Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου Αλεξανδρούπολης υποδέχθηκαν την Άνοιξη τραγουδώντας τα κάλαντα της «Τα χελιδονίσματα». Στολιστήκαμε με στεφανάκια, λουλούδια, βραχιολάκια με ασπροκόκκινη κλωστή, πήραμε τα χελιδόνια στα χέρια μας, τα μουσικά μας όργανα και βγήκαμε στην αυλή του σχολείου μας τραγουδώντας. Είπαμε τα κάλαντα στην υπηρεσία του ΚΕΔΑΣΥ και αργότερα στο ΕΝΕΓΥΛ και το ΕΕΕΕΚ Αλεξανδρούπολης που μας υποδέχθηκαν με ιδιαίτερη θέρμη. Μαζί οι μαθητές όλων των ειδικών σχολείων τραγουδήσαμε και χορέψαμε!!! Και του χρόνου με υγεία να υποδεχθούμε την Άνοιξη όλοι μαζί!!!!!
Λίγα λόγια για τα χελιδονίσματα
Το έθιμο του καλαντίσματος της Άνοιξης χάνεται στα βάθη των αιώνων, τότε που ακόμη ο Μάρτης ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και για να τον προϋπαντήσουν έψελναν ευχές και κάλαντα. Από τα αρχαία χρόνια, στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας τα παιδιά την 1η ή την 21η Μαρτίου (εαρινή ισημερία), έβγαιναν με μεγάλη χαρά τραγουδώντας κάλαντα για να «φωνάξουν» ότι ήρθε η Άνοιξη, έφυγε ο κρύος και άκαρπος Χειμώνας! Η φύση, άρα η ζωή θα αναγεννηθεί.
Kαι στη Θράκη ο λαός υποδεχόταν το Μάρτη και την Άνοιξη… τραγουδώντας κάλαντα, τα Χελιδονίσματα κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού και καλάθια με κισσό και λουλούδια και μοίραζαν σε κάθε σπίτι από ένα βραχιολάκι με κόκκινη και άσπρη κλωστή. Μέχρι και σήμερα στα χέρια των παιδιών δένουμε αυτό το χρωματιστό βραχιολάκι, για να μην τα «κάψει» ο ήλιος της Άνοιξης. Το βραχιολάκι αυτό το φοράνε μέχρι την Ανάσταση ή μέχρι να δουν τα πρώτα χελιδόνια… Τότε το «πετάμε» στα κεραμίδια του σπιτιού μας ή το αφήνουμε σε μια τριανταφυλλιά για να μπορεί από εκεί να το πάρει το χελιδόνι για να χτίσει τη φωλιά του.
Ήρθε ήρθε χελιδόνα
ήρθε και άλλη μεληδόνα
κάθισε και λάλησε
και γλυκά κελάηδησε:
Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,
και Φλεβάρη φοβερέ
κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις
καλοκαίρι θα μυρίσεις
Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις
πάλιν άνοιξη θ’ ανθίσεις.
Θάλασσαν επέρασα
και στεριάν δεν ξέχασα,
κύματα κι αν έσχισα,
έσπειρα, ‘κονόμησα.