Μα οι τελάληδες προσθέτανε στο τέλος:
– Όποιος όμως δε τα καταφέρει να διηγηθεί το ατέλειωτο παραμύθι, τότε ο βασιλιάς θα του κόψει το κεφάλι!
Όταν ακούγανε αυτήν την ποινή, τους έπιανε τρόμος και φόβος. Τότε νιώθανε πως ο βασιλιάς δε ζητούσε εύκολο πράμα. Και λέγανε συναμεταξύ τους:
– Αδύνατα πράγματα ζητάει.
Ωστόσο παρουσιαστήκανε στο βασιλιά δυο τρεις αποφασισμένοι ή να κερδίσουνε το στοίχημα ή να χάσουνε το κεφάλι τους. Ο πρώτος, που δοκίμασε να πει το ατέλειωτο παραμύθι, μπόρεσε να το βαστάξει τρεις μήνες. Μα ύστερα η φαντασία του είχε στερέψει. Μασούσε τα λόγια του, δεν έβρισκε τίποτα να πει και έτσι έχασε το κεφάλι του.
Τότε οι άλλοι δυο φοβηθήκανε κι ούτε καν τολμήσανε ν’ αρχίσουνε. Φύγανε, κι ευχαριστούσανε μάλιστα το Θεό που γλυτώσανε απ’ του Χάρου τα δόντια.
Πέρασε πολύς, πάρα πολύς καιρός, και κανένας δεν ερχόταν στο παλάτι γι’ αυτή τη δουλειά.
Όπου νά σου μια μέρα και παρουσιάζεται ένας ξένος –από πού ήταν, κανένας δεν ήξερε. Μα η εξυπνάδα του και το θάρρος του ήταν μεγάλα.
– Μεγάλε βασιλιά, είπε, αφού έκανε τον απαραίτητο τεμενά.* Άκουσα πως δίνεις μεγάλη αμοιβή σε κείνον που θα σου διηγηθεί ένα παραμύθι χωρις τέλος. Του δίνεις ένα σακί φλουριά και τη βασιλοπούλα. Είναι αλήθεια;
– Αλήθεια, απάντησε ο βασιλιάς. Αν όμως δεν πετύχει, τότε του παίρνω το κεφάλι.
– Το ξέρω κι αυτό, είπε ο ξένος. Κι είμαι αποφασισμένος να σου διηγηθώ εγώ μια ιστορία που δεν τελειώνει.
– Περιμένω ν’ αρχίσεις, είπε ο βασιλιάς και ξαπλώθηκε στον καναπέ απάνω στα πολλά μαξιλάρια.
Τότε ο ξένος στρογγυλοκάθισε στο πάτωμα απάνω στο κιλίμι μπροστά στο βασιλιά κι άρχισε:
«Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς, που μάζεψε όλο το σιτάρι της απέναντι χώρας του και το κλείδωσε σε μιαν αποθήκη τόσο μεγάλη, που για να πας από την μιαν άκρη της έως την άλλη θα έπρεπε να περπατάς από το πρωί ίσαμε το βράδυ.
»Μια μέρα έπεσε στην πρωτεύουσα ένα μαύρο σύννεφο ακρίδες τόσο μεγάλο, που σκοτείνιασε ο ήλιος κι όλοι νομίσανε πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου. Γιατί γεμίσανε οι δρόμοι, τα σπίτια, ο αέρας, από ακρίδες τόσο πυκνές, που δεν μπορούσες ν ’ανασάνεις.
»Αυτές οι αμέτρητες ακρίδες, αφού φάγανε όλα τα αμπέλια και τα δάση και δε χορτάσανε, μυριστήκανε τελευταία και την αποθήκη του σιταριού. Μα η αποθήκη ήταν πολύ καλά κλεισμένη από παντού, κι όχι μονάχα δεν είχε παράθυρα ή καμινάδες, μα ούτε και καμιά σκισμάδα για να μπορέσουνε να τρυπώσουνε μέσα και να φάνε το σιτάρι.

»Κάμποσες μέρες φέρνανε βόλτα γύρω στην αποθήκη και κοιτάζανε με προσοχή όλες τις μεριές, μπας και βρεθεί πουθενά καμιά τρυπίτσα ή καμιά χαραμάδα. Μα επιτέλους μια τυχερή ακρίδα ανακάλυψε στην ανατολική πλευρά της αποθήκης μια μικρούλα σκισμάδα, που μόλις χωρούσε μοναχή της. Μπήκε το λοιπόν μέσα, πήρε ένα σπειρί σιτάρι και βγήκε.
»Άμα βγήκε αυτή, μπήκε μια δεύτερη ακρίδα, πήρε κι αυτή ένα δεύτερο σπειρί σιτάρι και βγήκε. Άμα βγήκε κι αυτή, μπήκε μια τρίτη ακρίδα, πήρε κι αυτή ένα τρίτο σπειρί σιτάρι και βγήκε. Ύστερα μπήκε μια τέταρτη ακρίδα και πήρε ένα τέταρτο σπειρί σιτάρι, κι άμα βγήκε κι αυτή, μπήκε μια πέμπτη ακρίδα κτλ…»
Περάσανε μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια, κι ο ξένος αξακολουθούσε να λέει από το πρωί ώς το βράδυ το ίδιο πράμα:
«Ύστερα μπήκε μια άλλη ακρίδα και πήρε άλλο σπειρί σιτάρι. Άμα βγήκε αυτή, μπήκε άλλη ακρίδα και πήρε ένα άλλο σπειρί σιτάρι…»
Περάσανε έτσι δυο χρόνια κι ο ξένος έλεγε και ξανάλεγε από το πρωί ώς το βράδυ το ίδιο χαβά.* Ο βασιλιάς στενοχωριότανε πολύ, ώσπου μια μέρα τονε ρώτησε θυμωμένος:
– Δε μου λες, πόσον καιρό αυτές οι ακρίδες θα μπαίνουνε και θα βγαίνουνε;
– Μα, βασιλιά μου πολυχρονεμένε, ώς τώρα οι ακρίδες αδειάσανε μια πιθαμή σιτάρι από την αποθήκη. Και μένουνε ακόμα τριακόσιες πιθαμές και μιλιούνια ακρίδες. Ίσως μετά εξακόσια χρόνια θα κατορθώσουν να μπούνε στην αποθήκη όλες οι ακρίδες μια μια και ν’ αδειάσουνε το σιτάρι. Και πάλι βλέπουμε…

Τότε πια ο βασιλιάς δε βάσταξε. Γούρλωσε τα μάτια του, τινάχτηκε από το ντιβάνι και ξεφώνισε με όλη του τη δύναμη:

– Καταραμένε άνθρωπε. Θα με τρελάνεις! Άι στο καλό! Έχασα το στοίχημα! Πάρε το σακί τις λίρες και την κόρη μου κι άφησέ με ήσυχο.
Έτσι ο έξυπνος αυτός ξενοτοπίτης πήρε τα χρήματα, πήρε τη βασιλοπούλα κι έγινε και διάδοχος του θρόνου.

Ο βασιλιάς είχε γεράσει πολύ κι ευχαριστιότανε τώρα ν’ ακούει παραμύθια κι ιστορίες που είχανε τέλος. Κάθε τόσο συνήθιζε να λέει:
– Είμαι ευχαριστημένος, που έμαθα πως μονάχα οι ιστορίες που τελειώνουν είναι όμορφες κι έχουνε ενδιαφέρον.
Άμα πέθανε, έγινε βασιλιάς ο έξυπνος γαμπρός του. Και το κράτος ευτύχησε. Μα οι ιστορικοί δε συμφωνήσανε ακόμα από ποιον τόπο ήταν αυτός ο ξένος.

(από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος δεύτερο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975)

Η ΣΠΟΡΑ
Θα ‘ρθουν οι μέρες της σποράς, του ζευγολάτη ελπίδα:
Βαρύ τ’ αλέτρι σέρνεται στο βαλτωμένο χώμα,
τα βόδια τ’ αργοκίνητα ξυπνά η μακριά βουκέντρα
κι ανασαλεύουν το ζυγό κι αχνοφυσούν σκυμμένα,
στυλώνοντας στις αυλακιές καρτερικά τα μάτια,
μάτια μεγάλα ολόμαυρα, γεμάτα καλοσύνη.
Σταλάζει απ’ τ’ απλόχερα χρυσό καθαροσπόρι
και τροχισμένο απ’ την τριβή το υνί ασημένιο λάμπει,
σκάφτοντας λάκκο στη σπορά τη ζωντανοθαμμένη.
Σκαλίστρα αχόρταγη της γης και της σποράς αρπάχτρα,
το ζευγολάτη ακολουθά μαυρόφτερη κουρούνα
κι από τα νέφη κελαηδεί κρυμμένη η σιταρήθρα,
ζητώντας για τον κόπο της ένα σπυρί σιτάρι.
Μικρές οι μέρες του Σποριά κι ατέλειωτες οι νύχτες,
τον ύπνο δίνουν πληρωμή στον κάματο της μέρας.
Μόνη ξενύχτρα καίει η φωτιά στο ταπεινό καλύβι.
Κι απ’ της φωτιάς το φωτερό πλάνεμα ο ζευγολάτης
βλέπει όνειρο: στο νιόσπαρτο αγρό βοριά τα στάχυα
να καρτερούν το κοφτερό δρεπάνι της θερίστρας.
Γεώργιος Δροσίνης

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΨΩΜΙΟΥ
Να σας πως γίνεται και στον κόσμο δίνεται
απ’τον σπόρο το σιταράκι, το γλυκό-γλυκό ψωμάκι:
Πρώτα-πρώτα οι γεωργοί, σαν οργώσουνε τη γη
μες τη χούφτα σπόρο παίρνουν και στη γη κάτω τον σπέρνουν.
Τον καλό τον θεριστή, τραγουδώντας γελαστοί
με δρεπάνια που γυαλίζουν στάχυα ολόχρυσα θερίζουν.
Και στ’αλώνι θα στρωθεί, θα τριφτεί, θα πατηθεί
κι ύστερα το καθαρίζουν, πιάνουνε και το λιχνίζουν.
Κι από κει θα φορτωθεί και στο μύλο θ’αλεστεί
κι η μυλόπετρα γυρίζει, άσπρο αλεύρι μας χαρίζει.
Σαν το παίρνει με χαρά η καλή νοικοκυρά,
μες στη σκάφη τ’απιθώνει και ζυμώνει και ζυμώνει.
Κι όταν καλοζυμωθεί, πάει στο φούρνο να ψηθεί,
με το φτυάρι μια του δίνουν, μέσα να ψηθεί τ’αφήνουν.
Κι όταν βγει λαχταριστό, ροδοκόκκινο, ζεστό
τρώει-τρώει το παιδάκι το γλυκό-γλυκό ψωμάκι.
Χάρης Σακελλαρίου

Ενημερώνουμε τους ενδιαφερόμενους οτι οι εγγραφές στην Α’ τάξη του δημοτικού θα γίνονται 1-21 Ιουνίου 2015. Τα δικαιολογητικά που απαιτούνται για την εγγραφή είναι τα εξής:

1. ΒΕΒΑΙΩΣΗ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟΥ
2. ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ, ΟΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ (π.χ. ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ Δ.Ε.Η.)
3. ΜΠΛΕ ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΥΓΕΙΑΣ
4. ΑΤΟΜΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΜΑΘΗΤΗ (ΘΑ ΤΟ ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Η΄ ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ)

Επισημαίνεται οτι:

ΔΕΝ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ  Η ΠΡΟΣΚΟΜΙΣΗ :

1. ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΓΕΝΝΗΣΗΣ (ΘΑ ΤΟ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ)
2. ΑΛΛΩΝ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΩΝ ΥΓΕΙΑΣ (ΚΑΡΔΙΟΛΟΓΙΚΗΣ, ΟΔΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΞΕΤΑΣΗΣ)

      Την Πέμπτη 14 – 5 – 2015 οι μαθητές της Α΄ και της Β΄ τάξης του σχολείου μας παρακολούθησαν το πρόγραμμα του Λιμενικού Σώματος « ΠΡΟΣΕΧΩ ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ…» που έχει στόχο την ενημέρωση των μαθητών με σκοπό την προστασία της ανθρώπινης ζωής και τη μείωση των ατυχημάτων και των πνιγμών στη θάλασσα. Κύριο μέλημα του προγράμματος είναι η ουσιαστική ενημέρωση των παιδιών για τους κινδύνους που εγκυμονεί η θάλασσα, τονίζοντας τη σημασία της πρόληψης, η οποία λειτουργεί σαν προστατευτική ασπίδα και ως εργαλείο γνώσης.

Τα παιδιά, μέσα από τις φιγούρες ηρώων από ταινίες κινουμένων σχεδίων, συμμετέχουν σε διάφορα σενάρια, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης. Οι μαθητές έμαθαν παίζοντας, διασκεδάζοντας και συζητώντας, με τους αξιωματικούς του Λιμεναρχείου Βόλου, τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς στη θάλασσα και στην παραλία, προκειμένου να προληφθούν ατυχήματα. Επίσης δόθηκε η δυνατότητα στα παιδιά να συνειδητοποιήσουν και να εμπεδώσουν την επιτακτική ανάγκη για καθαρές θάλασσες και ακτές.

Συμβουλές για Λουόμενους

ΠΡΟΣΕΧΩ ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ…
ΠΡΟΣΕΧΩ ΝΑ:
– Μην απομακρύνομαι κολυμπώντας από την ακτή, όταν μάλιστα δεν ξέρω καλό κολύμπι.
– Μην κολυμπάω στα ανοικτά, εκεί όπου περνάνε βάρκες ή ταχύπλοα.
– Μην ξεχνιέμαι πολλές ώρες στον ήλιο, χωρίς τα απαραίτητα μέτρα προστασίας.
– Μην κολυμπάω εάν δεν εχουν περάσει 3-4 ωρες από το φαγητό.
– Μην κολυμπάω έξω από τις σημαδούρες που υπάρχουν κατά μήκος της ακτής.

ΜΑΘΑΙΝΩ ΟΤΙ:
– Η κολύμβηση σε περιοχές όπου υπάρχουν πινακίδες που προειδοποιούν ότι η θάλασσα είναι μολυσμένη, μπορεί να προκαλέσει σοβαρές ασθένειες τόσο στο δέρμα μου όσο και στον οργανισμό μου.
– Εάν πάθω “κράμπα” ενώ κολυμπάω, χαλαρώνω το μέρος του σωμάτος που “πιάστηκε” και με αργές κινήσεις κινούμαι προς την ακτή.
– Η κολύμβηση είναι επικίνδυνη όταν υπάρχουν ισχυρά θαλάσσια ρεύματα ή φυσάει δυνατά, ή έχει μεγάλα κύματα.
– Εάν αισθανθώ κούραση ενώ κολυμπάω, μένω στην επιφάνεια σε οριζόντια θέση και συνεχίζω ήρεμα το κολύμπι όταν ξεκουραστώ.
– Δεν πρέπει να κολυμπάω όταν δεν αισθάνομαι καλά ή είμαι κουρασμένος.
ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ ΚΑΙ:
– Δεν ρίχνω σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές
– Δεν παίζω επικίνδυνα παιχνίδια στη θάλασσα που μπορεί να τραυματίσουν εμένα ή το φίλο μου.
– Ενημερώνω γρήγορα το ναυαγοσώστη για οτιδήποτε βλέπω ότι μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή άλλου
– Ελέγχω ότι ο βυθός που θα κάνω βουτιές δεν έχει βράχια ή άλλα επικίνδυνα αντικείμενα
– Φοράω γυαλιά ηλίου, καπέλο και αντηλιακό για να προστατευτώ από τον ήλιο.
ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ…
– Ποτέ δεν αφήνω το παιδί μου χωρίς επίβλεψη μέσα ή κοντά στο νερό
– Ποτέ δεν θεωρώ ότι “μπρατσάκια”, φουσκωτές κουλούρες κ.λ.π υποκαθιστούν την υποχρέωση μου να επιβλέπω το παιδί μου
– Διδάσκω το παιδί μου ότι δεν πρέπει ποτέ να κολυμπά μόνο του
– Παίζω μαζί του στα ρηχά, μέχρι να εξοικειωθεί με το νερό
– Ποτέ δεν αναγκάζω το παιδί μου να μπει στο νερό, αν φοβάται
– Εάν το παιδί μου δεν ξέρει καλό κολύμπι, ποτέ δεν το αφήνω να κολυμπήσει χωρίς σωσίβιο, κουλούρα ή μπρατσάκια.

Την Τετάρτη 13 – 5 – 2015 οι μαθητές των Ε΄ και Στ΄ τάξεων του σχολείου μας παρακολούθησαν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα « Η εξέλιξη των ζώων στη Μαγνησία» που εκπονήθηκε και υλοποιήθηκε από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Βόλου.

Μέσα από το πρόγραμμα τα παιδιά γνώρισαν για τους οργανισμούς που έζησαν στην περιοχή μας πριν από εκατομμύρια χρόνια. Οι μαθητές έμαθαν μέσα από βίντεο και παρουσιάσεις, που προβλήθηκαν στο σχολείο από τους υπεύθυνους του προγράμματος, πως εξελίσσεται η ζωή μέσα στο γεωλογικό χρόνο. Το Μουσείο παρείχε στα παιδιά πληθώρα απολιθωμάτων από την περιοχή της Θεσσαλίας, ώστε να αντιληφθούν τις βασικές αρχές της εξέλιξης.

Το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε με την επίσκεψη στο Μουσείο, όπου τα παιδιά ξεναγήθηκαν και πραγματοποίησαν ταξίδι στην ιστορία της ζωής, έχοντας τη δυνατότητα να παρατηρήσουν από κοντά απολιθώματα ζώων που έχουν βρεθεί σε όλη την Ελλάδα.

Στ΄ Τάξη : Μια ταινία που παρακολουθήσαμε: ΤΟ ΚΑΝΑΡΙΝΙ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

   Σκηνοθεσία Δημήτρης Σταύρακας Λαμβάνουν μέρος οι: Δημήτρης Αλεξανδρής, Γιώργος Χάλαρης, Μάνος Βακούσης, Νίκος Γεωργάκης, Θάνος Γραμμένο. 1999 | Έγχρ. | Διάρκεια: 90′. Ελληνική ταινία, Δεύτερο κρατικό βραβείο ποιότητας, ενώ ο Δημήτρης Αλεξανδρής πήρε το Βραβείο ερμηνείας.

Ένας μαθητής της Στ΄τάξης, ο Λευτέρης, που αγαπάει ιδιαιτέρα το καναρινί ποδήλατό του, δυστυχώς είναι ένα παιδί με «λιγοστές δυνατότητες σε ότι αφορά τα μαθήματα του σχολείου». Δηλαδή «δυσκολευόταν να διαβάσει και να κάνει τα μαθηματικά του» γιατί «ούτε οι δάσκαλοι ούτε καν οι γονείς του δεν είχαν ασχοληθεί μαζί του».
Τότε ήρθε στην τάξη ένας νεός δάσκαλος που κατάλαβε «δυσκολίες που αντιμετώπιζε ο Λευτέρης και ασχολήθηκε μαζί του, κυρίως να μάθει να διαβάζει». Όταν όμως ο δάσκαλος «αρρώστησε μια μέρα, στην τάξη μπήκε να κάνει μάθημα ο διευθυντής. Τότε ο Λευτέρης δεν διάβασε καλά και τα παιδιά τον κορόιδεψαν». Τότε πήρε το αγαπημένο του ποδήλατο κι έφυγε να πάει στον Πλαταμώνα, το χωριό του θείου του. Όλοι τον αναζήτησαν άλλα μόνο ο δάσκαλος κατάφερε να τον ανακαλύψει!
Εντύπωση μας έκανε η προσπάθεια του νέου δασκάλου να βοηθήσει τον Λευτέρη και ότι οι συμμαθητές του τον κορόιδεψαν που δεν μπορούσε να διαβάσει γιατί ειχε τρακ μπροστά στον διευθυντή. Νομίζουμε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου σωστό γιατί ο Λευτέρης στενοχωρήθηκε πολύ κι έτσι έφυγε. Θα έπρεπε όλοι να τον βοηθήσουν να ξεπεράσει τις δυσκολίες του κι αυτό το κατάλαβαν και μετάνιωσαν όταν ο δάσκαλος τους μίλησε και τους εξήγησε οτι δεν θα έπρεπε να συμπεριφέρονται μ’ αυτόν τον τρόπο…
Ήταν μια συγκινητική ταινία που μας άρεσε πολύ και νομίζουμε ότι όλα τα παιδιά θα έπρεπε να δουν και να θυμόμαστε ότι όταν ενθαρρύνουμε κάποιον μπορεί να καταφέρει πολλά!

Στις 12 και 13 Ιανουαρίου 2015 πραγματοποιήθηκαν στο σχολείο μας και συγκεκριμένα στις Δ’ και Ε’ τάξεις βιωματικά εργαστήρια με θέμα την ενδοσχολική βία. Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί του Κέντρου Πρόληψης Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας “Πρόταση Ζωής” επισκέφτηκαν το σχολείο μας και με συζήτηση και σχετικά φύλλα εργασίας προσέγγισαν με τους μαθητές μας το θέμα της βίας στα σχολεία.